Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Proxectos e campañas

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Deportistas sen barreiras

Os deportistas con discapacidade acumularon premios ao longo de 2009, pero o seu recoñecemento é aínda escaso

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 30deDecembrode2009
Img rafabotello Imaxe: Rafa Botello

En 2009 cultivaron grandes triunfos. Os deportistas paralímpicos despiden o ano con satisfacción e un bo número de trofeos nos andeis. Pero non son tan coñecidos nin recoñecidos como as grandes fichaxes de certas disciplinas, nin asinan contratos millonarios. O seu premio é o orgullo de saberse gañadores na sociedade porque romperon numerosas barreiras. Son deportistas con discapacidade, pero non incapacitados.

Ganas de superación

Grandes figuras do deporte cuxos nomes se coñecen menos do que sería desexable. Richard Oribe, Juanjo Méndez, Esmeralda Sánchez, Jessica Castelán, Jon Santacana, Javier Soto ou Rafael Botello acumulan premios, horas de adestramento e grandes doses de esforzo e superación, pero son descoñecidos paira moitos.

/imgs/2009/12/rafabotello2-articulo2.jpg

Rafa Botello é un atleta catalán que practica deporte en cadeira de rodas. Comezou en maio de 2003, “despois dun accidente de bicicleta o 29 de agosto de 2002”. “Empecei grazas a un mozo da miña comarca que practicaba atletismo en cadeira de rodas e axudoume co material”, rememora. Facía tres anos que se dedicaba a este deporte de maneira amateur, pero a cadeira de atletismo deulle “a oportunidade de continuar este soño”. O deporte achegoulle “todo”. Permitiulle coñecer a persoas do mundo enteiro, competir en todos os continentes “habitados” e “vivir de algo que empezou como un hobby, pero que hoxe en día é un traballo”.

Apaixónalle o atletismo porque é un deporte san, divertido e fácil de practicar. Esa paixón levoulle a participar en novembro no Maratón de Nova York, onde quedou entre os 12 primeiros clasificados. Paira Rafa, como lle gusta que lle chamen, supuxo “prestixio, felicidade e novos patrocinadores” xa que, aínda que é una carreira aberta, moi poucos atletas toman parte nela coas condicións de ‘Wheelchair Athlete’ (atleta en cadeira de rodas). “Xunto ao de Londres, é o mellor maratón. E é un orgullo que se fixen no meu e decidan convidarme”, explica.

Con 12 anos, Javier Soto, Mellor deportista xordo do Século XX, xa practicaba cinco deportes na escola

Igual de orgulloso sente Javier Soto, galardoado como o Mellor deportista xordo do Século XX e gañador dunha medalla de prata no I Campionato do Mundo de Atletismo paira xordos (subcampión mundial de 1.500 metros). Atesoura 100 trofeos e máis de 200 medallas. Con 12 anos, xa practicaba cinco deportes na escola: fútbol, atletismo, baloncesto, tenis e natación. “Sempre me gustou moito o deporte e dáballeme ben, por iso era difícil elixir un”, detalla.

Ao comezar o bacharelato reduciu a práctica a dúas disciplinas, fútbol e atletismo. Entón chegou o momento de tomar a decisión: “Tiven que elixir un deporte paira poder compaxinalo cos estudos, que antes de selectividade fixéronse máis duros”. Os seus deportes preferidos eran o esquí e o fútbol, pero sopesou as vantaxes do atletismo -“máis liberdade, contacto coa natureza, individualidade”- e decantouse por el.

Con 19 anos comezaron as competicións profesionais, dedicado xa en exclusiva ao atletismo, e así se mantén na actualidade. Adestra con Antonio Serrano, en Madrid, “nun grupo de atletas de elite, como Juan Carlos Higuero, Javier Guerra, Chema Martínez ou Juan Carlos da Ossa”. É un máis.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións