Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Dereitos humanos

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Certificado de idoneidade

Paira obter a patria potestade é imprescindible que o adoptante sexa declarado apto polos servizos de protección de menores

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 08deNovembrode2005

Sobre o papel, calquera cidadán español maior de 25 anos podería adoptar un neno, bastaría con que tivese polo menos catorce anos máis que o menor adoptado. Pero antes de nada, a persoa interesada en adoptar ten que ser declarada “idónea” por parte dos servizos de protección de menores da entidade pública competente no seu lugar de residencia en España. Sen este documento, chamado certificado de idoneidade e emitido tras unha avaliación psicosocial favorable, a adopción é inviable e, aínda que sexa constituída no estranxeiro, pode quedar sen efecto legal no noso país. É a forma que teñen os servizos sociais de garantir que a aptitude dos pais e nais adoptivos é acorde coas necesidades do menor.

Requisitos legais

A adopción é un mecanismo legal de integración familiar que establece entre a persoa ou parella adoptante e o menor adoptado un vínculo filial idéntico aos efectos xurídicos ao que teñen os fillos biolóxicos. A adopción, una vez constituída, é irrevogable e extingue, salvo excepcións, os vínculos legais entre o neno adoptado e a súa familia natural. Por esta razón, a lexislación é minuciosa e moi estrita á hora de outorgar a patria potestade.

/imgs/2006/09/madre4.jpg

En España, tanto o acollemento como a adopción son competencias transferidas ás comunidades autónomas. Todas elas lexisláronas pormenorizadamente nas súas leis de protección de menores e acreditaron entidades colaboradoras de adopción internacional (ECAIs), que serven paira mediar na tramitación dun expediente de adopción no estranxeiro e deben estar habilitadas polo órgano competente do país no que desenvolven o seu traballo. Pero, en liñas xerais, pode afirmarse que para que un cidadán español convértase en pai adoptivo debe:

  • Ser maior de 25 anos. Na adopción por parte dunha parella abonda con que uno dos seus membros alcance dita idade.
  • Ter, polo menos, 14 anos máis que o neno adoptado.
  • Ser declarado idóneo paira exercer a patria potestade pola entidade pública correspondente.

En España adoptáronse o ano pasado 5.541 nenos e nenas doutros países Os españois adoptaron o ano pasado 5.541 nenos e nenas doutros países e as adopcións internacionais aumentaron un 40% en 2004. A demanda de adopción internacional é moi elevada e crecente debido, entre outras cuestións e segundo o propio Ministerio de Traballo e Asuntos Sociais, “ao estancamento da natalidade e á diminución de nenos susceptibles de ser adoptados no noso país”. As comunidades que máis adoptan son Andalucía, Madrid e Cataluña.

Pero a persoa ou familia que desexe adoptar un neno de orixe estranxeira debe cumprir, ademais dos requisitos contemplados na lexislación española, as esixencias previstas na lei relativa á adopción do país de orixe do neno. En definitiva, debe reunir as condicións esixidas pola lexislación dos dous países.

Isto significa que, aínda que en España estea permitida a adopción ás familias monoparentais masculinas, na práctica só se pode levar a cabo en países como Brasil, onde non se pon trabas aos solicitantes homes a título individual. As mulleres solteiras, con todo, poden adoptar sen problemas noutros moitos lugares do globo, tal e como informa Iratxe Gil, traballadora social da Asociación Española de Atención e Apoio a Familia e Adopción (ASEFA).

Se se opta pola adopción internacional, os pais adoptivos han de ser considerados idóneos por dúas administracións. Mercè Vilaseca, vicepresidenta da Federació d’Associacions per a l’Adopció (FADA), comenta algunhas outras particularidades que, debido a esta dobre rapadoira legal -da comunidade autónoma de residencia e o país de orixe do neno-, afectan aos potenciais pais adoptivos. Por exemplo, ten constancia de que:

  • En certas autonomías ponse obxeccións á adopción de nenos moi pequenos por parte de nais de máis de 40 anos (o decreto andaluz especifica, neste sentido, que a diferenza de idade entre o menor e o seu proxenitor adoptivo non debe ser superior a 42 anos).
  • Na maioría dos países prímase a entrega dos nenos a matrimonios.
  • Paira adoptar en China ou Madagascar hai que ser maior de 30 anos.
  • Nacións como Guatemala ou Filipinas esixen un documento eclesiástico que certifique que a parella está casada pola Igrexa católica.

p>Para que aumentasen as adopcións de nenos españois, segundo Mercè Vilaseca, sería necesario resolver aínda outro aspecto legal relacionado cos menores. Ao seu xuízo, a lexislación é moi “biologista”, tanto que subtrae a algúns nenos o dereito a ter una familia. “Non é que aquí non haxa nenos paira adoptar; a Generalitat catalá ten tutelados nestes momentos 7.000 menores. O problema é que os pais biolóxicos poden conservar a patria potestade dun neno abandonado simplemente interesándose unha vez ao ano pola súa saúde cunha chamada ao centro de acollida”.

Como mostra un botón: datos facilitados polo Servizo de Adopción e Acollemento Familiar da Xunta de Andalucía indican que o pasado exercicio 811 pequenos procedentes doutros países foron adoptados en Andalucía, onde se tramitaron 190 expedientes de adopción nacional.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións