Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Proxectos e campañas

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Adoptar un neno

O proceso de adopción en España pode prolongarse até nove anos, mentres que facelo no estranxeiro supón un máximo de dous anos

España é o primeiro país da Unión Europea e o segundo do mundo -só por detrás de Estados Unidos- onde máis adopcións internacionais realízanse. Una cifra que aumenta cada ano debido á maior dispoñibilidade de nenos estranxeiros, o que se traduce tamén nun menor tempo de espera. Mentres que o proceso de adopción dun neno en España pode alargarse durante nove anos, cando se trata de adopcións internacionais o tempo de espera non adoita superar os vinte e catro meses, no peor dos casos. O custo variará en función dos trámites e do período durante o que se alargue todo o proceso, pero adoitan superar os 7.000 euros. A esta cantidade hai que engadir os gastos de traslado paira recoller ao pequeno e a estancia no país de orixe durante o período de adaptación.

Adopción nacional

A adopción é una importante alternativa paira quen non poden ter fillos de maneira natural. Con todo, nos últimos tempos converteuse tamén nunha opción paira moitos matrimonios e parellas con descendencia, debido ao incremento da solidariedade cos nenos que viven en países subdesarrollados, ao interese por mellorar as súas condicións de vida e á maior dispoñibilidade de nenos, e sobre todo nenas, de orixe estranxeira. Una serie de condicións que permitiu cumprir os desexos de moitos pais a quen a adopción de nenos españois supuña una espera de até nove anos, fronte aos dous como máximo en que se pode alargar o proceso internacional.

/imgs/2006/09/adopcion3.jpg

A causa da demora na adopción nacional atopámola en que en España un menor só pode ser adoptado cando é abandonado, coñécese o seu filiación, os pais biolóxicos dan a súa conformidade á adopción, carecen da patria potestade ou están en vías de perdela. Isto provoca que, a pesar de que algúns nenos se atopan internos en centros de acollida, non poden ser adoptados porque posúen una familia e a estancia no centro é só temporal.

En calquera caso, decidirse pola adopción, ben sexa nacional ou internacional, require una visita, en primeiro lugar, aos Servizos Sociais da comunidade autónoma onde se reside para que desde alí remítase aos solicitantes a unha sesión informativa paira explicarlles os trámites necesarios. “Todo empeza sempre aí”, confirman desde o Instituto Aragonés de Servizos Sociais, encargado desta tarefa.

Paira a adopción nacional, algunhas institucións propoñen a formalización dun acollemento preadoptivo, “Paira a adopción nacional, algunhas institucións propoñen a formalización dun acollemento preadoptivo co fin de comprobar a adaptación do menor na familia”, polo que os futuros pais deben recoller una solicitude deste tipo de acollemento, cumprimentar o cuestionario e presentar a documentación requirida na delegación dos Servizos Sociais ou Servizos de Protección de Menores das súas respectivas comunidades. Una vez entregado todo o papelorio, iníciase o proceso de valoración de idoneidade, que dará lugar a unha resolución de idoneidade, imprescindible paira continuar o procedemento, “aínda que non garante a adopción”, aclaran desde Aragón. O certificado de idoneidade esixe que os pais adoptivos superen un estudo psico-social paira determinar a súa idoneidade co fillo adoptivo -requisito tamén imprescindible nas adopcións internacionais- e saber de antemán si responden as expectativas do menor e si serán capaces de atender as súas necesidades. Este estudo comprende un proceso de valoración mediante entrevistas, visitas domiciliarias e presentación de documentación, que será estudada antes de constituírse a adopción por parte da Comisión de Tutela de Menores, a Comisión de Adopción ou o organismo correspondente en cada comunidade, deputación ou delegación provincial. Elas serán as encargadas de expedir un informe favorable ou de rexeitamento á emisión do certificado de idoneidade, que, de saír adiante, fará que os futuros pais pasen a formar parte dunha lista de selección, entre quen se asigna un menor en acollemento preadoptivo.

É neste momento, asignado o pequeno, cando se inicia o procedemento de “axuste” do menor no domicilio familiar e preséntase a proposta de adopción por parte da entidade pública. “O xuíz, previa valoración da documentación e informe do fiscal, ditará auto de adopción e, finalmente, realizarase a inscrición no Rexistro Civil aos efectos de modificar os apelidos”, apunta o Instituto Aragonés de Servizos Sociais.

En canto aos requisitos, o Código Civil esixe aos adoptantes:

  • Ser maiores de 25 anos. No caso dunha parella, polo menos uno dos dous ten que superar esta idade.
  • Que a diferenza de idade entre adoptado e adoptante non sexa superior a 40 anos.
  • Presentar a correspondente solicitude no Rexistro de Adopcións.
  • Posuír unhas condicións psicopedagógicas e socioeconómicas mínimas.
  • Que exista una relación estable e positiva entre os cónxuxes ou parella de feito. As persoas solteiras deberán demostrar que poderán cubrir as necesidades económicas e de atención dos nenos.
  • Motivacións e actitudes adecuadas paira a adopción.
  • Aptitude básica paira a educación dun neno.

Será negativo que os solicitantes condicionen a adopción ás características físicas, ao sexo ou á procedencia socio-familiar dos pequenos. De feito, a Asociación paira o coidado da Infancia lembra que as familias “poden mostrar as súas preferencias pero nunca elixir directamente” a pesar de que afrontan uns gastos, derivados dos trámites, que adoitan roldar os 7.000 euros no caso de procesos estranxeiros e algo menos cando se adopta un neno de orixe nacional.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións