Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Seguridade alimentaria

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Rosa Lama, Unidade de Nutrición Pediátrica do Hospital A Paz de Madrid

Non se conseguiu nada semellante ao leite materno nos laboratorios

A gama de alimentos infantís dispoñible nos países desenvolvidos ha experimentado un extraordinario auxe en poucos anos. Ademais dos tópicos “potitos”, hoxe é posible atopar unha gran variedade de leites pensados, a priori, para funcións e grupos de idade específicos. Rosa Lama entende que a súa achega pode ser de interese, pero que convén “saber elixir” o que se dá aos pequenos de casa. Rosa Lama é pediatra do Hospital Universitario Infantil A Paz, en Madrid, o centro sanitario español onde nacen máis nenos. Experta en nutrición, é membro da Sociedade Española de Investigación en Nutrición e Alimentación Pediátrica (SEINAP), unha asociación científica creada fai apenas tres anos e integrada por especialistas de diversas áreas, desde pediatras e bioquímicos a endocrinólogos ou gastroenterólogos, entre outros moitos expertos. Nesta entrevista opina sobre o recente “boom” de alimentos infantís.

Recentemente empezaron a comercializarse novas fórmulas para lactantes distintas das tradicionais, como as chamadas ‘antirreflujo’. Que opinión merécenlle?

Non me parecen mal, poden ter a súa utilidade. Pero hai que distinguir con coidado se son fórmulas de inicio, para lactantes de menos de tres meses, ou de continuación.

Por que é tan importante esta distinción?

As fórmulas cumpren a normativa ditada pola SociedadeEuropea de Gastroenterología, Hepatología e Nutrición Pediátrica (ESPGHAN) a finais dos anos setenta. É unha normativa de composición básica de macro e micronutrientes [para las fórmulas de inicio] que resultou moi útil. Ata entón, os laboratorios non tiñan un criterio único, e agora todos seguen esa norma. O problema con estas novas fórmulas é que non están sinaladas como “leite de inicio” nin “de continuación”, senón “fórmula antirreflujo” ou “antiestreñimiento”. E algunhas son de inicio e outras non, depende da composición. Aí o pediatra ten que estar atento.

Pero non debería estar iso regulado, se é tan importante?

Non incumpren ningunha norma, porque non pon nada. E en realidade estes leites tampouco se venden no supermercado, así que quen a compra normalmente foi aconsellado por un pediatra.

Que ten de especial o leite de inicio?

“O lactante de menos de tres meses ten insuficiencia renal e non tolera cantidades grandes de proteínas”O lactante de menos de tres meses ten unha insuficiencia renal, e non tolera cantidades grandes de proteínas, nin solutos, pero como ten que crecer moito, 25 centímetros ao ano, necesita moitas calorías que as obtén da graxa. O leite de inicio ten unha alta porcentaxe calórico en forma de graxa, dunha composición química moi específica. É unha fórmula complexa, cara de realizar para o laboratorio, aínda que o prezo é similar á fórmula de continuación.

E o leite de continuación? Cando hai que empezar a dala?

É un leite xa moito máis parecida á de vaca. Ten a graxa modificada e está enriquecida en micronutrientes, pero a base é o leite de vaca. Hai sociedades que empezan a dala xa ao catro meses, nós esperamos ata o seis.

Hai algunha diferenza substancial entre as fórmulas de distintas marcas nos leites de inicio e de continuación?

Non, no esencial son todas moi parecidas. Varían en pequenos detalles.

A OMS recomendou manter a lactación materna en exclusiva ata o seis meses…

Desde logo, o leite materno é unha marabilla, non se conseguiu nada semellante nos laboratorios. Leva sustancias para as que nin sequera se coñece a súa función.

Practícase a lactación materna en España?

Estamos en niveis moi baixos. Só un 34% de nais mantén a lactación ao terceiro mes.

Non subiu a pesar das campañas?

Fai unhas dúas décadas baixou moitísimo, ata pouco máis do 20%. E aínda que subimos nunca se excedeu o 50% ao empezar.

En que habería que incidir para fomentala?

“Só una de cada tres nais mantén a lactación natural ata o tres meses”Habería que preparar ás nais antes do parto, física e mentalmente. E iso xa na consulta do xinecólogo que controla o embarazo, porque aquí ninguén vai ao pediatra antes do parto; iso si, sería fabuloso que as mentalizase o pediatra. Ás nais primerizas dálles moita angustia non saber canto toma o neno, por exemplo. Entón se estresan, producen menos leite e abandonan a lactación. Outra medida quizais sería pór anuncios en televisión, a xente fai moito caso do que di a tele.

Tamén hai moitos produtos novos para lactantes de máis de seis meses: iogures, leites con ‘bio’, sobremesas de froitas con lácteos… Que opinión merécenlle?

Tampouco me parece mal, no sentido de que estamos nunha sociedade de consumo que nos ofrece de todo. Pero o que hai que ter claro é a educación dos nosos fillos. Hai que saber elixir: o que haxa iogures de todas as cores non significa que haxa que comerllos todos; ou as salchichas… son moi suaves e atractivas pero non son para nenos pequenos e hai que mirar a súa composición. Ou os alimentos probióticos: non son para lactantes, nesta idade son inmunodeficientes, polo que se aconsella prudencia.

Non son probióticos os iogures?

Os probióticos conteñen microorganismos en concentración e características suficientes para que cheguen vivos ao intestino, e hai moi poucos produtos no mercado que cumpran esa condición.

Ata cando un neno é un lactante?

Ata o ano. O 70% do seu achegue enerxético debe provir do leite durante esta idade.

Ás voltas coa EPIDEMIA DE OBESIDADE INFANTIL

A SEINAP, a sociedade sobre nutrición infantil da que é membro Rosa Lama, lembra na súa web que “do dez causas máis comúns de morte en países occidentais, cinco (enfermidade coronaria, infarto cerebral, arteriosclerosis, diabetes e cancro) se correlacionan estreitamente con hábitos dietéticos non saudables”. A obesidade, ademais de ser unha enfermidade de seu, está detrás de varias desas causas de morte. Por iso os pediatras e médicos en xeral non se cansan de repetir que a obesidade infantil é un problema “gravísimo, moi preocupante”, sinala Lama.

A obesidade infantil foi o tema central da última reunión da SEINAP. O relatorio presentado polo doutor Antoni Carrascosa, do Hospital materno-infantil Vall d’Hebrón, revelou que nos últimos 25 anos os nenos españois han aumentado 7 quilos de peso como media, e 3’5 centímetros de altura. “É dicir, soben máis de peso que de talla, e iso os sans, non os obesos”, di Lama.

A causa principal, en opinión desta experta, está na oferta cada vez máis rica e variada de comida. “A inactividade física é importante, desde logo, pero sobre todo débese a que os nenos teñen hoxe todo tipo de comida á súa disposición. Iso, unido a que o estilo de vida cambiou, que os nenos comen sós…”. Un obxectivo sería mellorar a educación nutricional nas escolas, aconsellando o tipo de alimentos que se deben comer.


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións