Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Proxectos e campañas

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Igor Aguirre. Director de comunicación e mercadotecnia de Anesvad

Enviamos á policía 3.500 denuncias para que se investiguen

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 17deXaneirode2007

Ante os 600.000 novos casos de lepra e úlcera de buruli no mundo, Igor Aguirre (Bilbao, 1973), director de comunicación e mercadotecnia de Anesvad desde apenas uns meses, proponse combater estas enfermidades mediante a prevención, evitando futuras discapacidades e amputacións. “Todo o mundo ten dereito a ser atendido, á saúde”, asegura mentres denuncia a situación de desamparo que nesta materia padecen miles de persoas nos países en desenvolvemento. Doutra banda, Aguirre é o principal promotor doutra das tarefas que desde o ano 2000 caracteriza a esta organización: combater a pornografía infantil. Para iso, a ONG creou unha web específica onde se poden deixar o url das páxinas con este tipo de pornografía e eles responsabilízanse de que a policía teña un coñecemento delas. “Estamos a recibir ao redor de 7.000 direccións anuais, aínda que moitas delas non conteñen pornografía infantil, de maneira que estamos a enviar á policía un 50% desas 7.000 denuncias”, asegura.

Acaba de estrear o seu asento como director dun dos departamentos máis importantes, o de comunicación, cal é a súa traxectoria profesional?

Son xornalista e durante uns anos estiven a traballar en varios diarios ata que en 1998 entrei en Anesvad no departamento de comunicación, elaborando actividades, talleres, conferencias e recibindo aos distintos medios de comunicación. Despois, no ano 2000 naceu a posibilidade de crear unha área de Internet e aí é onde entro como responsable. Un gran reto porque a nosa intención era traballar desde un principio moi forte a través da rede non só no ámbito de sensibilización e educación para o desenvolvemento senón desde o punto de vista de captación.

Precisamente, Anesvad caracterizouse nos últimos anos polo seu labor na rede para combater a pornografía infantil creando unha web ‘trampa’ para iso. Como funciona?

Empezamos a traballar co tema da pornografía infantil no ano 2000 como consecuencia de que ano tras ano a entrada das novas tecnoloxías estaba a permitir á súa vez que a pornografía infantil estendésese rapidamente a través deste medio. Por iso realizamos varias campañas de pornografía infantil para denunciar esta situación, facer consciente á sociedade de cal é a problemática coa que nos atopamos e tamén para coñecer un pouco a forma de pensar dos consumidores e poder traballar contra esta práctica penada pola lei. Unha das principais carencias que nos atopamos neste tempo é que a xente estaba moi disposta a denunciar pornografía infantil pero era un pouco reacea a acudir á policía. Ante esta situación o que fixemos foi abrir un sistema a través do cal a xente que atope pornografía infantil non ten máis que copiar o url, entrar en www.anesvad.org e no caso de que queira facer algún tipo de observación sobre como atopar esa páxina ten un campo que pode encher, pero é totalmente voluntario. Queremos que a denuncia sexa totalmente anónima para que ninguén se bote para atrás. Queremos que a denuncia sexa totalmente anónima para que ninguén se bote para atrás Por tanto, o procedemento é o seguinte: chégannos todas esas denuncias que poden ter pornografía infantil e a partir dese momento comprobamos as que efectivamente teñen ese material e enviámolas á policía para que faga as súas propias investigacións.

Cantas denuncias recibiu Anesvad ata agora?

Estamos a recibir ao redor de 7.000 direccións anuais, aínda que moitas delas non conteñen pornografía infantil, de maneira que estamos a enviar á policía un 50% desas 7.000 denuncias.

En España só é delito a posesión, distribución e creación dese material e a lei fixa a fronteira nos 18 anos, están de acordo con esta normativa?

Estamos de acordo en que se están producindo avances. Cando nós empezamos a traballar o único que era considerado delito era a creación ou produción deste delito material e a distribución do mesmo con fins comerciais. Hoxe en día xa é considerado delito todo tipo de distribución e tamén a posesión. Hoxe en día xa é considerado delito todo tipo de distribución e tamén a posesión No entanto, hai unha serie de cousas que a lei non considera delito e nós si, como o acceso á pornografía infantil, é dicir se unha persoa está a navegar na rede e atópase pornografía infantil, navega en todas esas páxinas pero sen baixarse ningún tipo de material non é considerado pola lei pornografía infantil. Tamén cremos que ten que ser considerado como delito a apoloxía; hai moitas páxinas nas cales se incita a consumir ese tipo de produtos, aínda que ao final non estea enlazado a ningunha. É o que sucede coa pornografía de adultos, en cuxas páxinas pode pór ‘a pornografía infantil está penada’, pero aparecen adultos disfrazados de menores. Iso deberíase castigar porque se considera apoloxía ao tratar de incitar a consumir pornografía infantil. Por tanto, cremos por unha banda que a lei debería ser máis dura con eles e perseguirse este tipo de cousas, aínda que, por outro, recoñecemos o esforzo que se está facendo neste campo. Nós seguiremos traballando para facerlle fronte.

Ademais deste, que obxectivos e retos exponse na dirección dunha organización como esta caracterizada porque desde a súa creación, en 1968, desenvolveu centos de proxectos nos países máis pobres?

O obxectivo principal é transmitir á sociedade o traballo que facemos no campo da lepra e a úlcera de buruli e a partir de agora imos traballar dunha forma máis forte atendendo a todas as cuestións relacionadas coa sida. Hai que ter en conta que nós somos unha ONG principalmente sanitaria e o noso labor é lembrar e concienciar á sociedade española no dereito á saúde que temos todas as persoas a poder ter unha atención básica para que ao final podamos evitar moitas das enfermidades que nós hoxe non padecemos, pero que nos países pobres causan millóns de mortes. Parécenos fundamental lembrar á xente que todo o mundo ten un dereito á saúde e que nós somos uns privilexiados porque o temos, aínda que millóns de persoas de Asia, América e Latina África non gozan del.

A unha semana de que se celebre o Día Mundial contra a Lepra, cando poderán dar a noticia de que por fin esta enfermidade erradicouse tamén nos países en desenvolvemento, xunto coa úlcera de buruli?

A curto prazo e medio prazo é imposible falar diso. Pero estamos a ver que se están dando moitos avances. No caso da lepra, por exemplo, hai que facer moita incidencia na prevención. Este é un camiño importantísimo porque detectar a tempo estas enfermidades nas primeiras fases supón acabar coa enfermidade e con ese rexeitamento social que sofre un enfermo de lepra cando o mal se estende. É fundamental que os enfermos non desenvolvan a enfermidade, así se conseguirá evitar a aparición dese rexeitamento. Moitas veces ao enfermo non se lle considera nin persoa.

Neste sentido, acábase de aprobar o Plan Anual de Cooperación Internacional 2007, co fin de favorecer o incremento da axuda para as intervencións dirixidas a loitar contra a fame, a educación básica, a saúde básica, sexual e reprodutiva, etc. Cal é a súa valoración?

Desde a nosa posición si estamos de acordo co Plan, de feito estámolo apoiando e cremos que se debe seguir por esta liña. No entanto, matizamos a idea de que desde o punto de vista orzamentario canto máis se poida dar, mellor, máis diñeiro poderán destinar a ONG aos países de menor desenvolvemento, e cremos que por aí debe ir a presión da ONG. Tamén temos que traballar en que o noso labor se vexa desde as institucións como un traballo de cooperación e esquézanse os intereses comerciais e económicos que poidan ter os gobernos.

Un ano menos para chegar á data tope do cumprimento dos Obxectivos do Milenio, desde o seu punto de vista España está a facer todo o posible para o seu cumprimento?

Creo que hai boas intencións pero que non se fai todo o que se debería. Creo que hai boas intencións pero que no noso país non se fai todo o que se debería para contribuír o cumprimento dos Obxectivos do Milenio O noso país comprometeuse a traballar para lograr este fin, pero está a ser moi complicado o seu cumprimento a pesar da presión social que se está facendo. No tema da saúde, por exemplo, como en tantos outros, débese seguir traballando moito porque, como dicía antes, ese dereito non está a chegar a todos.

Dos 23 millóns de euros cos que conta o seu proxecto, o 94% obtéñeno grazas a ingresos de institucións privadas, o que lles proporciona moita independencia. Cales son as vantaxes desta situación tan desexada por outra ONG?

A principal vantaxe é que nos permite traballar no que realmente cremos. Cando dependes maioritariamente do diñeiro público os gobernos pódenche levar a un camiño máis condicionado e interesado.

Anesvad caracterizouse nos últimos anos pola dureza das súas campañas en televisión, vostede vai continuar con esta política de comunicación?

Bo, é algo do que se nos acusou sempre. Pero nós queremos facer un xiro na comunicación que imos realizar. Queremos conseguir que a xente se dea conta do que hai detrás e do que pretendiamos con eses anuncios: mostrar a realidade de que hai moitas persoas que non teñen moitos dos dereitos que se consideran básicos. Ao final hai que ter en conta que o único que mostrabamos é a realidade que están a vivir estes países en desenvolvemento. Agora imos tratar de dar unha imaxe máis positiva das enfermidades: aínda que é certo que os enfermos teñen moitas discapacidades, tamén o é que poden ser independentes desde unha perspectiva económica e social.


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións