Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Entrevista

Esther Rubio López, coordinadora de Iniciativa Solidaria en Andalucía

Os mozos son un reflexo dos adultos e hai que ter moito coidado coas ideas que lles transmitimos
Por Azucena García 24 de Xullo de 2010
Img almuyesther
Imagen: CONSUMER EROSKI

Os adolescentes poden tomar parte en proxectos solidarios. Por iso, un grupo de mozos de Mairena del Aljarafe (Sevilla), Santa Sylvina (Arxentina), Cuilapa (Guatemala), Currulao (Colombia), Oaxaca de Juárez (México), Tánxer (Marrocos), Gaza e Cisxordania (Palestina) e Azad Kashmir (Paquistán) fixérono. “Burbullas de ilusión” é unha iniciativa de paz que desde 2006 tentou “crear camiños de colaboración entre nenos e nenas de diferentes países, culturas, relixións e linguas para que, a través deste traballo conxunto, chegasen a comprenderse e aceptarse”. Este fin valeulle o primeiro premio no V Certame de Iniciativa Solidaria, impulsado por Mozas e Desenvolvemento. Recoñeceuse a súa contribución para fomentar a igualdade das persoas, promover o respecto e a aceptación. Os gañadores obtiveron como premio unha viaxe a República Dominicana para visitar un proxecto de cooperación e recibiron a felicitación da Alianza de Civilizacións de Nacións Unidas desde Nova York.

“Burbullas de ilusión” é unha iniciativa de paz premiada no V Certame de Iniciativa Solidaria. Por que destacou sobre outras propostas?

A iniciativa gañadora é unha aposta pola interculturalidad desde a práctica, con máis de cinco países como beneficiarios e que ten como peculiaridade que nace desde a educación non formal, por parte dunha asociación veciñal que, en xeral, dedícase a outros asuntos.

Cales son as vantaxes e dificultades de implicar aos máis novos en proxectos solidarios?

“Os mozos entusiásmanse con facilidade, pero necesitan estímulos continuos”
A vantaxe é que se entusiasman con facilidade e, cando se lles escoita e crese no seu potencial, responden de forma moi positiva. A desvantaxe é que necesitan estímulos continuos e, en ocasións, a solidariedade tarda en dar froitos, polo que moitos perden o interese durante o camiño.

Como se consegue que os menores saquen as súas propias conclusións, en lugar de aceptar as de “os maiores” que as transmiten?

Hai que implicarlles desde o principio no proxecto, hai que compartir con eles informacións variadas para que elixan, fagan a súa propia análise e actúen en consecuencia.

Cre que en xeral se exclúe aos adolescentes de proxectos de voluntariado ou cooperación? As oportunidades limítanse a iniciativas en centros lideradas por profesores, entre outros?

Trabállase bastante cos adolescentes, aínda que é certo que, en determinado tipo de voluntariado, é necesario ser maior de idade para asegurar certo nivel de madurez coa realidade á que se van a enfrontar. Con respecto ás oportunidades, están abertas a todos, aínda que no noso caso, a miúdo, traballamos desde a educación formal. Por iso é polo que a maioría das iniciativas chéguennos a partir do noso traballo nos centros.

En “Burbullas de ilusión” participaron persoas de fala castelá, Inglesa e árabe, por iso había voluntarios tradutores. Con todo, entendíanse os adolescentes sen eles?

“A familia é o primeiro nivel para vivir a solidariedade”
A linguaxe dos xestos é universal e, no básico, permite comunicarse, así como a través de debuxos. Pero para un mellor intercambio, facía falta ir máis aló e recorrer a tradutores.

Son os mozos máis tolerantes que os maiores?

Teñen a mirada máis limpa. Son un reflexo dos adultos e hai que ter moito coidado coas ideas que lles transmitimos.

Un adolescente comprometido será un mozo comprometido?

Ten máis posibilidades, pero o compromiso non ten idade, ten que ver coa información, a formación e a experiencia sobre a vida.

Que idade é oportuna para iniciarse en tarefas de voluntariado ou na toma de contacto con outras realidades?

“A solidariedade non ten idade, sempre hai tempo para cambiar o rumbo”
Desde pequenos, canto antes se empezo, máis interiorizado terase. Pero insisto, a solidariedade non ten idade, sempre hai tempo para cambiar o rumbo e mergullarse neste interesante valor.

Que espazos son propicios para iso: a contorna familiar, a escola, o grupo de amigos…?

Todos son válidos, aínda que a familia é o primeiro nivel para vivir a solidariedade.

No caso de Burbullas de ilusión, mesmo, creouse unha escola de pais relacionada co proxecto.

Os pais están informados de todo e apoian na medida das súas posibilidades. Dunha ou outra forma, todos pertencen á asociación veciñal impulsora do programa e ao proxecto gañador.

Para chegar aos mozos hai que falar a súa linguaxe ou tomar parte nas redes sociais que frecuentan, como Tuenti, Facebook ou Twitter?

“Temos que pornos ao mesmo nivel que os mozos para compartir o mesmo linguaxe”
Por suposto, é unha adaptación mutua. Eles adáptanse á nosa mirada e nós témonos que adaptar ás súas afeccións, temos que pornos ao mesmo nivel para compartir o mesmo linguaxe.

Como evolucionaron os proxectos presentados ao Certame de Iniciativa Solidaria? Cales son as preocupacións dos mozos hoxe en día?

Pasaron de ser moi asistencialistas e homógeneos a ter un verdadeiro carácter solidario e ser diversos. Teñen máis calidade e as súas preocupacións son ambientais, sociais, culturais, etc.