Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Proxectos e campañas

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Federica Romeo, presidenta de Cineastas en Acción

A solidariedade cidadá é a mellor arma contra a crise

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Sábado, 26 de Outubro de 2013

En plena crise montou unha ONG. Federica Romeo, presidenta de Cineastas en Acción, non escoitou a quen lle advertían de que non era o mellor momento e deixouse levar polo seu instinto e as súas ganas de axudar. “Cada un ten que perseguir os seus propios soños”, defende. Hoxe conta co apoio de profesionais do mundo do cinema e acaba de regresar de Senegal, onde levan a cabo varios proxectos. Queren rehabilitar unha casa de mulleres, organizan viaxes solidarias e o ano pasado iniciaron un proxecto de intercambio de videocartas entre alumnos de colexios de Senegal e España. Asegura que o obxectivo é eliminar prexuízos porque aínda hoxe “os nenos españois pensan que os africanos comen do chan” e “os nenos senegaleses cren que España é un lugar onde non hai desemprego nin pobreza”.

Cineastas en Acción creouse en 2010, en plena crise económica. Asumiu un risco.

Son entusiasta por natureza, pero cando comentaba a miña idea de montar unha ONG, todo o mundo dicía que non era bo momento. Tíveno en conta, pero fíxeno. Cada un ten que perseguir os seus propios soños. Se non te atreves, ao final non fas nada.

Recorreron ao crowdfunding para financiar a rehabilitación dunha casa de mulleres. A solidariedade cidadá ha cobrado importancia para a ONG nun momento no que descenden as subvencións?

Desde logo que si. Para min, a solidariedade cidadá é a mellor arma contra a crise. Esta “crise” é a consecuencia de preocuparse en exceso por un mesmo, pero cando a xente empeza a mirar á súa ao redor, xorde a empatía e, a continuación, a solidariedade, que é sinónimo de esperanza. Respecto ao crowdfunding, é un instrumento de recadación para colaborar segundo as nosas posibilidades e que dá a oportunidade de formar parte dun proxecto máis grande, compartido con outras persoas cos mesmos ideais.

Os seus relaciónanse coa produción cinematográfica, como a vincula coa solidariedade?

“Os medios audiovisuais convertéronse en algo cotián e debemos aproveitalo para dar a coñecer situacións que non teñen difusión”

A produción, tanto en cinema, como en televisión, encárgase de conseguir todo o necesario para que leve a cabo un proxecto, xa sexa unha película, unha serie ou un programa de entretemento. Coa ONG realizo practicamente a mesma labor: consigo recursos para cubrir unha serie de necesidades e supervisar a realización de proxectos que melloran a vida de familias enteiras. Os medios audiovisuais convertéronse en algo cotián e debemos aproveitar esta circunstancia para dar a coñecer situacións que non teñen difusión. Vin documentais que me cambiaron a perspectiva sobre un problema concreto. Nesa liña móvense varios dos nosos proxectos, como a realización e exhibición de documentais de temática social.

Contan con voluntarios vinculados ao cinema, que perfil buscan?

Temos voluntarios que proveñen de distintos ámbitos: a comunicación, o deseño gráfico, a edición, o xornalismo, a tradución e ata animadores e profesores. Abarcamos varias actividades moi distintas e cada persoa voluntaria ten moito que achegar. O importante é a motivación e as ganas de axudar.

Algúns profesionais que colaboran son coñecidos polo público, como a actriz Ariadna Gil e a directora Iciar Bollaín. De que maneira axuda á ONG o apoio de rostros famosos?

“Dispor de caras coñecidas que apoian o teu proxecto dá máis visibilidade e confianza ao mesmo, facendo que a xente se interese máis”Dispor de caras coñecidas que apoian o teu proxecto dá máis visibilidade e confianza ao mesmo, facendo que a xente se interese máis. No noso caso, é natural que contemos con actores e directores, pero isto non quita mérito á súa participación, ao contrario. Son persoas con axendas moi complicadas, que dispoñen de pouco tempo e, por esta razón, valoramos tanto a súa colaboración. A súa presenza e o seu interese nos nosos proxectos permitiron que Cineastas en Acción conseguise unha maior popularidade e, en consecuencia, puidésemos ampliar o noso radio de acción e os nosos talleres.

Desde ao ano 2012 levan a cabo un proxecto de intercambio de videocartas entre alumnos de colexios de Senegal e España. Cal é o seu obxectivo?

O obxectivo do intercambio de videocartas é dar a coñecer aos alumnos de ambos os países unha realidade que en moitas ocasións está manipulada polos medios de comunicación, que tenden a describir África como un continente onde só hai conflitos, fames negras e enfermidades. Nós tentamos ampliar esa visión e dar a coñecer, a través dos nenos, os aspectos positivos: a cultura, os valores, as iniciativas…

En 2013, seguiremos mantendo esta iniciativa e pretendemos incrementala coa produción dunha road movie que empezaremos a rodar entre decembro e xaneiro. Será un documental no que gravaremos videocartas de nenos ao longo de Marrocos, Sahara, Mauritania e Senegal. Será un testemuño plural sobre a infancia, os seus xogos, os seus costumes, as súas preocupacións, os seus soños… Unha proba máis do que estes países nos poden ofrecer.

Lino no dossier de presentación do anterior proxecto: “Que saben uns nenos españois de África e que imaxe teñen os nenos africanos de España?”. Cóntamo?

O obxectivo do programa de videocartas é eliminar os prexuízos que poidan ter os pequenos de ambas as partes. Os nenos españois pensan que os africanos comen do chan, aliméntanse de raíces e non adoitan ter zapatos, mentres que os pequenos senegaleses cren que España é un lugar onde non hai desemprego nin pobreza, onde todos os nenos utilizan a tecnoloxía e viven en grandes casas.

Eu tamén tiña moitos prexuízos ao principio e sorprendeume comprobar que os nenos senegaleses con quen traballamos posúen uns valores moito máis fortes que a maioría dos menores españois, non necesitan xoguetes para divertirse e teñen un respecto cara ás persoas maiores que na nosa sociedade estamos a perder.

Son os nenos máis solidarios que os maiores?

É máis fácil educar aos nenos na solidariedade, que ensinar aos maiores a ser solidarios. Na maioría dos casos, os pequenos adoitan ser un reflexo da contorna no que viven. Os nenos senegaleses viven a solidariedade de forma natural, porque alí a comunidade é máis importante que o individuo. Os xogos compártense entre nenos e nenas, axúdanse entre eles e os maiores responsabilízanse dos pequenos. En España, cada vez xógase menos na rúa, os menores tenden a divertirse en solitario coa televisión e os videoxogos e este illamento repercute nas súas relacións persoais. Se non hai comunicación, non pode haber solidariedade.

Imaxino que isto é o que traballan cos adultos. O ano pasado puxeron en marcha o programa vacacións solidarias en Senegal, que achega esta experiencia aos viaxeiros?

A experiencia é sempre positiva e, á vez, bastante persoal. Todas as experiencias son de tipo emocional, é difícil describilas con palabras, hai que vivilas. En xeral, adoitámonos a viaxar sen mesturarnos, observando desde nosa propia perspectiva e sen profundar nos costumes, nin relacionarnos coa xente do lugar. A peculiaridade destas viaxes é o contacto directo cunha sociedade que, en realidade, parécese moito á que tiñamos en España fai 40 ou 50 anos. O progreso ofrece moitas cousas boas, pero tamén nos fai renunciar a cousas básicas, como gozar dun paseo pola natureza sen ter en conta o tempo. Eles non coñecen a présa. Como me dixeron unha vez en Senegal: en Europa temos reloxos, pero eles teñen o tempo.

Sempre pensamos en que podemos axudar, pero como nos axuda o contacto con persoas doutros países?

“Descubrir que hai moitas formas de facer una mesma cousa é realmente liberador”A principal axuda parte de nós mesmos, da nosa actitude. Se estás disposto a abrir a túa mente a diferentes formas de facer as cousas, de pensar ou de actuar, pódeche cambiar a vida. Descubrir que hai moitas formas de facer una mesma cousa é realmente liberador, éncheche a cabeza de posibilidades e permíteche vivir dunha forma moito máis creativa. Tamén axúdache a quitarche prexuízos, que adoitan ser como eses saquitos que levan os globos aerostáticos: a medida que os vas soltando, séntesche máis lixeiro, podes voar e observar a paisaxe desde o aire. Por suposto, a perspectiva desde arriba sempre é máis ampla e completa.


Ao publicar un comentario aceptas a política de protección de datos

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións