Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Economía solidaria

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Como se mide o desenvolvemento

Aínda que os índices tradicionais fíxanse en factores económicos como o PIB, empézase a recorrer a novos indicadores afastados destes parámetros

img_cultivo africa

O Índice de Desenvolvemento Humano sitúa ao noso país no vixésimo posto, cinco menos que en 2009. Isto significa que a calidade de vida dos cidadáns, non só do diñeiro que teñen no peto, descendeu con respecto á anterior análise. Valorar o desenvolvemento só en función de factores económicos dá unha idea menos atinada da realidade, posto que o desenvolvemento económico dun país non implica sempre unha correcta distribución da renda nin a consecución doutros logros necesarios, como o acceso á educación ou á sanidade. Estes e outros parámetros similares empézanse a ter en conta para medir a calidade de vida dos cidadáns dun país.

Img cultivo africa articulo

Esta calidade de vida refírese ao benestar, felicidade e satisfacción da persoa, o que implica que o diñeiro non sempre leva calidade de vida. O Índice de Desenvolvemento Humano é un dos índices pioneiros neste sentido, xa que en cada nova análise engade máis factores en que fixarse, alleos a cuestións relacionadas co crecemento económico.

Desde 1990, lográronse avances extraordinarios a longo prazo “aínda sen un alto nivel de crecemento económico”, sinala o PNUD

O último Informe sobre desenvolvemento humano, correspondente a 2011 e que profunda nos principais resultados achegados polo Informe 2010, destaca “as cada máis patentes desigualdades e ameazas ambientais”. O Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento (PNUD), a entidade que se encarga de medilo, estableceu por iso unha formulación que se centra na equidade e na sustentabilidade, explica.

O Informe sobre Desenvolvemento Humano 2010 aproveitouse para realizar unha edición especial conmemorativa do vixésimo aniversario. Unha das súas principais conclusións foi que “non existe unha fórmula única para o progreso sustentable”, ademais de ser posible e lograrse “avances extraordinarios a longo prazo, aínda sen un alto nivel de crecemento económico”.

Seguridade humana, benestar cívico e traballo decente

Desde 1980, cando se elaborou o primeiro IDH, agregáronse novos parámetros para calcular esta variable. A última revisión contou como novidade coas seguintes dimensións: empoderamiento, sustentabilidad e vulnerabilidade, seguridade humana, percepción do benestar persoal, medidas do benestar cívico e comunitario e traballo decente. Tamén se miden as tendencias demográficas e variables relacionadas coa educación e a saúde, así como temas transversais relativos a correntes de financiamento e compromisos financeiros, economía e infraestrutura, e acceso á tecnoloxía da información e as comunicacións.

Cada dimensión valórase, á súa vez, a partir duns subíndices. Estes permiten medir o avance dos parámetros establecidos, con respecto a uns niveis mínimos que se consideran necesarios para que unha sociedade sobreviva no tempo. No caso da esperanza de vida, fíxase en 20 anos. Os cálculos teñen unha periodicidade de cinco anos “para analizar as tendencias a longo prazo no desenvolvemento humano”.

Índices compostos

Posto que se teñen en conta diversas dimensións, os índices que miden o desenvolvemento humano considéranse índices compostos. Deste xeito, o Índice de Desenvolvemento Humano obtense ao medir o progreso medio dun país en tres dimensións: gozar dunha vida longa e saudable, acceso a educación e nivel de vida digno. Para iso analízase a esperanza de vida ao nacer, os anos de educación media, anos esperados de instrución e Ingreso Nacional Bruto (INB).

O Índice de Desenvolvemento Humano axustado pola Desigualdade considérase o nivel real de desenvolvemento humano. Calcula as desigualdades en cada dimensión do IDH, ao que resta o valor media de cada dimensión segundo o seu nivel de desigualdade. É dicir, se é idéntico ao IDH, indicará que non hai desigualdade entre as persoas, mentres que se é inferior marcará un aumento da desigualdade.

O Índice de Desigualdade de Xénero é un reflexo da desvantaxe da muller. Recorre a tres dimensións: saúde reprodutiva, empoderamiento e mercado laboral. No entanto, nalgúns países carécese destes datos. Mídese a perda en desenvolvemento humano debido á desigualdade entre os logros das mulleres e os homes nas citadas dimensións.

O Índice de pobreza Multidimensional identifica privacións individuais en materia de educación, saúde e nivel de vida. Calcúlase mediante unha enquisa de fogares, de modo que cada persoa que vive nun fogar clasifícase como pobre ou non, en función da “cantidade de privacións ás que está sometida a súa familia”. Pregúntase acerca de dez indicadores e os fogares con tres ou máis privacións considéranse en condición de pobreza multidimensional, mentres que os fogares con dous ou tres privacións son vulnerables ou están en risco de caer neste tipo de pobreza. A terceira parte da poboación de 104 países en desenvolvemento -uns 1.750 millóns de persoas-, padece privacións simultáneas en varias dimensións.

PIB da felicidade

Coa intención de medir a felicidade dos cidadáns, algúns gobernos expuxéronse a posibilidade de establecer o denominado PIB da felicidade. Este PIB tampouco valora en exclusiva o crecemento económico, aínda que o método que utiliza, de momento, non convence a todos os países.

Francia foi quen abriu o camiño. Durante case dous anos, desde comezos de 2008 a 2009, unha comisión creada para este fin analizou os posibles indicadores que deberían terse en conta para calcular o benestar dos cidadáns. As conclusións do informe elaborado polos expertos achegaba datos concluíntes: os atascos de tráfico contribúen a aumentar o consumo de gasolina, e por tanto o PIB dun país, pero non conseguen o mesmo efecto, senón o contrario, nos cidadáns e na calidade do aire.

O principal inconveniente para acordar un PIB da felicidade radica no acordo dos indicadores que se deberían analizar para chegar ao resultado. Unha vez acordados estes, no entanto, de novo exporíase a necesidade de establecer un sistema que permita comparar os resultados obtidos polos países.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións