Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidariedade

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

As novas tecnoloxías e os accesos sen barreiras pon o cinema ao alcance de todos os discapacitados

Audiodescripción, lingua de signos ou bucles magnéticos son algúns dos novos sistemas empregados nas salas de cinema

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 30 de Outubro de 2006

O cinema está xa ao alcance de todas as persoas con discapacidade. As películas e os debates do ciclo “A mirada que integra” puideron ser seguidos sen exclusións grazas aos adiantos tecnolóxicos que garanten a accesibilidade aos contidos: audiodescripción para cegos, subtitulado e lingua de signos para xordos, e bucles magnéticos para quen levan implantes cocleares.

O I Ciclo sobre Cinema e Discapacidade, que arrincou na Facultade de Medicina da Universidade Complutense de Madrid, coidou todos os detalles para asegurar a plena accesibilidade. Por exemplo, os programas de man en braille “” para cegos e os de fácil lectura para persoas con discapacidade intelectual, así como a eliminación de barreiras para poder chegar á sala de proxeccións e ás charlas.

Aínda faltan directores, actores e guionistas con discapacidade real que a trasladen á gran pantalla

“Pódese facer cinema para todas as persoas”, sinala o director da “mirada que integra”, José Luís Fernández Iglesias. O seu propósito é “abrir as mentes a unha realidade moi pouco coñecida na sociedade e con moi escasa presenza nos medios de comunicación” e “utilizar o cinema como vehículo para demostrar que ese colectivo, que estivo oculto ata hai moi poucos anos, existía”.

Os maiores esforzos do movemento asociativo da discapacidade seguen concentrados, no ámbito cinematográfico, por unha banda en acabar coa súa vella imaxe distorsionada e estereotipada dos primeiros anos do celuloide (ou monstruoso e vengativo, ou inocente e sufridor) e, por outra, en asomarse á pantalla grande con dignidade e normalidade, como calquera outra persoa.

Precisamente, este fin de semana estreouse a película “Vai ser que ninguén é perfecto”, onde o director Joaquín Oristrell e o guionista Albert Espinosa apostan por unha “normalización humorística” dos discapacitados para “rirse con eles, non deles”.

Discapacidade interpretada

Moito se avanzou, e cada vez son máis os guións que pon o acento no personaxe e non na súa enfermidade. Pero aínda sobra, a xuízo do propio colectivo, a “discapacidade interpretada”, que algúns cinéfilos chegan a ver como “un atallo” para conseguir boas críticas e premios. En cambio, faltan directores, actores e guionistas que, por vivila en primeira persoa, trasladen a súa “discapacidade real” á gran pantalla.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións