Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Un reto: frear as enfermidades animais

Un 60% dos patógenos humanos transmítense por animais, segundo a Organización Mundial de Sanidade Animal

img_vacas 6

Se, tal e como apunta a principal autoridade en materia de sanidade animal en todo o mundo, nos próximos anos aumentan as enfermidades animais, o reto máis inminente ao que deben enfrontarse as autoridades veterinarias de todo o mundo é prepararse para os novos riscos sanitarios que poidan derivarse. Lingua azul, febre aftosa e gripe aviaria soan e continúan presentes nos boletíns epidemiolóxicos das principais organizacións de sanidade animal. Unir esforzos en materia de recursos veterinarios, desde a granxa ata o tenedor, segue sendo, agora e nun futuro, fundamental para facer fronte aos posibles novos riscos.


Enfermidades como a febre aftosa inhiben o comercio internacional dos produtos de orixe animal. Unha das prioridades segue sendo acabar con esta enfermidade en todo o mundo. Pero, a pesar dos esforzos internacionais, rexionais e nacionais para conseguilo, máis de 100 países en desenvolvemento aínda non poden entrar na lista que a Organización Mundial de Sanidade Animal (OIE) adapta para os que xa conseguiron o status de libre “da enfermidade”. Conseguilo non só é un proceso lento, que depende en gran medida da capacidade dos países para manter o recoñecemento de estado “san”, senón que se trata dunha carreira custosa que implica a participación de numerosos expertos, sobre todo, dos veterinarios.
Control global
O labor veterinario é clave na prevención e control das enfermidades animais
Non é novo que o cambio climático, a globalización e outros factores como a concentración de animais manifestáronse como factores de influencia na aparición de novos riscos sanitarios con orixe nos animais. A resposta a este aumento das ameazas pasa, segundo a OIE, pola prevención e a vixilancia das principais patoloxías animais. O obxectivo pasa por conseguir “nun só mundo, unha soa sanidade”. A lema, que xorde da máxima responsable en materia de sanidade animal, require a implicación dos sistemas veterinarios de todos os países, así como da Organización das Nacións Unidas para a Agricultura e a Alimentación (FAO) e a Organización Mundial da Saúde (OMS).

Unha das apostas máis fortes que fan as autoridades en sanidade animal para conseguir a inocuidad dos alimentos é a educación veterinaria que, aseguran, debe adaptarse aos novos cambios no ámbito da seguridade alimentaria e o benestar animal, como as altas temperaturas, que favorecen os movementos dos insectos que transmiten enfermidades nos animais. A finais de 2007 a FAO xa alertaba do maior risco de enfermidades no informe “Produción gandeira industrial e riscos sanitarios mundiais”, que engadía, aos riscos xa mencionados, o crecemento da cabana gandeira e os cambios na industria gandeira.

Trátase de dous conceptos, o da contención de riscos sanitarios provocados por zoonosis e o da atención veterinaria, que van estreitamente ligados. Ao longo da historia estes servizos xa han ido adaptándose ás novas esixencias; aínda que nun principio naceron cunha clara vontade de control das enfermidades do gando na granxa, a tarefa se ha ido estendendo a outros escenarios de produción gandeira, como os matadoiros, onde non só se supervisa a seguridade da carne, senón que se elabora unha intensa vixilancia epidemiolóxica das enfermidades. A preparación destes profesionais pasa tanto pola sanidade animal, dentro da que se inclúen as zoonosis, como por todo aquilo que fai referencia á hixiene dos alimentos.
Gripe aviaria e quecemento global
Ademais de alterar a distribución dos ecosistemas, os cambios de temperatura que se están producindo son os responsables, segundo un informe realizado por expertos da Wildlife Conservation Society (Sociedade de Conservación da Vida Silvestre), da aparición de 12 “enfermidades letais”, entre as que se atopa a gripe aviaria, unha enfermidade con gran capacidade para atravesar fronteiras pero que se se realizan os controis adecuados, nin a carne nin os ovos deberían ser responsables da diseminación da infección. A mediados de 2008 a OMS recoñecía xa que unha das grandes ameazas podería ser unha pandemia de gripe aviaria.

Alemaña, Bangladesh, India, Nepal ou Vietnam son algúns dos países que confirmaron nas últimas semanas algún brote de gripe aviaria. A pesar de que existen varios subtipos do virus, os que provocaron máis dano son os H5 e H7 dos virus A. Teñen capacidade para vivir no ambiente durante longos períodos de tempo, especialmente a temperaturas baixas, e elimínanse a temperaturas altas, a 70º C, ou temperaturas superiores. Afecta sobre todo as aves, no entanto, demostrouse que se transmite de forma excepcional de aves a persoas tras un contacto directo e reiterado.

A pesar de que non existen evidencias de que poida contaxiarse pola vía alimentaria, a Axencia Española de Seguridade Alimentaria e Nutrición (AESAN) adoptou no seu momento algunhas consideracións que convén ter en conta, como seguir unhas mínimas normas de hixiene e cociñar ben os alimentos. Un dos temores das principais autoridades sanitarias de todo o mundo é que o virus mute e fágase facilmente transmisible entre persoas, o que podería conducir a unha pandemia.

NOVAS FORMAS DE PATOLOXÍA

As ameazas crecen, ademais de con o aumento dos movementos animais destinados ao consumo humano, con outro tipo de comercio, o de especies exóticas fose do seu hábitat. Serpes, caimanes e outros animais ocupan cada vez máis o lugar de mascotas domésticas como gatos e cans, o que obriga a reforzar as medidas de sanidade animal. Segundo datos da OIE, “un 60% dos patógenos humanos transmítense por animais”, en gran parte inducidos polos cambios na expansión de enfermidades en todo o mundo.

Estes cambios levaron a incrementar os controis para detectar e controlar os brotes de enfermidades animais exóticas e as patoloxías que se estenden entre países. Cando este tipo de animais enferman, convértense en novos transmisores de enfermidades. E mesmo o fan as especies de acuario, peces, réptiles ou insectos, e tamén as especies exóticas na pesca e acuicultura. Neste ámbito, considérase unha enfermidade exótica cando non está establecido na acuicultura da zona e o seu axente patógeno non está presente nas augas comunitarias.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións