Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Economía solidaria

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Débeda externa

España é acredora de 10.169 millóns de euros, una débeda contraída con 80 países de todo o mundo

Os países de América Latina e do África subsahariana destacan como os de maior débeda externa contraída. Moitos deles deben importantes cantidades aos poderosos países do Norte, que lles prestaron diñeiro durante a década dos 70 e, cando nos 80 viviron una recesión económica, subíronlles considerablemente os intereses de devolución deses créditos. O noso país conta con 80 países debedores que aínda teñen pendente a devolución duns 10.169 millóns de euros. O pasado ano, o Consello de Ministros aprobou a condonación da débeda derivada dos Fondos de Axuda ao Desenvolvemento (FAD) aos Países Pobres Altamente Endebedados e en xuño deste ano aprobou una proposición de lei reguladora da xestión da débeda externa. Una norma que contempla importantes avances pero que non recolle a condonación total da débeda a pesar de que, segundo a ONG, é máis una cuestión de vontade política que económica.

Craves paira entender a débeda externa

A débeda externa é a obrigación de pago que un país ten con outro ou con organismos como o Fondo Monetario Internacional (FMI) ou o Banco Mundial (BM), como consecuencia da firma dun contrato de préstamo entre eles. De feito, esta é una das principais formas de financiar as melloras das infraestruturas ou a posta en marcha de proxectos nalgúns países. A súa orixe sitúase nos anos 70, cando en plena guerra fría Europa superou a crise da Segunda Guerra Mundial e os estados do Norte financiaron o desenvolvemento dos países do Sur. Tanto os gobernos como os bancos do Norte tiñan gran cantidade de diñeiro que non podían investir nos seus países paira non desestabilizar as súas economías e prestaron ese diñeiro aos países do Sur, que o empregaron con fins produtivos ou paira financiar o mantemento de gobernos, aliados dos países ricos. Con todo, na década dos anos 80 os países do Norte entraron nun proceso de recesión económica, subiron as taxas de interese daqueles préstamos e investiron nas súas propias economías. Como consecuencia, recortouse a cantidade dedicada ao financiamento do desenvolvemento dos países empobrecidos, cuxa situación se agravou, xa que baixaron os prezos das exportacións das súas materias primas, de onde obtiñan divísalas paira pagar a débeda.

/imgs/2006/09/euros1.jpg

Segundo recolle o Documento basee da campaña ‘Sen dúbida, sen débeda’, posta en marcha o pasado mes de outubro por Cáritas, CONFER, Mans Unidas, Xustiza e Paz, e REDES, “en agosto de 1982 a situación fíxose insustentable. México anunciou que non podía facer fronte ao pago da débeda que había ido xerando na forma e no prazo establecido nos contratos de préstamo. Ao anuncio de México seguíronlle os doutros países debedores, que anunciaron tamén moratorias nos seus pagos. Comezou así a última crise da débeda paira acredores e debedores”. Os países acredores uníronse entón e expuxeron de forma multilateral renegociaciones de débeda, mentres que os debedores negociaron unilateralmente, “quedando a expensas do decidido polos países do Norte”. Estes últimos esixiron a aplicación de Plans de Axuste Estrutural (PAE), que se traduciron en desvalorización das moedas, liberalización do comercio exterior e privatización de empresas estatais, entre outras medidas, o que supuxo un empeoramento das condicións de vida da poboación máis pobre.

Nos anos 90, a crise considerouse superada nos países acredores, mentres que nos máis pobres, os do Sur, mantívose a situación de crise. Mesmo chegaron a contraer novas débedas ao pedir novos préstamos cos que facer fronte aos xa contraídos. No ano 2000, o Programa de Nacións Unidas paira o Desenvolvemento (PNUD) estimou que os gobernos de África subsahariana transferían aos seus acredores do Norte catro veces máis do que gastaban en saúde da poboación e UNICEF cifrou en 500.000 os nenos mortos ao ano por carencia de servizos básicos de saúde relacionados co pago da débeda externa. Unhas cifras que hoxe en día variaron pouco ou nada a pesar de que ese mesmo ano os 189 estados que forman parte da Asemblea das Nacións Unidas asumiron os Obxectivos do Milenio: un compromiso para que no ano 2015 cúmpranse en todos os países unhas metas mínimas de educación, saúde, equidad da muller, sustentabilidade ambiental e asociación mundial paira o desenvolvemento.

Cinco anos despois dese compromiso, tras a revisión dos Obxectivos do Milenio, “máis de 70 países empobrecidos e de renda media continúan sen poder investir o preciso nas necesidades básicas da súa poboación,“Máis de 70 países empobrecidos e de renda media continúan sen poder investir o preciso nas necesidades básicas da súa poboación” porque ven obrigados a destinar entre o 15% e o 40% do seu orzamento anual a pagar a débeda externa. Esta segue crecendo e o seu pago constitúe un grave obstáculo que impide alcanzar os Obxectivos de Desenvolvemento do Milenio”, lembra o documento da campaña. A súa coordinadora, Mercedes Barbeito, explica que o principal obxectivo desta iniciativa é sensibilizar á sociedade para que actúe na solución do problema e subliña que se non se condona a débeda aos países do África subsahariana, “ningún deles poderá conseguir os Obxectivos do Milenio”. “Tampouco coa condonación lograríano, pero polo menos teríano máis fácil”, engade.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións