Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidariedade

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A ONG´s refórzanse con famosos paira garantir o apoio dos cidadáns aos seus proxectos

Deportistas, actores e cantantes, entre outros, pon rostro e voz á demanda dunha maior solidariedade

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 23deDecembrode2002

Nesta época do ano afloran as chamadas á solidariedade por parte de personaxes famosos que forman parte dalgunha dos centos de ONG´s que traballan no mundo polos máis necesitados. Aristócratas, deportistas, actores, cantantes e empresarios ou políticos pon rostro e voz á demanda dunha maior solidariedade.

O primeiro exemplo deuno a actriz Audrey Hepburn, que viaxou a África, achegou fondos e empeñou o seu prestixio paira apoiar aos máis débiles. Hoxe moitos a imitan, e a lista de populares implicados en campañas é extensa. “Buscamos persoas que non choquen cos valores que defendemos, que crean na nosa mensaxe e comprométanse a non utilizar a Unicef en proveito propio”, asegura Consolo Crespo, vicepresidenta do organismo dependente de Nacións Unidas que vela pola infancia. O ex ciclista Pedro Delgado, Miliki e os televisivos Imanol Arias e Ana Duato son os embaixadores de boa vontade da rama española de Unicef. Esta figura do embaixador expandiuse durante os últimos tempos co fin de dar una distinción “oficial” ás persoas que se caracterizaron polo seu compromiso cos obxectivos solidarios. “Poucos deles viaxan ao centro da miseria, en boa parte porque os organismos non son partidarios da mensaxe sensiblero que reporta a fotografía dun belo e san famoso xunto a uns nenos desvalidos”, sinala Crespo.

Montserrat Caballé é outro exemplo de solidariedade. A soprano catalá viu como se premiaban os seus anos de colaboración co título de embaixadora da Unesco. “Facía anos que traballaba paira as distintas causas de Nacións Unidas e tamén na rama de Unesco, que defende a Cultura da Paz sen violencia”. A Caballé distinguiuse pola súa incansable participación en galas e recitais destinados a recadar fondos.

“Os embaixadores de boa vontade -engade Consolo Crespo- convertéronse nunha ferramenta para que nos escoiten. Nunha sociedade tan individualista e competitiva, a súa voz é ideal para que os cidadáns fidelicen as axudas”. Refírese a vicepresidenta de Unicef á conveniencia de apoiar estas causas de forma sistemática e que a axuda non dependa de eventualidades desastrosas, como as catástrofes naturais ou as guerras.

Luís Bergareche traballou o tres últimos anos na oficina parisiense dos embaixadores da Unesco, e apoia estas teses. Ao seu xuízo, o adecuado é que as personalidades se impliquen en proxectos humanitarios detallados, máis que en campañas tan amplas como vagas”. “Adóitanse estudar as ofertas de colaboración antes de aceptar que se involucren dunha forma máis decidida”, recalca Bergareche.

“Empecei a colaborar con Unicef hai seis anos e, realmente, non necesitaba que me nomeasen embaixadora, porque o meu compromiso cos nenos é moi forte e non ía renunciar a iso”, confesa a actriz Ana Duato, que dubidou á hora de aceptar a distinción. “Paira ser solidario, non fai falta un título”, insiste, aínda que admite sentirse “honradísima e orgullosa” da súa altruísta posición.

O seu papel fóra da escena céntrase en recadar fondos a través de galas celebradas en toda España, nas que se pide “un euro paira una vacúa”. “O importante -sostén Crespo- é que podamos ofrecer aos países afectados colaboración permanente, non una asistencia temporal”.

A relación entre a entidade e os seus ilustres colaboradores “é algo que hai que coidar e conservar”, opina Karin de Gruijl, portavoz de Acnur, o organismo encargado de velar polos refuxiados, pois coñecer o grao de compromiso é fundamental para que non haxa equívocos. “Saber que están dispostos a ofrecer os embaixadores é importante”, remacha. “É así, -engade Luís Bergareche-. Montserrat Caballé, por exemplo, é capaz de anular a súa axenda por colaborar connosco, mentres que outros o teñen máis complicado”.

Pero a elección dos personaxes debe ser moi coidadosa. Así, a imaxe de Diana de Gales mobilizándose xunto á Cruz Vermella en contra das minas antipersona e abrazando nenos suscitou tanto apoio como rexeitamento. Non faltou quen pensase que a princesa lavaba a súa mala conciencia nos lugares máis miserables da Humanidade. “Hai que ter moito coidado na elección dos colaboradores”, sinala Karin de Gruijl, que incorporou ao seu equipo de embaixadores á actriz norteamericana Angelina Jolie.

“Teñen que saber cales son as regras do xogo”, engade De Gruijl, e ser conscientes de que un mal paso pode ensuciar a traxectoria da entidade. “Un código ético mínimo”, resume Consolo Crespo, desde Unicef. “Un debe ser responsable do que di e fai en todo momento”, explica Ana Duato.

Son bastante frecuentes os casos de candidatos refugados polas organizacións solidarias por temor a que as ofertas de colaboración convértanse nun medio de autopromoción. Como tampouco escasean críticas de quen interpretan o apoio ás causas benéficas como un instrumento paira calar na opinión pública.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións