Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Proxectos e campañas

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

César Bona, mestre e candidato a o Global Teacher Prize

Os centros educativos deberían convidar os nenos a facer deste mundo un lugar mellor

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 17 de Xullo de 2015

En España xa hai catro centros que forman parte da rede internacional de Escolas Changemaker de Ashoka, colexios que entenden a educación dun modo diferente. Esta corrente presentouse en España, entre outros, da man do mestre César Bona, único candidato do noso país a o Global Teacher Prize, un premio que se entrega “a un mestre excepcional que realizase un achegue sobresaliente á profesión”. Nesta entrevista, Bona expón a súa opinión achega do modo actual de ensinar e aposta por “sacar todo o partido posible aos nenos”. Preguntado polo papel da solidariedade nas aulas, asegura que “basta mirar a sociedade na que vivimos para ver que valores faltan nas escolas”. Por iso defende que unha sociedade mellor esixe “darlle a máxima importancia á educación, tanto en casa como na escola”, e estima que crear nos pequenos o hábito de respectar, xa sexa o medio ambiente ou aos demais, “seguramente nuns anos teremos adultos moito máis comprometidos”.

Falemos de innovación educativa. A maneira actual de educar necesita transformarse?

“É necesaria unha transformación nas aulas, dirixida a pór de novo ao neno no centro da nosa atención”En ocasións, a innovación en educación asóciase a ter elementos tecnolóxicos na aula. A tecnoloxía é unha ferramenta tremendamente valiosa e habemos de sacarlle o máximo partido posible. Pero antes diso habemos de sacar todo o partido posible aos nenos. Nese sentido, creo que si é necesaria unha transformación nas aulas, dirixida a pór de novo ao neno no centro da nosa atención. Isto parece obvio, pero non sempre se aplica. Debemos escoitar aos nenos, facerlles partícipes da súa propia educación. A escola non é o que era antes e, mentres o mundo cambia vertiginosamente, a escola mantense case inalterable.

Nese proceso de transformación, xorden as Escolas Changemaker de Ashoka. No noso país contamos xa con catro centros inseridos na rede internacional de Escolas Changemaker e o obxectivo é identificar 15 escolas para 2018. Que distingue a estes centros?

Fundamentalmente, o feito de que estes centros se atreveron a dar un paso adiante e adquiriron unha perspectiva global da educación. Mais alla do inglés, as matemáticas ou a ciencia, nestes centros cultívase tamén o factor humano, a empatía, o valor de cada neno. E creo que é cara a onde ha de dirixirse a escola do mañá: os centros educativos deberían tender a convidarlles a participar na sociedade, a facer deste mundo un lugar mellor. Para iso, hai que dotarlles de ferramentas (ademais do coñecemento, obviamente) para facerlles nenos e adultos felices. Esa creo que debería ser nosa misión como mestres.

O modelo de Aula Cooperativa no que traballan as Escolas Changemaker aposta pola aprendizaxe colaborativa a través, entre outros, de xogos de mesa. Que valor achega o xogo á educación?

Deixemos de pensar de forma didáctica durante un segundo e miremos ao mundo con mirada fresca: os nenos son xogo. Se puidesen, pasaríanse todo o día xogando, teatralizando, transformando a realidade para entendela mellor Por que nas escolas parece que o xogo é sinónimo de non aprender ou de perder o tempo cando é o medio polo que mellor aprenden os nenos?

Outra novidade é que non só os profesores avalían aos alumnos e alumnas, senón tamén ao revés: os estudantes avalían aos mestres en competencias como a empatía, a asertividad ou o trato cos alumnos. Cal é o obxectivo desta “duplicidade” de roles?

“Deberiamos tentar facer dos centros educativos lugares onde a nenos, nenas e adolescentes apetézalles ir”A escola é o lugar onde os nenos van pasar dez, doce, catorce anos durante moitas horas ao día. O primeiro que deberiamos tentar é facer dos centros educativos lugares onde a nenos, nenas e adolescentes apetézalles ir. Nese sentido, eles han de ter voz para avaliar ao sistema e aos docentes. E non avaliar coñecementos, senón actitudes. Paréceme unha idea tan marabillosa, que debería estar en cada centro do noso país.

Que papel ten a solidariedade nas aulas? É aínda hoxe unha materia pendente?

Non só a solidariedade. De feito, a solidariedade existe porque hai algo nos sistemas que non funcionou en moitos casos. Basta mirar a sociedade na que vivimos para ver que valores faltan nas escolas: sensibilidade, respecto, tolerancia e educación emocional. Urxe que os cambios necesarios na educación teñan en conta o que tanto necesitamos.

Unha mellor educación consegue unha sociedade máis comprometida? Lograr un mundo mellor depende, por tanto, da educación?

“Se queremos unha sociedade mellor, debemos darlle a máxima importancia á educación”Se queremos unha sociedade mellor, debemos darlle a máxima importancia á educación, tanto en casa como na escola, onde podemos educar en manda. E é na escola onde se pode animar aos nenos e nenas a ser seres comprometidos por mellorar o mundo no que viven. De maiores adoitamos estar demasiado ocupados en sobrevivir e esquécenllenos certas cousas. Se de nenos créase o hábito de respectar ao medio, de respectar aos demais, de dar un paso adiante para mellorar as cousas, seguramente nuns anos teremos adultos moito máis comprometidos.

Nas escolas débese ensinar a ter éxito ou a ser felices?

Éxito familiar? Éxito cos amigos, coa parella, no traballo, na súa relación cos demais? Creo que todo o mundo coincidirá comigo en que todos buscamos a felicidade. Como mestres, a nosa misión debería ser darlles as ferramentas para que sexan nenos e adultos felices: o coñecemento é só un ingrediente. As relacións sociais, a resiliencia ou o coñecerse a si mesmos son outros factores fundamentais que farán que a xente teña éxito achegándose á felicidade.

No mundo aínda hai 781 millóns de persoas adultas analfabetas. No noso país, 724.000 persoas non saben ler nin escribir. Como cambiaría a súa vida se tivesen acceso á educación?

Ese debería ser o primeiro e gran obxectivo de todos os gobernos (e, por suposto, do noso). A educación é un dereito universal e é absolutamente inadmisible que non se poñan os medios necesarios para que chegue a todos. Falabamos das ferramentas para tender cara á felicidade. Aquí temos un gran reto: que a escola sexa accesible para todas as persoas.


Ao publicar un comentario aceptas a política de protección de datos

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións