Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Dereitos humanos

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Discriminación da muller na India

Unha lei india prohibe revelar o sexo do feto para evitar que o embarazo se interrompa en caso de ser nena

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 14deSetembrode2005

As mulleres na India enfróntanse a unha dobre discriminación: “a de pertencer a un grupo social sen un lugar propio dentro da sociedade india e a de ser muller, con todos os problemas engadidos que isto leva nun país no que as mulleres non son donas do seu propio destino”. Estas palabras, expresadas pola Fundación Vicente Ferrer no marco dunha nova campaña, esperan remover conciencias e animar a defender o papel de quen se erixen como o motor do cambio. Desde 1996, unha lei india impide que os pais coñezan o sexo do bebé antes do nacemento para evitar que, en caso de ser nena, interrompan o embarazo. É a realidade dun país, o segundo máis poboado do mundo, onde as mulleres se abren camiño a base de moito esforzo.

Img yelamma3 art

Cando nace unha nena na India, a alegría non sempre reina no fogar. Algunhas sofren o rexeitamento da familia, e mesmo, esta falta de apoio esténdese ás nais, a quen se culpa do nacemento das pequenas. Ser nena enténdese como unha carga económica para os pais, que han de pagar un dote elevado cando casan, “a pesar de que a lexislación prohibe o dote desde o ano 1961”, lembra a Fundación Vicente Ferrer (FVF). Nun país onde máis do 34% dos habitantes -uns 349 millóns de persoas dun total de 1.028- vive con menos de 0,80 euros ao día, as familias tentan casar ás súas fillas cando aínda son nenas. O papel da muller india na sociedade relégase así a un segundo plano, supeditado á vontade do home: primeiro, do pai e os irmáns; logo, do marido.

Rexeitamento ás mulleres antes de nacer

O rexeitamento ás mulleres comeza mesmo antes de nacer. Doce millóns de abortos selectivos en 30 anos testemúñano. As cifras disparáronse de tal maneira na última década, que as autoridades aprobaron en 1996 unha lei que prohibe as probas de determinación de sexo do bebé, así como revelalo cando se coñeza por realizar outras probas que o confirmen. Aínda que os avances en medicamento e tecnolóxicos permiten agora ter máis información do bebé antes de nacer, isto converteuse nunha arma de dobre fío, xa que esta revelación é o argumento utilizado polos pais para interromper algúns embarazos.

As mulleres en India carecen do control da propiedade da terra e a agricultura

“A India é o cuarto país máis perigoso do mundo para nacer muller, só superado por Afganistán, a República Democrática do Congo e Paquistán”, sinala a FVF. A ONU pon número a esta traxedia: “os feticidios, infanticidios e feminicidios fixeron que hoxe falten na India 50 millóns de nenas“. No entanto, preocupa que esta práctica sexa máis común entre as clases altas e medias, con máis recursos para afrontar o custo dun aborto, que entre as clases baixas. Evitar que naza unha nena significa esquivar unha futura carga económica que pode afectar de maneira importante á economía familiar. Pero chama a atención que as clases máis podentes sexan as menos dispostas a combater esta secuela.

Mulleres e pobreza

A pobreza asociada ás mulleres ten diversas consecuencias. Tradúcese en falta de medidas sanitarias, hixiene, alimentos e educación, que impiden que cubran as súas necesidades mínimas e alcancen a dignidade que merecen como seres humanos. Debido a esta situación, algunhas familias deciden vender ás súas fillas ou casan a cambio de diñeiro. Son novos privadas de infancia cuxo futuro se escribe desde demasiado pronto.

Algunhas familias optan por vender ás súas fillas ou casan a cambio de diñeiro

Tras esta decisión, chegan a miúdo os embarazos, ante a negativa do home a utilizar métodos anticonceptivos. As menos afortunadas enfrontaranse, ademais, a unha situación de violencia e abuso sexual. As peores condicións rexístranse na India rural, onde as mulleres son as principais produtoras agrícolas e traballan no campo durante toda a xornada, pero “non posúen ningún control sobre a propiedade da terra e a agricultura”. A FVF explica que “teñen menos acceso e control dos recursos produtivos”, pero a súa carga de traballo é importante e “mantéñense as baixas remuneracións, as malas condicións laborais, unha escasa cobertura na seguridade social e longas xornadas“.

Mulleres: a forza do cambio na India

A Fundación Vicente Ferrer iniciou unha nova campaña nacional de sensibilización de xénero, “Mulleres: a forza do cambio na India“, que percorrerá 22 cidades españolas en forma de exposición fotográfica itinerante. A mostra componse de fotografías que “narran a historia de sete mulleres da India rural -Hemavathi, Yellamma, Kanthamma, Nagamma, Vani, Durgamma e Likita-, do contexto de discriminación que tiveron que superar e do seu afán de superación”, explica a entidade. Ademais, “a través da mirada da muller”, analízase o programa de desenvolvemento integral que a Fundación leva a cabo, deseñáronse elementos interactivos, infografías e explicacións sobre o día a día das mulleres en Andhra Pradesh e organizáronse mesas redondas e cineforums para animar a reflexionar sobre o papel delas como motor de desenvolvemento.

Img

Kanthamma está casada co seu primo. Ten tres fillas (a maior está casada) e un fillo. O seu marido enfermou e ela encárgase de sacar adiante á familia, grazas ao cultivo de arroz, cacahuetes e árbores froiteiras. A Fundación Vicente Ferrer axudoulle a adquirir unha vaca, “que lle proporcionou unha fonte de alimentación e de ingresos”. Vende o leite da vaca e aproveita os excrementos do animal para producir biogás ou adobo para os campos de cultivo, que tamén vende, indica a organización.

Img

Hemavathi ten tres fillos e dúas fillas, todos acoden á escola. Traballou desde nena e casou nesta etapa da súa vida. Agora, xunto coa súa familia, constrúe a súa casa coa axuda da veciñanza -Hemavathi prepara a comida para todas as persoas que lle axudan- e dúas persoas da FVF: “A casa estará rexistrada a nome de Hemavathi, tal como determina o programa de construción de vivendas da Fundación Vicente Ferrer”. Isto asegurará a súa autonomía.

Img yelamma

“Por falta de asistencia sanitaria, Yellamma contraeu a poliomielitis ao cinco anos. As secuelas da enfermidade reducíronlle a mobilidade dunha perna”. Por este motivo, o seu marido devolveuna á familia ao tres anos de casar. Agora vive coa súa nai, a quen coida, e traballa en casa, onde elabora produtos de yute para os talleres artesanais da FVF. “Ter un traballo remunerado non só garántelle autonomía e acceso a recursos económicos, senón que a sitúa socialmente, recuperando o respecto da comunidade e a súa autoestima”, explica a entidade.

Img

En India, case un millón de mulleres están infectadas polo VIH. Vani é unha delas. O seu marido morreu por mor desta enfermidade e ela vive agora co seu fillo en casa dos seus pais. É traballadora social no Centro de Atención e Coidados a Persoas con VIH do Hospital de Bathallapali da Fundación Vicente Ferrer. Neste centro recibe tratamento e desde alí “desprázase ás zonas rurais para sensibilizar, informar e acompañar a persoas que teñen a mesma enfermidade que ela”. Á vez, traballa con mulleres embarazadas portadoras do virus, a quen ensina como evitar a transmisión aos seus fillos.

Img

A súa comunidade escolleuna como profesora. Desde entón, Durgamma, que estudou ata bacharelato, imparte clases de reforzo nunha escola complementaria da Fundación Vicente Ferrer e estuda a distancia. Insignia a ler, escribir e debuxar, e axuda aos nenos da comunidade a mellorar os seus resultados en matemáticas. Desde a súa experiencia, explica aos pais a importancia do estudo e transmite aos nenos o valor de coidar a hixiene persoal. Durgamma pode considerarse afortunada. Máis de 7 millóns de nenas indias non han ido nunca á escola

Img

casou cando tiña quince anos, é nai de tres nenos e unha nena e, sen saber ler nin escribir, Nagamma esforzouse por saír adiante. Traballa de catro da madrugada a once da noite. Realiza as tarefas do fogar, traballa no campo e é propietaria dunha vaca e unha búfala que puido comprar grazas ao Fondo de Desenvolvemento e que lle permitiron montar unha lechería. Ademais, “exerce de comadrona na súa comunidade, asesora sobre planificación familiar e encárgase de sensibilizar para desarticular prácticas como o dote, os matrimonios precoces, os infanticidios femininos ou a violencia contra as mulleres”.

Img likita

Vive cos seus pais porque aínda ten só nove anos. Likita quere ser enxeñeira e acode á escola con máis nenas, cuxas vidas xa comezaron a ser diferentes ás das súas nais. Tamén a do seu irmán cambiou. “Os seus pais decidiron non pedir o dote á familia da moza que nun futuro case con el, contribuíndo, desta forma, a erradicar unha das prácticas hindús máis arraigadas na sociedade india”, sinala a FVF.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións