Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Dereitos humanos

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Apoio a colectivos en risco de exclusión social

Persoas drogodependentes, sen fogar, mulleres e menores son os grupos máis vulnerables

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Sábado, 15deSetembrode2007

A exclusión social non entende de idade, sexo ou raza. Afecta por igual a mozos e adultos, homes e mulleres, nacionais ou inmigrantes, que por unha razón ou outra ven fóra das redes sociais convencionais. O abuso do alcol e as drogas é una das razóns máis frecuentes, pero non a única. Por iso, é necesaria una atención individualizada e o apoio da familia paira conseguir a rehabilitación destas persoas. No caso dos menores, a prevención convértese nunha ferramenta fundamental, así como a formación e a necesidade de recoñecer a súa valía paira evitar a perda de autoestima.

Causas de exclusión

/imgs/2007/09/sintechog.jpg

Existen varios colectivos marxinados ou en risco de excusión social, cuxa situación só cambia cando reciben a axuda dos demais. Son persoas que, por diferentes motivos, forman parte dunhas redes sociais moi fráxiles, á marxe das convencionais, e que requiren una intervención profesional paira saír delas. Menores, nais solteiras, persoas sen fogar ou toxicómanos son algúns exemplos. Con eles traballa desde 1984 a Asociación Proxecto Home. A súa filosofía é “apoiar e apoiar a calquera persoa” paira evitar que caia na marxinación, segundo explica o director de comunicación, Liño Salgas.

A vinculación coa delincuencia xera rexeitamento cara a quen consumen heroína, aínda que xa non se considera un estigma social

No caso das persoas drogodependentes, a vinculación coa delincuencia e o consecuente rexeitamento social relegoulles fai 30 anos a unha exclusión que, con todo, nos últimos tempos parece haberse disipado. Salas explica como esta marxinación foi efecto do abuso da heroína e do estigma social que esta práctica trouxo tanto aos consumidores como ás propias familias. Asegura que hoxe en día os cambios nos hábitos de consumo e a adicción a outras sustancias como o cannabis ou a cocaína, “que a maioría non identifica como una droga”, cambiaron esta situación, pero lembra que a axuda paira saír “deste mundo” sempre é necesaria.

Os centros de Proxecto Home atenden a un amplo abanico de drogodependentes, desde menores entre 12 e 14 anos que comezan a probar as drogas até persoas maiores de 50 anos que, a pesar de ter una vida estable, traballo e familia, presentaron na súa mocidade un problema de consumo de sustancias estupefacientes que transformaron en abuso. En total, 17.000 drogodependentes pediron axuda na asociación durante o pasado ano e tomaron a decisión de iniciar un tratamento. Deles, una terceira parte abandonou o proceso de recuperación debido á esixencia do mesmo e á impaciencia por obter resultados a curto prazo. “Veñen buscando una solución instantánea, inmediata, case máxica, pero alguén que consumiu durante varios anos non se cura nuns días”, explica Salas. Noutros casos, todo resolveuse cunha chamada de teléfono por parte dos pais paira preguntar acerca da intervención cos seus fillos.

“As persoas sen fogar son o nivel máximo de exclusión social que se produce nunha sociedade moderna”

Precisamente, a familia é un dos motivos de éxito paira evitar a exclusión. Por iso, é habitual que lla involucre no proceso de recuperación. Desde a Rede Nacional de Entidades que traballan con Persoas sen Fogar lémbrase que moitas das persoas que residen na rúa ou en albergues, fano “por mor de una ruptura encadeada, brusca e traumática dos seus lazos familiares, sociais e laborais”. Paira esta entidade, “as persoas sen fogar son o nivel máximo de exclusión social que se produce nunha sociedade moderna”. Segundo datos de decembro de 2005 do Instituto Nacional de Estatística, case a metade desta poboación ten fillos (46%), aínda que só una décima parte vive con eles.

Entre as actividades que leva a cabo paira axudar a este colectivo destaca a atención a necesidades básicas, como duchas públicas, servizos de lavandaría, albergues ou comedores sociais. Tamén ofrece acompañamento paira a incorporación ao mercado laboral, saídas nocturnas de voluntarios que levan café con leite ou un bocadillo a indixentes paira romper a incomunicación e servirlles de lazo cos recursos sociais, talleres literarios, talleres de interpretación e, mesmo, un campionato mundial de fútbol cale.

Atención a mulleres

Pola súa banda, máis de 17.000 mulleres en situación de vulnerabilidade e precariedade social recibiron apoio de Cáritas durante o pasado ano. Son mulleres que sufriron algún tipo de violencia, inmigrantes indocumentadas, con cargas familiares non compartidas, baixa autoestima, escasos ou nulos recursos económicos e que carecen de redes familiares e sociais próximas. O traballo con este grupo inclúe a recuperación da autoestima, a formación e a recuperación persoal, a inserción laboral, a mediación social paira a saúde -xa que moitas carecen de cobertura sanitaria ou descoñecen os servizos que poden utilizar-, o desenvolvemento de espazos de cobertura das necesidades básicas e a colaboración na procura de vivenda.

Paxinación dentro deste contido

  •  Non hai ningunha páxina anterior
  • Estás na páxina: [Pág. 1 de 3]
  • Ir á páxina seguinte: Axuda a menores »

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións