Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Seguridad alimentaria > Normativa legal

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Tres craves para interpretar a lexislación alimentaria

Para coñecer as claves da lexislación alimentaria, é primoridal comprender o sistema regulador da UE e distinguir conceptos como regulamento ou directiva

Img legislacion alimentaria hd Imaxe: ankakay

Coñecer os alicerces básicos da lexislación alimentaria, ser consciente dos instrumentos cos que contan os lexisladores, desde os regulamentos, as directivas, ás recomendacións, entre outros tipos de disposicións, así como non confundir “normativa alimentaria” con “lexislación alimentaria”, son elementos fundamentais para todo aquel que teña que convivir co Dereito Alimentario. O artigo detalla cales son as claves para coñecer os alicerces fundamentais da lexislación alimentaria.

Img legislacion
Imaxe: ankakay

O concepto fixado polo Regulamento 178/2002, no seu artigo 3.1, di: “Lexislación alimentaria, as disposicións legais, regulamentarias e administrativas aplicables na Comunidade Europea ou a nivel nacional aos alimentos en xeral, e á seguridade dos alimentos en particular. Aplícase a calquera das etapas da produción, a transformación e a distribución de alimentos así como de pensos producidos para alimentar aos animais destinados á produción de alimentos ou fornecidos aos devanditos animais”. Un concepto tan amplo require unha mínima análise.

Clave 1: Alicerces básicos

Desde os tempos máis remotos, a lexislación alimentaria sustentouse en dous alicerces fundamentais:

  • Por unha banda, evitar as fraudes, adulteracións que, sen pór en risco a saúde das persoas, dan lugar a un menoscabo na calidade dos produtos.

  • Doutra banda, ser garante da saúde do consumidor, regulando as obrigacións necesarias para que a actividade industrial réxase polas correctas prácticas de hixiene e seguridade alimentaria.

Clave 2: Instrumentos fundamentais

As principais disposicións en materia de Lexislación Alimentaria son os regulamentos da Unión Europea. No entanto, non podemos deixar de lado que o ordenamento xurídico nacional conta con ordes, reais decretos e leis que regulan nesta materia, aínda que cada vez con menor preponderancia. Para coñecer as claves da lexislación alimentaria, o primordial é comprender o sistema regulador da Unión Europea e como nos afecta aos distintos Estados membros.

  • Regulamentos: son adoptados polo Consello e o Parlamento ou só pola Comisión Europea. Os regulamentos son un acto xeral cuxos elementos son todos obrigatorios, ao contrario que as directivas, que están dirixidas aos Estados membros, e as decisións, cuxos destinatarios son moi precisos. Son directamente aplicables, é dicir, crean dereito ao ser obrigatorios inmediatamente en todos os Estados membros, co mesmo rango que unha lei nacional e sen ningunha outra intervención das autoridades nacionais.

  • Directivas: adóptaas o Consello en colaboración co Parlamento Europeo ou unicamente a Comisión Europea. Os destinatarios da Directiva son os Estados membros. O seu obxectivo principal é achegar as lexislacións. As directivas son vinculantes para os Estados membros no que se refire a os resultados que deben alcanzarse, pero déixanlles a elección dos medios para conseguir eses obxectivos comunitarios dentro do seu ordenamento xurídico interno. No caso de España, o medio habitual para incorporar as directivas á nosa lexislación son os reais decretos.

  • Decisións: son adoptadas polo Consello, o Consello en colaboración co Parlamento Europeo ou pola Comisión Europea. As decisións son o acto mediante o cal as institucións comunitarias lexislan sobre casos particulares. Cunha decisión, as institucións poden esixir a un Estado membro ou a un cidadán da Unión que actúe ou deixe de facelo, outorgarlle dereitos ou imporlle obrigacións. As decisións son individuais e os seus destinatarios deben designarse individualmente, o que as distingue dos regulamentos, obrigatorias en todos os seus elementos.

  • Recomendacións: permiten ás institucións expresarse e propor unha liña de conduta sen establecer unha obrigación xurídica para os destinatarios (Estados membros, outras institucións e, en determinados casos, tamén os cidadáns da Unión).

  • Ditames: son un acto que permite ás institucións pronunciarse de maneira non obrigatoria, é dicir, sen impor unha obrigación xurídica aos seus destinatarios. O seu obxectivo é establecer o punto de vista dunha institución sobre unha cuestión.

Clave 3: Normativa alimentaria ‘versus’ Lexislación Alimentaria

Non podemos pechar este artigo sen mencionar a “normativa alimentaria”, xa que non debemos empregar esa expresión para referirnos ao dereito Alimentario sen correr o risco de que se poida interpretar erroneamente que se inclúen normas e protocolos técnicos de aplicación voluntaria. Quero facer esta matización para que non caia na confusión entre lexislación alimentaria e normativa alimentaria, no tema que nos ocupa sempre estamos a tratar de disposicións legais de obrigado cumprimento no sector alimentario.

RSS. Sigue informado

Informaci�n sobre normativa alimentaria en Ainia

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións