Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Seguridad alimentaria > Normativa legal

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Tipoloxía das olivas de mesa

O pasado 22 de novembro de 2001 entrou en vigor a norma que aproba a Regulamentación técnico-sanitaria paira a elaboración, circulación e venda das olivas de mesa, aínda que se poderán elaborar e etiquetar olivas de mesa con arranxo á anterior normativa até novembro de 2002 e comercializarse até a extinción da súa vida comercial. Os avances científicos e técnicos deixaron obsoleta e desfasada a normativa que até agora regulaba as olivas de mesa, que databa de marzo de 1983.

Tipoloxía das olivas de mesa

A nova regulamentación pretende simplificar a ampla gama existente de olivas de mesa, así como os diversos tratamentos, preparacións, elaboracións e presentacións das mesmas. O lexislador, pola súa banda, aproveita a ocasión paira adaptar a norma ás novas esixencias sobre aditivos, etiquetaxe, manipulación, hixiene e control de alimentos.

De forma expresa maniféstase que se trata da ordenación xurídica do produto, destacando entre os seus obxectos a determinación do que debe entenderse por olivas de mesa e as obrigacións que deben cumprirse por parte de elaboradores, comerciantes e importadores con respecto á súa elaboración, presentación e comercialización.

Tipos e denominacións

A norma establece que só poderá denominarse oliva de mesa ao froito de variedades determinadas da oliveira cultivada san, collido en estado de madurez adecuado e dunha calidade para que, sometido ás elaboracións adecuadas previstas na regulamentación, proporcione un produto listo paira o consumo e de boa conservación.

A coloración das olivas determina os seguintes tipos: verdes, de cor cambiante, negras naturais e negras. O momento da recollida deste froito vai ser determinante paira o seu coloración. Así, no caso das verdes, a recollida debe realizarse antes de que o froito adopte a cor dourada ou avermellada propio do inicio da maduración (ciclo denominado “envero”); as de cor cambiante recóllense antes da súa completa madurez e de froitos de cor rosada, rosa viño ou castiñeiro; as negras naturais obtéñense de froitos recolleitos en plena madurez ou xusto antes dela, permitíndose segundo as zonas e épocas de recollida as seguintes cores: negro avermellado, negro violáceo, violeta, negro verdoso e castiñeiro escuro.

As denominadas olivas negras obtéñense de froitos que non están totalmente maduros. O seu amargor elimínase mediante un tratamento con lejía alcalina, sendo o produto final apto paira o consumo humano. Por tanto, a cor negra non é natural e débese a un proceso de oxidación, polo que precisa de procesos autorizados paira garantir a súa conservación.

As olivas de mesa destinadas ao consumidor só poden comercializarse coas denominacións establecidas pola regulamentación. En total son 19, que se establecen pola conservación ou non do óso, pola conservación do rabillo ou pedúnculo, polo recheo introducido ou o corte practicado tras a retirada do óso, polo proceso practicado das que conservan o óso ou pola presentación predominante xunto a outros produtos, así como polo sometemento a un proceso de moído, aderezo ou aderezo das mesmas. En ningún caso permítese a utilización de denominacións que poidan suscitar confusión entre os consumidores en canto á orixe ou natureza do produto.

A norma establece as seguintes denominacións: olivas con óso ou enteiras, olivas deshuesadas, olivas recheas, olivas en metades, olivas en cuartos, olivas en gajos, olivas en rodajas, olivas troceadas, olivas rotas, olivas machucadas ou partidas, olivas seccionadas (raiadas), olivas punzadas, alcaparrado, olivas paira ensalada, olivas colocadas, olivas con pedúnculo, pasta de olivas, olivas aderezadas ou aderezadas. (Ver apartado Denominacións).

Produto final con características seguras

Una vez que as olivas foron seleccionadas e procesadas, deben presentarse ao consumidor final cumprindo unhas características mínimas que son fixadas pola normativa.

As olivas de mesa presentaranse sas, limpas, exentas de cheiro e sabor anormais, sen síntomas de alteración ou de fermentación anormal e carentes de defectos que poidan afectar á súa conservación ou comestibilidad. Mesmo deben de respectar a homogeneidad do seu tamaño dentro da variedade á que pertencen (enteiras, deshuesadas, recheas e metades) e presentar unha cor uniforme, salvo no caso das aderezadas e de cor cambiante.

O elaborador, comerciante ou importador debe garantir ademais que as olivas non presentan ningún risco paira a saúde do consumidor e que están exentas de xermes patógenos e das súas toxinas ou de calquera outra fonte contaminante.

Paxinación dentro deste contido

Etiquetas:

olivas de mesa


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións