Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Entrevista

Alberto Soteres, director Xeral de Save the Children en España

Cada ano que pasa temos máis traballo porque as diferenzas entre ricos e pobres seguen crecendo
Por Miren Rodríguez 11 de Marzo de 2005
Img 60354 p
Imagen: CONSUMER EROSKI

Economista de profesión e madrileño de 53 anos, Alberto Soteres recalou hai unha década “case por casualidade” nunha ONG e desde entón dedica a súa vida profesional á xestión no ámbito da cooperación e do voluntariado. Os últimos dous anos pasounos na dirección xeral de Save the Children en España, unha organización con soleira no mundo -naceu en 1919- pero de implantación recente no noso país. Con 14.000 colaboradores, cinco millóns de euros anuais de orzamento e unha estratexia de traballo orientada cada vez máis ao campo internacional, salvagárdaa e protección da infancia é o seu principal obxectivo, un labor para o que, por desgraza, non faltan motivos. “Cada ano que pasa temos máis traballo porque as diferenzas entre ricos e pobres seguen crecendo”, constata Soteres.

Cando, como e por que se crea Save the Children?

Nace hai 86 anos, en 1919 e créao unha muller inglesa, de clase burguesa, moi preocupada polo tema dos nenos e sobre todo pola súa situación despois do I Guerra Mundial, momento no que primaba axudar principalmente aos orfos de guerra.

Con 86 anos de vida, Save the Children debe ser unha da ONG máis lonxevas.

Si, probablemente, eu non me sei moi ben os calendarios de creación doutra ONG, pero sei que somos máis antigos que Oxfam. Posiblemente, quitando Cruz Vermella e algunha outra específica eu diría que é unha das ONGs máis antigas que existen no mundo.

Desde cando está en España?

Save the Children empeza a funcionar en España no ano 1999, pero non parte de cero. O que fai é asociarse cunha organización que xa existía no noso país desde 1990 chamada Fundación para a Cooperación e a Educación (FUNCOE).

En España en que proxectos centran o seu traballo?

Realizamos proxectos destinados á educación e sensibilización da sociedade sobre os temas de desenvolvemento e acerca da protección e promoción de dereitos da infancia. Promóvense traballos específicos relacionados coa violencia contra a infancia, malos tratos físicos, tráfico infantil, abuso sexual, traballo infantil e outros centrados en exercer unha presión aos gobernos ou autoridades para as modificacións lexislativas, aplicación de dereitos, etc. En España adóitanse facer programas con menores de idade e colectivos desfavorecidos, trabállanse en proxectos que en definitiva o que buscan é a igualdade de oportunidades dentro do país para os máis pequenos.

Desde o punto de vista do fomento dos dereitos e a defensa dos máis pequenos en España, como valora a situación da infancia no noso país?

A situación da infancia en España é moi boa, absolutamente equiparable ou similar á de calquera outro país desenvolvido. O que pasa é que nós nos centramos precisamente en todos eses colectivos que existen en todos os países e que por algunha circunstancia atópanse nunha situación de maior vulnerabilidade ou de maior desprotección que a media do país. En España falamos de menores inmigrantes, de discapacitados e do que chamamos menores en situación de risco social, é dicir, aqueles menores que están baixo tutela xudicial ou que están nunha situación xudicial complicada.

Estes labores de axuda realízanas en colaboración con outras institucións como gobernos, administracións??

Si, nós deseñamos os proxectos, e fundamentalmente eses proxectos son financiados por institucións públicas ou privadas. Aínda que o financiamento veña dos dous sitios, sempre son proxectos que dalgunha maneira intégranse nas políticas ou actuacións das diferentes administracións oficiais. Nunca actuamos á marxe das propias administracións de cada país. Os proxectos dos que falei antes fanse de acordo ás políticas educativas e de reinserción tanto do Ministerio de Asuntos Sociais como do Ministerio de Educación e das diferentes consellerías tanto de Educación como de Benestar Social das comunidades autónomas ou as concellarías dos diferentes concellos.

Pódese cuantificar o número de nenos e mozos aos que puideron axudar durante todos estes anos en España?

É difícil de saber porque os programas son moi variados. Nós estimamos que os diferentes programas que neste momento estamos a realizar en España repercuten sobre 50.000 nenos. Pero ao longo dos anos que levamos funcionando, e se temos en conta os programas que se fixeron en diferentes colexios e escolas, supera o millón os nenos que nalgún momento foron beneficiarios dalgún dos programas de Save the Children.

No caso da súa organización, prima máis o traballo de España ou ten máis importancia o labor que realizan fóra, noutros países?

Nestes momentos o 60% das nosas actividades ou do orzamento empregámolo no programa dentro de España e o 40% en proxectos de cooperación fóra. Isto está a cambiar a favor dos programas de cooperación exterior. Ata agora, nós mantivemos a inercia da organización anterior, de FUNCOE, que case nun 90% traballaba en España. Ao incorporarnos á alianza internacional Save the Children, o que fixemos é desenvolver moito máis rapidamente o que son programas de cooperación, é dicir os de fóra de España. A tendencia é que estes programas de cooperación crezan máis porque o campo é maior, os financiamentos que existen para traballar fóra son maiores e tamén é certo que desde o punto de vista obxectivo a necesidade de mellorar a situación real dos nenos é maior fose que dentro.

Entón, o número de nenos necesitados aumentou ou diminuíu nos últimos anos?

Aumentou, as necesidades no mundo van crecendo e fano por dúas razóns: primeiro porque a poboación aumenta fundamentalmente nos países menos desenvolvidos e porque a pesar de que todos os países desenvólvense economicamente, as desigualdades entre os máis ricos e os máis pobres séguense ampliando. Ao final o noso labor é tentar reducir esa diferenza entre a situación entre uns e outros, que cada vez é maior.

A súa organización traballa especificamente nas consecuencias que causa a guerra nos máis pequenos, que fan neses casos para tratar de paliar eses danos?

Nós temos como unha das liñas principais da nosa actuación o campo dos nenos menores afectados por conflitos armados, e aí facemos diferenza entre dous campos: os nenos que como consecuencia dun conflito armado ven afectados en maior medida que os maiores. Unha das frases da fundadora de Save the children era que toda guerra, sexa xusta ou inxusta, sexa vencedora ou perdedora, ao final sempre é unha guerra contra os nenos. E doutra banda, os nenos que ven implicados como actores deses conflitos, os nenos enrolados en exércitos oficiais ou en guerrillas non oficiais, e esa é unha liña específica que traballamos, a do nenos soldado. No plan estratéxico de toda a alianza a nivel internacional, a principal liña estratéxica de actuación de Save the Children de aquí ao ano 2020 vai ser a educación en situacións de crises e especificamente de crises en situacións de conflitos armados. Esa vai ser a principal liña de actuación dos 28 países que formamos parte da alianza.

Ademais do traballo con outras delegacións de Save the Children, traballan conxuntamente con outra ONG?

Si, unha estratexia internacional da alianza é colaborar con outra ONG coas que sexamos complementarias ou teñamos algunha coincidencia. De feito, son varios os países nos que Save the Children traballa conxuntamente con Care International ou World Vision, UNICEF etc.

Cre que isto é positivo?

Creo que é moi positivo, mesmo non só en ONG complementarias no tema da infancia por exemplo, senón con outras que traballen outros sectores e que nun momento determinado e nun proxecto concreto poidan resultar complementarias.

Cre que o aumento de ONG nos últimos anos é un indicador positivo da capacidade de solidariedade da sociedade española?

Eu diría que é positivo pero habería que matizar no sentido de que a sociedade española necesita unha planificación ou aclaración do que é este sector. Na miña opinión o terceiro sector, o da ONG, é moi novo. En España ten escasamente 20 anos de actualidade e de súpeto hai un “boom”. Como todo sector novo de actividade necesita que se vaia clarificando, hai moita diversidade e a calquera cousa chámaselle ONG; dentro desta denominación entran desde fundacións de tipo cultural, deportivo ata organizacións como a nosa, de cooperación e axuda ao desenvolvemento. Eu diría que é bo que haxa moitas ONG porque iso significa que son unha representación da sociedade civil que se organiza por outras canles que non son meramente o dos partidos políticos, e iso é bo para calquera sociedade, pero tamén é bo que o sector se clarifique.