Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Proxectos e campañas

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Avós voluntarios

O programa "Imos ao parque" ofrece ás persoas maiores de 50 anos a posibilidade de coidar a nenos e nenas que residen en centros de acollida

Img paciente Imaxe: hortongrou

A partir de 50 anos, ser avó ou avoa é una elección. Polo menos, paira quen viven en Asturias. O programa “Imos ao parque”, posto en marcha pola Federación de Asociacións de Maiores de Asturias (FAMPA) e a Consellería de Benestar Social permite ás persoas que cumpriron medio século participar nunha iniciativa de voluntariado intergeneracional. A idea é que nenos e nenas que residen en centros de acollida gocen dun tempo de lecer con quen representan, mellor que ninguén, a figura protectora e cariñosa do avó.

Ao parque, á biblioteca, ao cine, ao médico, de excursión! As persoas maiores son quen, en moitas ocasións, encárganse do coidado dos máis pequenos. Con todo, non é necesario que exista un vínculo familiar para que isto sexa así. A Federación de Asociacións de Maiores de Asturias (FAMPA) e a Consellería de Benestar Social puxeron en marcha un programa destinado a persoas maiores de 50 anos para que, con carácter voluntario, exerzan de avós e avoas por tempo ilimitado. “Ser maior e poder axudar a alguén é o máis gratificante”, asevera a presidenta de FAMPA, Dores San Martín.

O programa, que se iniciou en xaneiro en Oviedo, desenvólvese desde febreiro en Xixón e espera funcionar en breve en Avilés. As dúas primeiras localidades contan, cada una, cunha vintena de maiores voluntarios, mentres que Avilés disporá de 15 participantes. Todos eles realizan un curso previo de formación, aínda que son persoas con experiencia en programas de voluntariado. “Ademais, moitos foron pais e avós, así que agora dan agarimo a outros nenos que o necesitan”, explica San Martín.

Os participantes deben realizar un curso previo de formación, aínda que son persoas con experiencia en programas de voluntariado

O obxectivo é que persoas maiores, prexubiladas ou xubiladas, dediquen una parte do seu tempo libre a acompañar a nenos e nenas que residen en centros de acollida. As saídas organízanse fóra do centro e os maiores voluntarios desempeñan o rol de avós e avoas “ofrecendo una experiencia de vida complementaria á institución a través do establecemento dun vínculo afectivo estable”, aseguran os responsables do programa.

Nenos e nenas de 0 a 10 anos

O fin último é establecer un vínculo afectivo estable; que os menores sentan “queridos e aceptados” polo adulto que se lles asigna. O feito de que este lles acompañe a lugares tan dispares como a biblioteca, o cine ou una consulta médica, permítelles establecer una relación que se reforza con outras actividades conxuntas. Ademais, espérase que as persoas maiores voluntarias exerzan o papel de “educadores informais” e que o propio centro de acollida onde residen os pequenos véxaas como talles.

Os nenos que se benefician deste programa teñen entre 0 e 10 anos. Viven en centros de menores de Asturias, “aínda que moitos teñen pais e familia”, indica a presidenta da FAMPA. A súa selección depende dun equipo educativo, que valora a conveniencia de acollerse a esta iniciativa e define as actividades a realizar fose do centro, de acordo ás necesidades dos nenos. Pola súa banda, estes deben cumprir dous requisitos: non ter problemas graves de comportamento nin enfermidades que dificulten establecer una relación coas persoas voluntarias.

Cada voluntario goza de catro horas semanais cos menores, distribuídas en dous días, aínda que esta periodicidade pódese aumentar

A duración das saídas depende do grao de confianza e compromiso dos maiores. O habitual é que, a medida que coñecen aos pequenos, amplíense tanto o número de saídas como as horas que pasan xuntos. En principio, cada voluntario goza de catro horas semanais cos menores, distribuídas en dous días, aínda que esta periodicidade pódese aumentar, “sempre co visto e prace da Consellería”, precisa Dores San Martín.

Ser maior, ser útil

O voluntariado entre persoas maiores pon de relevo a axuda tan valiosa que este grupo ofrece. Trata de espertar o sentimento de utilidade social de quen non sempre senten valorados pola súa contorna. No caso do programa “Imos ao parque”, ademais, os pequenos ven reducidas as posibles carencias afectivas que presenten e estimúlase a súa integración social. Uns e outros salguen gañando.

Organízanse visitas previas aos centros de menores paira coñecer as súas instalacións e tomar contacto coa realidade na que viven os pequenos

Outro obxectivo desta iniciativa é fomentar o envellecemento saudable e potenciar na sociedade una imaxe positiva das persoas maiores “desterrando clichés negativos”. Así, paira asegurar o éxito do programa, emparéllase a nenos e voluntarios tras un estudo de afinidades. Doutra banda, antes de decidirse a participar no programa, os maiores realizan una visita aos centros de acollida paira coñecer as instalacións e comezar a familiarizarse cos nenos.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións