Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Dereitos humanos

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Atención sanitaria ás persoas sen fogar

O 66% das persoas que viven na rúa non teñen acceso ao sistema de saúde e, na metade dos casos, a cobertura sanitaria que reciben é deficiente

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Domingo, 25deNovembrode2007

Case sete de cada dez persoas que viven na rúa non teñen acceso ao sistema de saúde. A única vía pola que acceden á atención sanitaria é o servizo de urxencias dun hospital. A deterioración física e psíquica que padece gran parte das “persoas sen teito” é tanto una causa como una consecuencia da vida na rúa. Con todo, aínda que esta circunstancia parece constatada, as solucións paira remediala son escasas. Algunhas organizacións e centros que atenden a este grupo dispoñen de unidades móbiles ou profesionais médicos que percorren as rúas paira prestar una atención personalizada, pero reclaman a implicación de todos os sectores sociais paira derrubar as barreiras de acceso á cobertura sanitaria, que é un dereito de todos os cidadáns e cidadás. Entre outras cousas, piden horarios máis flexibles na atención médica e un incremento dos espazos de recuperación das persoas convalecentes.

Barreiras de acceso aos servizos sanitarios

A última enquisa do Instituto Nacional de Estatística (INE) sobre os centros que prestaron servizo ás persoas sen fogar durante o ano 2006, indica que estes ofreceron 13.033 prazas diarias de aloxamento, cunha ocupación media do 83,1%. Respecto das prestacións máis frecuentes que se ofrecen, revela que as habituais son información e acollida (80,6% dos centros), restauración (80,6%), aloxamento (76,1%) e orientación (73,1%). Nada de servizos de asistencia sanitaria.

Paira Barciela, na actualidade existe “una falta moi grande de recursos”, aínda que tamén denuncia outras barreiras como a falta de espazos de recuperación das persoas que padecen trastornos mentais. “Cando una persoa sen fogar está nun hospital e ten que abandonalo, non existen recursos de convalecencia que garantan que poida ter un seguimento e una recuperación adecuada ao seu problema. Isto é un baleiro fundamental”, denuncia o presidente da Federación de Asociacións de Centros paira a Integración (FACIAM), Antonio Rodríguez.

O principal obstáculo é a ausencia de recursos paira enfermos mentais (37%), situacións administrativas legais (24%) e servizos sanitarios non adaptados (19%)

As críticas máis duras diríxense cara á inexistencia de sistemas públicos “adecuados” que garantan o acceso á saúde das persoas que viven na rúa, pero tampouco se apoian nin o orzamento nin os recursos asignados á Sanidade e que se consideran insuficientes. Ademais, reclámase una solución paira aquelas persoas que, por carecer de documentación legal, como as persoas inmigrantes en situación irregular, non poden acceder aos servizos sanitarios excepto a través do servizo de urxencias. “ven privados dun dereito social, non porque non estea recoñecido na Constitución, senón porque non se garante un acceso adecuado”, insiste Barciela.

A Campaña Sen Teito 2007 considera como principais barreiras paira o acceso á saúde a ausencia de recursos paira enfermos mentais (37%), situacións administrativas legais (24%), servizos sanitarios non adaptados (19%), falta de coordinación sociosanitaria (15%) e discriminación dos profesionais (5%). Así mesmo, asegura que estas barreiras teñen a súa orixe tanto no sistema de saúde (91% dos casos), como nos profesionais (5%) e nas propias persoas sen fogar (4%). “As barreiras son múltiples”, constata o presidente de FACIAM.

Desde o Sistema. A falta de información (3%) leva que as persoas non saiban que médico correspóndelles, o que dificulta o acceso ao sistema sanitario. Ademais, quen carecen de DNI ou cartón sanitario e non están empadroados só poden acceder pola vía de urxencias. Doutra banda, o idioma (2%), os servizos sanitarios non adaptados (14%) -horarios inflexibles en atencións médicas, ausencia de domicilio fixo paira asignar un médico…- e a falta de coordinación sociosanitaria (11%) entre o sistema de saúde e os servizos sociais tampouco facilitan una atención adecuada.

Desde os profesionais. As organizacións que traballan coas persoas sen fogar aseguran que, nalgunhas ocasións, estas non son atendidas debido ao seu aspecto físico (5%). O feito de estar “mal aseados ou sucios” complica a posibilidade de ser atendido por un facultativo, polo que reclaman medidas paira facilitar a hixiene destas persoas, en lugar de rexeitalas.

Desde as persoas. En ocasións, as propias persoas sen fogar son quen carecen de interese por acudir ao sistema sanitario, xa que senten desconfianza cara a estes servizos. Esta desconfianza ten a súa orixe en experiencias negativas que viviron con anterioridade e que lles levan a rexeitar tanto a atención como os tratamentos que se lles ofrece.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións