Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Dereitos humanos

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Acollemento familiar

Esta medida de protección permite que nenos e nenas en situación de risco e desamparo convivan con outras familias non biolóxicas

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 06deFebreirode2006

Todo menor ten dereito a vivir no seo dunha familia. E paira proporcionar aos pequenos, xeralmente vítimas de conflitos familiares, neglixencias ou malos tratos, un fogar hanse reglamentado diferentes modalidades de acollemento familiar, segundo as posibilidades de retorno á familia biolóxica. Trátase dunha oportunidade paira moitos nenos de crecer nunha familia adecuada que garanta o seu normal desenvolvemento, á vez que manteñen a súa identidade e a relación cos seus pais verdadeiros e resto de familia biolóxica. Paira responder con inmediatez ás necesidades destes menores, os servizos sociais contactan con familias e persoas dispostas a prestar esta axuda solidaria e ofrécenlles una pequena remuneración. Cada neno ten a súa historia e situación particular, polo que non se pode precisar a duración dun acollemento, que pode ser duns días, uns meses ou uns anos. Nalgúns casos, ata que o menor alcance a súa maioría de idade.

Familia de acollida ou centro de menores?

“Búscanse abrazos”. Con esta frase desesperada anúnciase o Programa de Acollementos e Adopcións Especiais do Instituto Madrileño do Menor e a Familia (IMMF), un departamento no que os teléfonos non deixan de comunicar. E non é paira menos, xa que en numerosas ocasións hai que intervir de forma inmediata: precísase una familia “acolledora de urxencia” paira evitar que algúns nenos, moitos deles bebés, acaben “institucionalizados” (internados) nun centro da Administración autonómica.

A diferenza entre vivir nunha familia e desenvolverse nun destes centros é notable. Grazas ao acollemento, segundo o Ministerio de Traballo e Asuntos Sociais, hoxe máis de 25.500 nenos en España teñen dúas familias (una de acollida e outra biolóxica. O seu número xa supera nalgúns miles ao dos nenos internados en pisos e residencias.

/imgs/2006/09/acogimiento1.jpg

“Está comprobado que a familia é o mellor dos ámbitos para que os pequenos poidan crecer e desenvolverse. E o máis parecido a unha familia é outra familia”, afirma Pedro Elías, presidente da Asociación de Familias Acolledoras de Aragón (ADAFA). Pero hai moitos nenos que, ás veces por unha crise puntual e outras por variados problemas estruturais, non poden vivir cos seus pais.

A Lei Orgánica de Protección Xurídica do Menor (LOPJM) 1/96, de 15 de xaneiro, propicia desde a súa promulgación a acollida de nenos sen que necesariamente adquírase un compromiso de adopción ou se retire a patria potestade aos seus pais biolóxicos. Deste xeito o acollemento, aínda que é una competencia das comunidades autónomas e en cada una delas ten certas particularidades, defínese como:

  • Una medida legal temporal cuxo obxectivo é promover a volta do menor cos seus pais nos casos que sexa posible.
  • Garante que o pequeno poida manter una relación coa súa familia de orixe a través de visitas.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións