Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Dereitos humanos

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Día Internacional da Paz, que países non o celebrarán

Na actualidade, considérase que ata doce procesos de negociación de paz teñen serias dificultades para resolverse

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 21 de Setembro de 2011
img_paloma paz

Desde 2001, cada 21 de setembro conmemórase o Día Internacional da Paz. Durante esta xornada, lémbranse os lugares onde este concepto está ausente e outros onde é posible convivir en ausencia de conflitos . A paz é un ben común que, con todo, non todas as persoas gozan. Na actualidade, estímase que unha ducia de procesos de paz atravesan serias dificultades para superarse.

Imaxe: Richard.Fisher

Angola, Afganistán, China (Tíbet), Israel-Palestina, Marrocos (Sahara occidental), Iemen e certas zonas de India, Myanmar, Senegal e Sudán son lugares onde este 21 de setembro haberá poucos motivos para a celebración. O anuario “Alerta 2011!” da Escola de Cultura de Paz recolle que, a finais de 2010, a situación das 12 negociacións de paz que levan a cabo nestes países estaban “mal”. Outros 13 procesos alcanzaron a cualificación de regular “” e 9 aprobaron cun “ben”.

Este anuario analiza conflitos armados, tensións, procesos de paz, crises humanitarias, dereitos humanos e xustiza transicional e dimensión de xénero na construción de paz, lembra a Escola. Nas súas páxinas recompila numerosos datos importantes que radiografían o estado de paz no mundo. Así descobre que en 2010 concluíron as negociacións con 15 grupos armados de sete países, “o que permitiu a entrega de armas de entre 14.000 e 18.000 combatentes”. Tamén destaca o acordo de cesamento do fogo asinado polo Goberno de Sudán coa coalición de grupos armados Liberation and Justice Movement (LJM). O pasado 9 de xullo recoñeceuse a Sudán do Sur como país, unha nación nova que debe comezar a superar as consecuencias dos conflitos que se libraron entre as súas fronteiras nos últimos anos.

Momentos de crises

Divisións internas nos grupos armados ou a inseguridade no país son motivos de crises nas negociacións

O Anuario de Procesos de Paz 2011 indica que os momentos máis frecuentes de crises nas negociacións débense a: divisións internas nos grupos armados, desacordo sobre o lugar onde celebrar as negociacións, rexeitamento da instancia mediadora ou do formato mediador, parcialidad do mediador, inseguridade no país, ruptura do cesamento do fogo, atraso na implementación dos programas de desarmamento e reintegración, detención de líderes negociadores da oposición armada, non liberación de líderes negociadores, diferenzas sobre puntos da axenda e existencia das listas terroristas.

Avances en favor da paz

A pesar de todo, 2010 foi un ano de avances: “O 43% das negociacións foron ben ou terminaron de forma satisfactoria”. O resto, atravesaron “serias dificultades” ou obtiveron resultados negativos. Entre os logros, figuran os alcanzados en:

  • Eritrea e Xibutí, que aceptaron a mediación de Qatar.
  • Etiopía, onde unha facción do grupo armado ONLF asinou un acordo de paz co Goberno.
  • Chad, onde máis de 4.000 combatentes depuxeron as armas.
  • Afganistán, grazas á posta en marcha dun plan de paz.

Outros acontecementos destacados rexistráronse en India, Filipinas ou Turquía, con procesos de diálogo, mentras o conflito que afecta a Colombia mantívose sen resolver e alcanzou xa 46 anos de duración sen negociacións formais abertas.

En que consiste un proceso de paz

As negociacións de paz pon fin a períodos máis ou menos longos de conflitos . Son procesos nos que dous ou máis partes enfrontadas “acordan discutir as súas diferenzas nun marco concertado para atopar unha solución satisfactoria ás súas demandas”, sinala a Escola de Cultura de Paz.

Nun proceso de paz, dúas ou máis partes enfrontadas acordan discutir as súas diferenzas nun marco concertado

Hai dous modos principais de levarse a cabo: de maneira directa ou mediante a intervención de terceiros. Cando son formais, contan cunha fase previa para definir o marco da futura negociación, isto é: formato, lugar, condicións, e mesmo, garantías de prosperar.

Unha vez que se fixan estes parámetros e outros como os temas que se tratarán, os procedementos ou o calendario, iníciase o proceso de paz como tal.

Se este culmina con éxito, acórdase un cesamento do fogo. Leste implica “paralizar calquera combate ou uso das armas durante un período especificado”. Se se decide o cesamento de hostilidades, ademais de decretarse un cesamento do fogo, mantéñense varios compromisos para non secuestrar, hostigar á poboación civil ou ameazar, entre outros.

“A firma dun cesamento de hostilidades e a posterior firma dun acordo de paz non é máis que o inicio do verdadeiro proceso de paz, vinculado a unha etapa denominada rehabilitación posbélica”, sinala a Escola. Esta última etapa comprende a toma de decisións e políticas que, se teñen éxito, “lograrán a superación das outras violencias (estruturais e culturais) que logo permitirán falar con propiedade do logro da paz”. O 82,5% dos conflitos finalizados nos últimos 20 anos concluíron cun acordo de paz.

Etiquetas:

conflitos paz-gl

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións