Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Dereitos humanos

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Exclusión residencial

Feantsa España desenvolve distintos programas dirixidos á prevención da exclusión residencial e á actuación de persoas sen fogar

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 29deMaiode2007

ImgImagen: Pedro Simões

O INE, nun estudo realizado en 2004 e publicado en decembro de 2005, situou o número de persoas sen fogar en España en máis de 21.000 persoas. Esta cifra, tomada como referencia das situacións máis graves, é a punta do iceberg da situación de exclusión residencial na que se atopan os grupos máis vulnerables da nosa sociedade. Conscientes desta realidade, 13 organizacións sociais, entre as que se achan a Rede Nacional de Entidades que traballan con Persoas Sen Fogar, a Federación de Asociacións de Centros para a Integración e Axuda de Marxinados, Rede Acolle e Solidarios para o Desenvolvemento crearon a sede española de Feantsa Europa. Trátase da federación europea das organizacións sociais que traballan para as persoas sen fogar, nacida en 1989, da que forman parte 100 organizacións de 30 países europeos.

Concretamente en España, as distintas organizacións sociais que forman esta plataforma advirten de que a vivenda perdeu o seu papel de cohesión “social” e “deixou de ser un dereito” para converterse nun ben de especulación “” con serias consecuencias económicas, ambientais e de desintegración social. “As medidas que na actualidade contemplan os diferentes plans de vivenda e as accións de vivenda protexida que levaron a cabo as administracións en todos os seus niveis non teñen en conta a realidade socioeconómica dos sectores de poboación con maiores desvantaxes, e provocaron que as persoas en risco de exclusión queden fóra destas políticas”, denuncia.

“A vivenda perdeu o seu papel de cohesión social e deixou de ser un dereito para converterse nun ben de especulación con serias consecuencias económicas e de desintegración social”

Por esta razón, a federación defende unha vivenda digna para as persoas sen fogar ao mesmo tempo que lembra que o incremento constante dos prezos das casas, tanto na compra como en aluguer, supuxo un aumento paralelo dos requisitos esixidos para acceder ás mesmas. “A consecuencia foi que, en boa medida, aumentou tanto o número de persoas como as distintas situacións de exclusión residencial no noso país”, engade.

Outros exemplos de exclusión residencial na sociedade española actual son os siguentes:

  • O “chabolismo vertical”. A deterioración e a precariedade dunha boa parte do parque de vivendas, como humidades, desgaste de cimentos, gretas, pingueiras, ausencia de servizos básicos… son as que ocupan os colectivos con rendas máis baixas.
  • As problemáticas derivadas da inadecuación das vivendas ás necesidades persoais e/ou Familiares. Numerosas persoas, por diversas razóns (mobilidade reducida, idade, tipo de familia), atópanse ?cativas? na vivenda que ocupan, ante a imposibilidade da súa mellora ou de acceder a outra vivenda máis adecuada á súa situación vital.
  • Nas circunstancias actuais, o mercado da vivenda resulta ser un factor que produce vulnerabilidade e exclusión. O esaxerado esforzo económico que hai que realizar para manter unha vivenda conduce a mecanismos (endebedamentos a longo prazo, desequilibrios nos orzamentos familiares) que, a medio prazo, pode dar lugar a un aumento das persoas en situación de pobreza. Doutra banda, cada vez é máis frecuente que determinados colectivos sociais choquen con comportamentos discriminatorios.
  • Fenómenos de segregación e concentración territorial, froito de promocións de vivenda pública.

Propostas de mellora

Co obxectivo de dar resposta a tales situacións de exclusión, Feantsa España propón que leven a cabo as seguintes actuacións:

  • Elaboración dunha “Lei estatal de vivenda” que garanta (e faga esixible) o dereito á vivenda.
  • Establecer cotas mínimas anuais de construción de vivenda de promoción pública nas diferentes comunidades autónomas. Ditas cotas débense establecer tras realizar un estudo e análise das necesidades residenciais da poboación, incluíndo como colectivos preferentes aos grupos en situación de exclusión residencial.
  • O réxime de acceso das vivendas de promoción pública debe ser o aluguer (sen opción a compra), evitando así perdas de patrimonio público e favorecendo que máis persoas poidan beneficiarse do seu uso.
  • O modelo de construción das vivendas de promoción pública de grandes promocións situadas en barrios vulnerables e con escaseza de recursos demostrou que non é eficaz. Por tanto, débense estudar outros modelos que sexan máis sustentables e que contribúan a crear un tecido social rico.
  • Seguindo o exemplo de numerosos países europeos, hai que pór en marcha actuacións socioresidenciales de carácter preventivo que permitan intervir antes de que se produza a perda de vivenda. Desta maneira favorécese que as persoas poidan manterse no lugar onde viven, evitando a deterioración persoal, familiar e social que comporta o desarraigamento.
  • Os poderes públicos deben desenvolver estratexias de rehabilitación de vivendas para actuar na ‘infravivenda’ que contemplen actuacións integrais das diferentes administracións con participación da rede social.
  • Desenvolver unha metodoloxía que propicie a converxencia nas actuacións de vivenda, servizos sociais e os axentes sociais. “A coordinación entre todos é imprescindible cando se trata de abordar a exclusión socio-residencial”.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións