Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Sabes interpretar a información das etiquetas?

Como se ordena a lista de ingredientes na etiquetaxe ou que outros nomes utilízanse para referirse ao azucre
Por EROSKI Consumer 25 de Decembro de 2018
Img sabes leer etiquetas port
Imagen: alphaspirit

Aprender a interpretar a información dos envases ten numerosasvantaxes. Por unha banda, mellora a seguridade alimentaria danosa dieta: permite coñecer a data de caducidade doproduto ou as condicións da súa conservación e utilización, ademaisde identificar os conservantes e aditivos que contén. Por outro, grazas a esesdatos, as persoas alérxicas ou intolerantes a algún nutrientepoden detectar ingredientes que afectan á súa saúde. Ademais, facilitanaos consumidores facerse unha idea da relación que existeentre o prezo, a cantidade e a calidade do alimento. Pero sabemos interpretar realmente o que lemos? Aquí van algunhas pistas.

A información que locen as etiquetas dos produtosenvasados está regulada desde 2011 pola Unión Europea. Os seguintes son, a grandes liñas, os datos obrigatorios que deben figurar nos envases dos artigos alimentarios:

  • A listaxe de ingredientes ten que ir en orde de maior amenor peso en todos os artigos comestibles, excepto noscompostos por un único ingrediente ou nas bebidas alcohólicas con máis de 1,2 % de volume de alcol. Neste apartado inclúense os aditivos, os coñecidos números E.
  • En canto aos tempos de conservación, a datade consumo preferente enténdese como o período noque un artigo conserva todas as súas propiedades, incluídasas organolépticas (o sabor, cor, aromae textura); e a data de caducidade corresponde ao día apartir do cal o seu consumo xa non é seguro.
  • As sustancias que se demostraron que podencausar alerxias ou intolerancias, como o glute, os cacahuetes,o leite ou os froitos de casca, teñen que ir impresasde maneira destacada respecto ao resto de ingredientese cun tamaño mínimo de letra. O resto debemedir, como mínimo, 1,2 milímetros, a metade do que seesixe aos prospectos dos medicamentos.
  • Ata a lei de 2011, incluír o país de orixe soa eraobrigatorio en produtos como o mel, as froitas e hortalizas,o peixe, os ovos ou o aceite de oliva e na carnede vacún por mor da crise das vacas tolas. Agora haseestendido a outras carnes, como as de porco e pito. A partir de xaneiro de 2019, tamén saberemos de onde procede o leite que tomamos.

Como descifrar a información nutricional

Respecto da información nutricional, a etiquetadebe incluír o valor enerxético (calorías) que achegapor cada 100 gramos ou 100 mililitros de produto, asícomo a porcentaxe que representa sobre a cantidadediaria recomendada (CDR). Tómase como referencia ainxesta que tería que consumir, en teoría, unha mulleradulta (2.000 calorías), unha medida conservadora se seten en conta que a un home correspóndenlle 2.500.

Tamén se debe especificar a cantidade de graxas totais,graxas saturadas, hidratos de carbono, azucres(a parte dos hidratos de carbono menos saudable),as proteínas e o sal. Se queren, as empresas poderánrevelar o contido de vitaminas e minerais,sempre que supere o 15 % das cantidades diarias recomendadas.A información dos nutrientes é obrigatoriadesde decembro de 2016, aínda que antes granparte das compañías xa o facía.

Dentro da información nutricional, elementos comoas graxas, os azucres e os aditivos espertan moitasdúbidas. Na etiqueta aparecerá sempre o contido totalen hidratos de carbono e engadirase un “dos cales,azucres…”. Os azucres son hidratos de carbono, peronon ao revés. O termo azucre refírese xeralmente aunha molécula simple prexudicial, que aumenta o riscode diabetes. Por iso, sempre é mellor reducilo a favor dehidratos de carbono máis complexos.

En referencia á graxa, a etiqueta debe mostrar ocontido total e, ademais, a cantidade de saturadas. Estasson as máis prexudiciais, polo que convén evitalasen produtos procesados.

En canto aos aditivos, un dos grandes problemas é que poden ter máis dun nome. O común é que aparezan cunha E seguida dunnúmero. Nalgúns casos son necesarios,pero case sempre alteran o sentido do gusto.

  • O E-100 pertence á serie de colorantes.
  • O E-200, á de conservantes.
  • O E-300, á de antioxidantes.
  • O E-400, á de espesantes.
  • O E-500, á de reguladores de acidez.
  • O E-600, á de potenciadores do sabor.

Breve dicionario de sinónimos

Algúns ingredientes camúflanse con nomes cos que nonestamos familiarizados. Así é como se poden detectar:

  • Azucre. Os seus distintos nomes (dextrosa, glicosa, jarabe e almidónde millo ou fécula) responden á súa diferente orixe, perotodos son hidratos de carbono.
  • Vitaminas. As palabras complexas non nos teñen que asustar. Ariboflavina, o ácido ascórbico ou a cobalamina son vitaminas.
  • Graxas trans. É obrigatorio incluír a súa presenza e cantidade ena etiquetaxe. Poden aparecer baixo distintas denominaciónscomo “graxa trans”, “acedos graos trans”, “graxas vexetais hidrogenadas”ou mesmo “estabilizantes vexetais”.
  • Aceite de palma. Desde 2014, debe aparecer con claridade estanomeclatura ou a de palmiste. Se o produto é anterior, podeque indique “aceite ou graxas vexetais”, “elaeis guineensis“,“palmoleina ou oleina de palma” ou “sodium palmitate“, entre outros.