Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Seguridade alimentaria

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Un estudo do CSIC relaciona dous xenes do tomate coa resistencia a tres infestas

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 23deXullode2004

Os dous investigadores do Centro de Ciencias Ambientais do CSIC xa demostraran a responsabilidade do xene O meu-1, localizado no cromosoma 6 do tomate, nas resistencias a este tres infestas. Coa transferencia, mediante enxeñaría xenética, do xene O meu-1, en presenza do xene Rme1, obteríase una planta transxénica desta hortaliza máis resistente fronte ao tres infestas.

Entre as especies de moscas brancas que constitúen pragas en España, Hemisia tabaci é a máis importante, xa que ataca a máis de 700 plantas, con elevadas perdas económicas en cultivos hortícolas de invernadoiro e ao aire libre, principalmente nas zonas máis cálidas do sueste do país. Este insecto, que pode pór até 100 ovos ao longo dos vinte días que adoita durar a súa vida, produce danos tanto directos, ao alimentarse da savia das plantas e debilitalas, como indirectos, ben excretando sustancias azucaradas que permiten o crecemento de fungos ou ben transmitindo diversas enfermidades causadas por virus vexetais.

A mosca branca, Bemisia tabaci, que mide aproximadamente 1 milímetro, adquire e transmite os seguintes virus fitopatógenos: rizado amarelo do tomate (Tomato Yellow Leaf Curl Virus-TYLCV) en tomate, xudía e pemento; clorosis do tomate (Tomato Chlorosis Virus-ToCV); amarilleo das nerviaciones do pepino (Cucumber Vein Yellowing Virus-CVYV); enanismo do pepino (Cucumber Yellow Stunting Disorder Virus-CYSDV) en pepino e melón, así como o do amarilleo da xudía (Bean Yellow Disorder Virus-BnYDV).

Os síntomas que se producen nas plantas, tras a transmisión dos virus e o desenvolvemento das enfermidades, son moi variados. Poden ir desde diversas alteracións nutricionais, como clorosis e decoloraciones, até o amarilleamiento en nervios e follas ou a formación de follas pequenas e curvadas cara arriba. Estes efectos chegan a ocasionar non só a diminución significativa da produción de froitos, senón mesmo a detención do desenvolvemento dos cultivos afectados.

Os responsables do estudo, publicado na revista Molecualar Plant Microte Interactions, insisten na necesidade de coordinar estudos ambientais básicos e orientados paira aplicar as técnicas máis adecuadas de forma harmónica e racional en programas de Control Integrado e de Produción Integrada. Por iso, traballan en investigacións que acheguen datos sobre a bioloxía e ecoloxía destas pragas, co fin de aplicar despois métodos de control selectivos e non contaminantes, informa o CSIC.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións