Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Como obter a nacionalidade española

A nacionalidade outórgase ás persoas estranxeiras por residencia, carta de natureza, posesión de estado, opción e a españois de orixe
Por Azucena García 31 de Marzo de 2012
Img revista consejos
Imagen: CONSUMER EROSKI

Contar coa nacionalidade española supón unha serie de dereitos dos que non gozan as persoas non nacionais, pero tamén esixe obrigacións e deberes. Quen a reclaman teñen varias vías para conseguila. Concédese por residencia , carta de natureza, posesión de estado, opción e a españois de orixe.

Cinco son as xustificacións polas cales se consegue a nacionalidade española. Esta supón “un vínculo xurídico que une á persoa co estado” e implica dereitos, pero tamén obrigacións e deberes.

1. Nacionalidade por residencia, entre un e dez anos

A nacionalidade por residencia non é inmediata. Non basta con residir nun país durante un período indeterminado, senón que isto debe ser así durante dez anos e de forma “legal, continuada e inmediatamente anterior á petición”. No entanto, entre outros casos, é posible obter a nacionalidade en tan só un ano se a persoa que o solicita naceu en España, leva un ano casada ou é viúva dun nacional ou naceu fóra de España, pero o pai, nai, avó ou avoa son orixinariamente españois.

A nacionalidade obtense nun ano se a persoa é cónxuxe ou viúva dun nacional ou os seus pais ou avós son españois de orixe

Para os nacionais de países iberoamericanos, Andorra, Filipinas, Guinea Ecuatorial, Portugal ou persoas de orixe sefardí, o período de solicitude ascende a dous anos e para a concesión da nacionalidade española a quen obtivesen a condición de refuxiado, estímanse cinco anos.

Un requisito máis que esíxese ao interesado é que acredite boa conduta cívica e suficiente grao de integración na sociedade española. En canto á solicitude, descárgase en Internet, na propia páxina web do Ministerio de Xustiza.

2. Nacionalidade por carta de natureza

A diferenza doutros casos, a nacionalidade por carta de natureza concédese de maneira discrecional. Esta decisión recae no Goberno, que valora as circunstancias excepcionais e adopta unha determinación mediante Real Decreto.

Pódea solicitar a propia persoa interesada, se é maior de idade ou se emancipou, unha persoa maior de 14 anos asistida polo seu representante legal, o representante legal dun menor de 14 anos e unha persoa declarada incapacitada ou o seu representante legal. Neste último caso, terase en conta o contido da sentenza de incapacitación.

3. Nacionalidade para españois de orixe

A priori, esta modalidade permite unha maior facilidade para conseguir a nacionalidade. Considérase que son españois de orixe:

  • Nacidos de pai ou nai española.

  • Nacidos en España, con polo menos un dos pais nado en España, excepto os fillos de persoal diplomático.

  • Nacidos en España de pais estranxeiros apátridas (sen nacionalidade) ou se a lexislación de ningún deles atribúe ao fillo unha nacionalidade.

  • Nacidos en España de pais cuxa identidade se descoñece. Neste caso, o regulamento establece que “se presumen nacidos en España os menores cuxo primeiro lugar de estancia coñecido sexa territorio español”.

  • Menores de 18 anos adoptados por un español. Os maiores de 18 anos han de esperar dous anos a partir da constitución da adopción para optar á nacionalidade española de orixe.

4. Nacionalidade por posesión de estado

A nacionalidade por posesión de estado supón quizá unha modalidade ambigua. Refírese a persoas que tiveron e utilizaron a nacionalidade española durante dez anos, segundo un título inscrito no Rexistro Civil, sempre que isto fose así “de forma continuada e de boa fe”, pero “sen ter coñecemento da situación real, é dicir, de que non é español en realidade”.

Pídese a quen o solicite que mantivese unha actitude activa na posesión e utilización da nacionalidade española, isto é, “comportarse téndose a si mesmo por español, tanto no goce dos seus dereitos como no cumprimento dos seus deberes en relación con órganos do Estado español”.

5. Nacionalidade por opción

A nacionalidade por opción exponse como un beneficio para quen o solicitan. A lexislación española permite a certas persoas estranxeiras adquirir a nacionalidade, sempre que cumpran determinadas condicións.

Recoñécese a nacionalidade a:

  • Quen estean ou estivesen suxeitos á patria potestade dun español.

  • Persoas cuxo pai ou nai fose español e nado en España.

  • Cando no caso dunha persoa maior de 18 anos determínese que os seus pais eran españois ou que ela naceu en España. A interesado conta con dous anos desde que se determina a filiación ou o nacemento para solicitar a nacionalidade.

  • Maiores de 18 anos adoptados por españois. Estes contan co dereito a solicitar a nacionalidade durante dous anos a partir da constitución da adopción.

Dobre nacionalidade ou renunciar á propia

Unha vez que se obtén a nacionalidade española, hai que cumprir certos requisitos. Se se obtén por residencia, por carta de natureza ou por opción, hai que renunciar á anterior nacionalidade, excepto cando o interesado cumpra as condicións para contar con dobre nacionalidade.

Non deben renunciar á súa nacionalidade os naturais de países iberoamericanos, Andorra, Filipinas, Guinea Ecuatorial ou Portugal

Neste último caso, os nacionais de dous países non se someten por igual a ambos, senón que se dá preferencia a un dos dous “para ter un punto de referencia no relativo ás relacións cidadán-estado”. O punto de referencia é, a miúdo, o domicilio. Así estarán sometidos á lexislación do país onde teñan fixado o domicilio. Non deben renunciar á súa nacionalidade os naturais de países iberoamericanos, Andorra, Filipinas, Guinea Ecuatorial ou Portugal.

Respecto da transmisión da nacionalidade polo denominado dereito de sangue, polo menos 25 países manteñen leis que non permiten ás mulleres transmitir a nacionalidade aos seus fillos. Un estudo de ACNUR denuncia que certos estados outorgan un tratamento desigual ás mulleres na lexislación sobre nacionalidade, o que na práctica supón que algúns nenos se convertan en apátridas porque non poden adquirir a nacionalidade por transmisión da súa nai nin do seu pai.