Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Seguridade alimentaria

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Taxidermistas en compás de espera

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 30deMaiode2001

A espera deberá prolongarse até o mes de xullo. A partir desa data, coa aplicación da normativa europea de tests priónicos, os taxidermistas poderán volver rescatar trofeos taurinos paira afeccionados, toureiros, apoderados ou propietarios dunha gandaría. Mentres, deberon soportar con estoicismo una crise que lles privou de suculentos negocios.

“Moito, non te podes nin imaxinar”. Deste xeito responden os taxidermistas, sobre todo os especializados no mundo taurino, cando se lles pregunta sobre o impacto das “vacas tolas” no seu traballo cotián. O caso é que a crise, lonxe de afectar só ao sector alimentario, provocou zozobras en ámbitos que até agora pasaron desapercibidos. A taxidermia taurina é una delas. As normas preventivas aplicadas con carácter de urxencia desde a aparición do primeiro caso de encefalopatía esponxiforme bovina en España xerou tensións nun sector que cada ano é capaz de mover varios miles de millóns de pesetas.

“Desde o pasado mes de outubro no mundo do touro viviuse una tolemia xeneralizada”, comenta Montserrat Fernández da Taxidermia o Toureiro en Toledo. Quizais sexa porque ela viviu o tema por partida dobre. O seu marido é banderillero e cando empezou a crise das “vacas tolas” chegou a temer polo seu futuro. Só lles faltou, di, a tolemia da febre aftosa. “Está a ser como una pesadelo que esperamos que acabe pronto”.

Esta tolemia, agora en compás de espera ata que o próximo mes de xullo entre en vigor a norma que obriga a aplicar tests priónicos, comezou a principios do pasado outono coa posta en marcha das medidas preventivas en plena crise da EEB. Os touros de lida, case por definición, son reses con máis de 30 meses. De acordo coa norma, decidiuse a incineración dos animais tras o seu paso pola praza de touros. Eliminado o animal, deixaba de existir o risco, pero tamén desaparecía a posibilidade de traballo dos taxidermistas: naturalizar un dos trofeos máis vistosos de face á galería, a cabeza do animal que lembraba una tarde memorable paira moitos afeccionados.


Negocios en horas baixas


A xeografía española é chamada, por cuestións de similitude, a pel de touro. Paira os taxidermistas o apelativo é algo máis que un símbolo. Constitúe o material básico de traballo co que reconstruír a escala natural a cabeza do animal. Pero norma en man, a materia prima esencial foise convertendo igualmente en cinzas. Algúns afeccionados do mundo taurino han chegado a comentar, non sen certa sorna, que o único touro que non ían incinerar era o que se ve desde as estradas. E aínda que na Comisión Consultiva Nacional de Asuntos Taurinos, do Ministerio de Interior, especificábase que “nin orellas, nin a porción distal dos rabos, nin a pel exenta de materia graxa adherida á súa parte interna, constitúen Material Específico de Risco en relación á EBB”, a realidade é que os taxidermistas nun primeiro momento víronse privados do seu material de traballo.

No entanto, a situación varía segundo a comunidade autónoma na que nos atopemos. Así, mentres os touros da Feira de Abril foron incinerados, no caso da Feira de San Isidro de Madrid, tal e como especifica Juan Béjar, presidente da Asociación Nacional de Taxidermistas, permitiuse que se poidan levar a pel e os cornos, “porque non constitúen material específico de risco”, segundo a revisión dos expertos consultados pola citada asociación. E remarca con rotundidade que se están perdendo auténticos tesouros no mundo taurino”. Na súa opinión, a medida adoptada foi excesiva paira o mundo da taxidermia. As súas razóns son concluíntes: “nós non traballamos con material que vaia destinado á alimentación.”

Todos cantos se dedican a este particular sector de negocio expresan una visión optimista cando se lles pregunta sobre o futuro a pesar de que durante os primeiros tempos da crise chegaron a pensar que a súa actividade podería ter as horas contadas.

Iso non obvia que as perdas económicas deixáronse sentir. Se non, que lle pregunten a Jesús Torres, propietario dun taller de taxidermia en Zaragoza que viu como un próspero negocio que se ía a iniciar co novo século desaparecía pola crise das vacas tolas. “O pasado ano entramos en contacto cunha empresa dedicada a materiais ornamentais e de decoración norteamericana que estaba interesada en que lle enviásemos cabezas de touro”. Falaron nin máis nin menos que de 5.000 cabezas. Poden parecer moitas, pero paira a demanda existente, “iso non é nada”, apunta con simpatía a pesar da adversidade das circunstancias.

Nun cálculo rápido Jesús estima o traballo de taxidermia por cabeza nunhas 150.000 pesetas ás que deben sumarse outras 100.000 en concepto de transporte. O montante global supera os 1.250 millóns de pesetas. “Realizaramos todos os trámites pertinentes coas autoridades implicadas, tanto de aquí como de alí, e naquel momento non había ningún problema”, continúa. Logo chegou a crise das “vacas tolas” e a da febre aftosa. O negocio, nada despreciable a tenor das cifras, veu ao traste. Hoxe continúa traballando nos seus negocios e espera ver que todo volve á normalidade. Quizais así poida reconciliarse co seu particular “soño americano”.


Cabezas por todo o mundo


Os afeccionados ao mundo taurino están repartidos por todo o planeta. “Nalgunha ocasión enviamos traballos a Xapón ou a Bélxica”, explica Santiago Olleta, taxidermista navarro. Quizais o propietario quería ter un recordo permanente da festa dos Sanfermines.

Sexa cal for o caso, as peticións de cabezas naturalizadas adoitan chegar de diferentes puntos: desde o toureiro que realizou esa tarde una boa faena e quéreo paira recordo, ao apoderado do toureiro, afeccionados particulares, penas taurinas que nalgúns casos quéreno paira regalala ao destro que seguen en todas as prazas, pasando polos gandeiros propietarios da res. O prezo a pagar por estes traballos vai desde as 125.000 pesetas até as 230.000, en moitos casos dependendo do animal ou a madeira e tallado da peana onde lucirá a peza.

Algúns dos profesionais da taxidermia non deixaron escapar as vantaxes que ofrece Internet. Un exemplo é carlillostaxidermia.com. “Levamos tres xeracións traballando en taxidermia”, di José Barrero, o representante da terceira das xeracións. “A través de Internet chégannos moitas consultas de diferentes lugares do mundo que piden información sobre como adquirir una peza”. A rede de redes abre a porta á exportación e con ela á expansión do negocio. Barrero de momento traballa cos triunfos conseguidos nas prazas de touros, de primeira e segunda categoría, da pasada tempada. “Agora é tempo de traballo en talleres e esperamos que en pouco tempo todo volva á normalidade”.

A tecnoloxía tamén revolucionou a taxidermia

A era tecnolóxica tamén se deixou sentir no mundo da taxidermia. Así, até fai ben pouco, a confección da escultura realizábase con escaiola a partir de molde que podía alcanzar un peso aproximado de 45 quilos. Na actualidade, trabállase con poliuretano, un material que permite máis flexibilidade no labor e cuxo peso oscila entre os 8 e 10 quilos, apunta José Barrero.

Moitos afeccionados ao touro admiran o traballo dos taxidermistas porque parece que o animal sexa o mesmo que viron na praza de touros e aínda estea vivo. Paira chegar a este produto final a tarefa de moitos deles comeza na praza de touros. O pasado ano, antes da crise, no patio de despezamento o matarife cortaba a cabeza enteira e a pel do peito para que llo levasen ao seu taller. A partir de aí realizábanse as anotacións anatómicas da cabeza do animal e quitábase a pel paira levala a curtir, proceso que adoita requirir entre 3 e 5 semanas. Mentres, cócese o cranio para que quede o óso limpo e procédese á desinfección do mesmo. Logo constrúese a escultura do animal a partir das anotacións. Queda paira o final “encaixar todo á perfección”, explica Barrero.

Pero, como conseguen que a mirada do touro siga infundiendo medo a pesar de estar morto? A resposta dáa una empresa alemá especializada en taxidermia e que consegue, segundo os profesionais deste campo, un traballo “moi depurado e francamente realista”, que consegue dalgún modo recuperar “con todos os matices” a brava mirada do touro de lida.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións