Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Proxectos e campañas

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Inmaculada González-Carbajal, presidenta da Fundación O Paxaro Azul

En Congo, a loita polo coltán provoca una situación de violencia brutal contra as mulleres

Na República Democrática do Congo líbrase un dos conflitos máis crueis e invisibles. As mulleres e os nenos son as principais vítimas da loita polo control do coltán, un mineral co que se fabrican os dispositivos electrónicos que usamos na actualidade. A Fundación O Paxaro Azul, creada en 2009 paira apoiar ás persoas máis vulnerables do África subsahariana, traballa neste país con distintos programas de atención a adolescentes e enfermos mentais, formación de mulleres e educación a nenos da rúa. Este esforzo é o que se visibiliza no noso país, con distintas accións dirixidas á poboación en xeral. Sobre todo difúndese a situación das mulleres paira achegar realidades e solicitar apoios. Nesta entrevista, a presidenta da Fundación, Inmaculada González-Carbajal, explica, entre outras cuestións, en que consiste o labor que realiza a entidade, as necesidades da poboación á que atenden e como conseguen financiamento en tempos de crises.

Na actualidade traballan en República Democrática do Congo. Alí rexístrase un dos peores conflitos debido aos seus recursos naturais e a loita polo dominio do coltán, empregado na fabricación de dispositivos electrónicos. Tiveron oportunidade de coñecer a persoas afectadas por este enfrontamento?

“Mulleres de todas as idades sofren agresións brutais en RD Congo”A zona de conflito localízase no leste, nas provincias de Goma e Bukavu, fronteira con Uganda, Ruanda e Burundi. Visitei esta zona en varias ocasións e comprobei una situación de violencia brutal contra as mulleres. A violación é unha arma de guerra que desestabiliza a estrutura social e familiar, destrúe ás persoas. Mulleres de todas as idades sofren estas agresións. En realidade, todo o país padece as consecuencias dunha guerra latente que se mantén despois de máis de 15 anos, na que as principais vítimas son as mulleres e os nenos. Fálase dun xenocidio de máis de cinco millóns de persoas, do que non se di nada nos medios, e hai moita poboación desprazada cara a outros lugares, sobre todo Kinshasa, a capital do país.

Que traballo realizan neste país?

En Bukavu, apoiamos un proxecto de atención a adolescentes vítimas de violencia sexual. En Kinshasa, desenvolvemos desde hai tres anos un proxecto de formación de mulleres, apoiamos un proxecto educativo con nenos da rúa e outro de atención a enfermos mentais, a quen se dá soporte médico e formación, un traballo extraordinario que está a realizar una monxa española, Sor Ángela. Tamén apoiamos a formación paira mulleres novas e adolescentes.

Vostede e eu somos mulleres. Despois do que comentou, como cre que sería a nosa vida en República Democrática do Congo?

“Á muller congoleña fáltalle moito camiño por percorrer en materia de igualdade”Moi diferente. A muller congoleña leva a maior carga de traballo, é o motor da vida, quen traballa fóra e dentro de casa. Ten moita forza e coraxe, saca adiante a unha prole de nenos que en xeral é numerosa, traballa no mercado, no campo, cose, fai bolos de vento. Tamén hai una muller formada, con traballos administrativos e una vida máis parecida á nosa, pero é una minoría. En xeral, a muller congoleña ten máis traballo, a súa vida é máis dura en todos os sentidos e fáltalle moito camiño por percorrer en materia de igualdade.

Pola súa experiencia en varios países de África, cre que se coñece suficiente a situación da muller africana?

África é un continente bastante descoñecido paira nós. Coñécese máis en Francia, Bélxica e outros países europeos que tiveron alí colonias. A nós quédanos máis próximo África do norte, pero África subsahariana é máis afastado na nosa historia común.

Traballar con organizacións locais permite coñecer de primeira man as necesidades da poboación. Colaboran con elas na Fundación?

 No proxecto educativo con nenos da rúa e no caso de persoas enfermas, traballamos con contrapartes de institucións relixiosas presentes en RD Congo. O proxecto de mulleres, que é propio da Fundación, ten como contraparte a unha asociación chamada L’Oiseau Bleu, formada por mulleres. Segundo as súas necesidades, elas propoñen o proxecto e as ferramentas necesarias paira levalo a cabo. A persoa responsable, Mamá Adéle, é a protagonista dunha película documental que estreamos no mes de maio, producida pola Fundación e realizada por unha directora de cine asturiana.Mamá Adéle é un claro exemplo de muller que sacou adiante á súa familia con recursos variados, é una persoa con formación universitaria que se viu nunha situación moi difícil ao quedar viúva e que tivo que dedicarse a vender bolos de vento, coser ou facer bixutaría. Ela insignia ao resto de mulleres a saír adiante por si mesmas, impártelles formación en dereitos humanos, insignia a coser e a tinguir as teas. É una muller vinculada á loita de xénero no seu país, algo peculiar nese contexto. Pola nosa banda, neste proxecto hai una actitude de colaboración e aprendizaxe mutua. Non só sostémolo economicamente, senón que aprendemos a camiñar coas mulleres por un mundo máis xusto. Temos moito que escoitar e aprender, habemos de tomar conciencia de que somos privilexiados e de que a persoa é o máis importante.

Axudan a difundir a situación de África en España?

No marco de todas as actividades promovidas pola Fundación O Paxaro Azul, organizamos unhas Xornadas de Solidariedade con África e, nelas, un encontro sobre a muller en África subsahariana. O obxectivo é achegar as realidades das mulleres desta zona do continente, a través do testemuño de persoas orixinarias de alí ou que traballan desde hai anos nesta rexión no ámbito das mulleres. Traballamos moito a sensibilización con modos diferentes e levando a información sobre África a contextos moi diversos. Pomos en marcha moitas actividades ao longo do ano co obxectivo común de chegar a un público moi diferente. Organizamos catas de viño solidarias, galas de artes marciais, teatro, concertos de música variada, desde clásica a rock, un ciclo de cine africano, exposicións de fotografía, promovemos una campaña de café solidario e estamos a pór en marcha un taller de moda, Dácala, paira colaborar cun grupo de mulleres a partir das teas que elas tinguen.

O Paxaro Azul naceu en 2009, en plena crise económica. É necesario ter certa entidade paira traballar en proxectos de cooperación?

“Non podemos dar as costas ás realidades de sufrimento que viven outras persoas noutros lugares”Paira traballar en cooperación hai que ter moitas ganas. O padroado da Fundación está formado por cinco mulleres: dúas médicas, dúas profesoras e una farmacéutica xubilada. Somos moi poucas paira tanto traballo. Puxemos en marcha esta aventura desde a toma de conciencia de que vivimos nun mundo de profundas desigualdades, no que o lugar de nacemento marca diferenzas notables, ás veces insalvables. Tamén creemos que se cada persoa achega algo do que ten ou sabe en beneficio do ben común, o mundo é distinto. É tarefa de todas as persoas que este sexa un lugar máis xusto. Non podemos vivir nun mundo global sen desenvolver una conciencia global. Non podemos dar as costas ás realidades de sufrimento que viven outras persoas noutros lugares.

As axudas á cooperación non atravesan o seu mellor momento. En especial, África non é un continente prioritario. Como conseguen fondos?

Até agora non tivemos subvencións porque non nos presentamos a elas, estamos niso. Conseguimos o diñeiro traballando, coas achegas de socios colaboradores e coas que nós mesmas facemos. O segredo, como paira todo na vida, é traballar, traballar e traballar.

Cales son as maiores dificultades ás que se enfrontan neste momento?

“A solidariedade non é un xesto, é una actitude que debemos ter na vida cotiá e unha aprendizaxe”O contexto económico é común a todos os ámbitos e tamén se utiliza como xustificación. No noso caso, nacemos coa crise e cunha dinámica de traballo baseada en conseguir polos nosos medios os fondos e involucrar á xente paira traballar conxuntamente. Buscamos crear pontes, intercambiar e aprender uns doutros e con outros. O económico pode limitar, pero tamén ensina a buscar outros recursos, a ser máis enxeñoso paira buscar fondos, a fomentar a participación, valorar a colaboración e as pequenas cantidades. A solidariedade non é un xesto, é una actitude que debemos ter na vida cotiá e unha aprendizaxe.


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións