Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Economía solidaria

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Iniciativas “cash for work”, diñeiro por traballo

Este tipo de proxectos permiten o desenvolvemento de zonas devastadas, como a afectada polo terremoto de Haití

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 26deXaneirode2011
Img dsc02064 Imaxe: Arregialde

Cash for work, diñeiro por traballo. Non hai nada máis xusto. Este tipo de iniciativas permitiron nos últimos meses recuperar zonas afectadas por desastres naturais, como Haití ou Paquistán. A través delas, levan a cabo traballos de recuperación con persoal local, que cobra un salario por este labor. O obxectivo é que superen a situación que atravesan e recuperen canto antes a normalidade.

Diñeiro e alimentos en Haití

Img dsc02064 artImagen: Arregialde

O Programa de Nacións Unidas para o Desenvolvemento (PNUD) puxo en marcha fai máis dun ano a iniciativa “Diñeiro por Traballo” en Haití, onde miles de traballadores participaron nela ata agora. Un dos principais retos deste tipo de programas é a coordinación coas autoridades locais para “facer efectivos os pagos e ofrecer unha xestión transparente e responsable das finanzas”.

Provese ao persoal empregado de todo o material necesario e págaselle un salario por día

Durante o seu desenvolvemento, provese ao persoal empregado de todo o material necesario, pero o factor fundamental é o diñeiro, xa que grazas a el conseguen que a súa vida recupere a normalidade de maneira progresiva. En Haití , as persoas empregadas han recollido cascallos e lixo nas rúas, separaron os materiais adecuados para a súa reutilización, realizaron traballos de reparación do servizo de iluminación, infraestruturas, acceso á auga e protección das fontes de auga e encargáronse da rehabilitación dos mercados, áreas comunitarias de hixiene persoal e outros centros comunitarios, explica o PNUD. A cambio, segundo os seus datos a 1 de febreiro de 2010, os traballadores percibían un xornal de 180 gourdes, uns 4,50 dólares, por seis horas de traballo. O salario mínimo en Haití é de 200 gourdes por 8 horas de traballo.

Este programa iniciouse o 20 de xaneiro de 2010, apenas oito días despois do tráxico terremoto. Aplicouse como medida de urxencia para facilitar empregos a curto prazo e inxectar diñeiro na economía local das áreas afectadas. Ata o 26 de marzo tomaran parte un total de 75.916 traballadores, as 40% mulleres. Prevese que o programa dure tres anos, complementado por unha iniciativa similar do Programa Mundial de Alimentos, anunciada a mediados de febreiro: programas de diñeiro e comida por traballo en áreas urbanas e rurais.

En Haití, a asociación Arregialde tamén desenvolve esta iniciativa. Con financiamento procedente integramente dos fondos da entidade, o ano pasado enviou 30.000 euros que se destinaron á contratación dunhas 80 persoas para finalizar un tramo de estrada na poboación de Areguy, “que lles permite estar mellor comunicados coa cidade”. A finais deste mes enviaranse 30.000 euros máis para continuar co programa. “Nesta ocasión será menor o número de persoas contratadas, aínda por determinar, pero roldará a trintena”, explica un portavoz da asociación.

En colaboración coa ONGD Lanbi, dous voluntarios cooperantes desprazáronse ata Haití durante tres meses para pór en marcha a primeira fase e, xa no verán, “acordouse coa poboación local e coas Misioneiras da Nai Laura continuar co programa en 2011”, precisan.

Axuda a outros países

Intermón Oxfam fixo o propio en Paquistán. A entidade lembra como o país sufriu o pasado ano “o peor desastre natural da súa historia”. “Calcúlase que as inundacións se cobraron máis de 1.750 vítimas e deixaron a 20 millóns de persoas sen nada”, recalca. Os proxectos de diñeiro por traballo supuxeron os primeiros traballos de recuperación mediante tarefas de limpeza, rebo e rehabilitación. A cambio, a poboación empregada recibiu un salario, diñeiro en efectivo para tratar de sobrevivir tras o desastre.

En Iraq, o Programa Mundial de Alimentos puxo en marcha en maio un proxecto piloto na provincia de Diyala “para axudar a que algúns dos sectores máis pobres da poboación poidan comprar a súa comida”. Por 10 dólares diarios durante tres meses e 13 dólares diarios para os supervisores, realizáronse tarefas de limpeza e rehabilitación da drenaxe e as canles de irrigación, sementeira de árbores, rehabilitación de terras de cultivo e unha campaña sanitaria. En agosto, o programa estendeuse a máis de 11.000 persoas.

Por que merecen a pena

Img dsc02114 articulo

Haití divídese en 10 departamentos cos seus correspondentes capitais. Areguy localízase no departamento Sueste e o seu capital é Jacmel, a cidade máis próxima e coa cal se comunica a través dun camiño rural duns 10 quilómetros. A comunidade de Areguy é a maior da zona, cun total de 21 comunidades. A dispersión xeográfica fai que entre algunhas haxa unha distancia de “catro horas a pé”, explican desde Arregialde.

“As familias viven da agricultura, con pequenas parcelas de terreo onde se cultiva”, proseguen. Cada familia reside, en xeral, nunha vivenda, con 5,6 persoas de media. O 90% das casas están construídas en madeira, con tellado de zinc ou follas de palmeiras e nun 30% o chan é a propia terra.

Ao estar situada a 675 metros sobre o nivel do mar e ser unha zona rural con construcións baixas, Areguy sufriu menos que Jacmel as sacudidas do terremoto, indica a organización. Con todo, tras o terremoto, o Programa Mundial de Alimentos estimou nun 52% a poboación en situación de inseguridade alimentaria, pouco favorecida pola súa localización xeográfica illada do país e uns custos de transporte que encarecen a vida: “Co terremoto, os prezos de alimentos básicos como o arroz aumentaron un 50%, o 20% máis que na capital”.

Img dsc02055Imagen: Arregialde
Tras o sismo, a estrada de conexión coa capital quedou danada. As axudas comezaron a chegar a Jacmel por barco desde Pedernales (República Dominicana) unha semana despois. Mentres, chegaban tamén ata as zonas rurais familiares que fuxían das cidades afectadas. “Moitos habitantes de Areguy -recolle Arregialde nun informe- acoden diariamente a Jacmel”, ben á escola, ao mercado ou a atoparse con familiares e amigos. Poder dispor dun camiño asfaltado é unha gran axuda para todos eles.

Críticas ao programa

Unha vez destacadas as bonanzas deste tipo de iniciativas, Haïti Vedor, considerada a si mesma a asociación gardián da reconstrución de Haití -composta pola organización Groupe Medialternatif/AlterPresse, a Sociedade para a Animación de Comunicación Social (SAKS), a rede de mulleres que traballan en radios comunitarios (REFRAKA) e a Asociación de Medios Comunitarios de Haití (AMEKA)-, asegurou a finais do pasado ano que o nome dado a estes programas é en realidade un nome inapropiado porque moitos dos organismos que os apoian son “subcontratistas directos” dos gobernos.

Haïti Veedor asegura que “ningunha persoa ou axencia sabe realmente cantas persoas están a traballar”

Critica que aos traballadores págaselles o salario mínimo ou menos e que “ningunha persoa ou axencia sabe realmente cantas persoas están a traballar na multitude de programas de DPT (diñeiro por traballo) e APT (alimentos por traballo) en Haití”. Asegura que falta coordinación e que así o comprobaron tras falar con traballadores e supervisores de DPT, con representantes de varias axencias humanitarias e despois de escanear “ducias de documentos e sitios web”.

Respecto dos traballos, describe que en xeral son empregos de oito horas ao día, durante cinco ou seis días á semana, de dúas a catro semanas, cun salario diario de 200 gourdes, unha cifra similar á expresada polo PNUD.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións