Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Proxectos e campañas

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Maiores con discapacidade intelectual, cales son as súas necesidades

As persoas maiores con discapacidade intelectual requiren protección para reducir a pobreza, evitar o seu envellecemento prematuro e garantir a súa calidade de vida

As persoas con discapacidade intelectual maiores de 55 anos considéranse moi vulnerables e, por iso, a súa situación esixe unha resposta que atenda as principais necesidades. Requírese unha maior protección para reducir as taxas de pobreza, evitar o seu envellecemento prematuro e garantir, sobre todo, a súa calidade de vida, como se explica a continuación. A dobre vulnerabilidade á que se enfrontan, por ser maiores e ter unha discapacidade, reclama atención para que non caian no esquecemento e que esta se estenda tamén aos seus familiares. Nesa tarefa están as institucións públicas, así como as asociacións especializadas na atención a persoas con discapacidade.

Img revista solidaridad art
Imaxe: CONSUMER EROSKI

Principais necesidades das persoas maiores con discapacidade intelectual

As necesidades das persoas maiores con discapacidade intelectual están ben definidas, pero non sempre se atenden de maneira correcta. Facerse maior é, no seu caso, un motivo importante de preocupación. En lugar de entenderse como unha etapa de goce, ao chegar aos 55 anos iníciase un período de incógnitas, no que os familiares e as propias persoas con discapacidade non sempre atopan resposta. As seguintes son as principais necesidades que requiren atención:

  • Protección para reducir as taxas de pobreza. Pola súa propia condición, as persoas maiores con discapacidade enfróntanse a maiores taxas de pobreza , xa sexa porque a falta de recursos agrava a condición de discapacidade, porque o feito de padecela esixe un desembolso para atendela ou porque é imposible acceder a un emprego e, por tanto, obter uns ingresos dignos.

  • Decidir sobre a súa propia vida. A discapacidade non ha de ser un impedimento para que as persoas con discapacidade tomen decisións nin unha escusa para que outros as tomen por elas. É importante escoitar os seus intereses e inquietudes para atendelos, en lugar de actuar sen telos en conta.

  • Apoios individuais adecuados. Posto que cada persoa é diferente e cunhas necesidades determinadas, non se pode prestar a todas a mesma atención. A situación de crise económica supuxo un freo a algunhas axudas e unha diminución dos ingresos das asociacións. Con todo, é esencial “prestar con normalidade os apoios e servizos que estas persoas precisan”, lembra FEAPS Madrid.

  • Evitar o desarraigamento. É habitual considerar que as persoas maiores con discapacidade intelectual carecen das condicións requiridas para vivir no seu fogar, en especial, cando han de vivir soas. No entanto, non se debe caer no “traslado forzoso a institucións fose do ámbito no que desenvolveron a súa vida”, insiste FEAPS Madrid. Débense respectar ao máximo a súa vontade e a posibilidade de permanecer no mesmo lugar onde desenvolveron a súa traxectoria vital.

  • Atender os sinais de envellecemento prematuro. O envellecemento prematuro entre as persoas con discapacidade intelectual é frecuente e implica acurtar a súa esperanza de vida unha media de dez anos. Acceder a programas de prevención da saúde axuda a evitar esta aceleración e a controlala cando ocorre.

Dobre vulnerabilidade

Ser maiores e ter unha discapacidade. Son as dúas barreiras que envolven ás persoas maiores con discapacidade intelectual. As consecuencias de ambas supoñen unha dificultade para alcanzar un envellecemento saudable que, en ocasións, implica mesmo a falta de dignidade. De aí a necesidade de protección.

Ser maior e ter unha discapacidade supón unha dificultade para alcanzar un envellecemento saudable

Na publicación ‘Discapacidade intelectual e envellecemento: Un problema social do século XXI‘, FEAPS lembra que o proceso de envellecemento está “enormemente condicionado” polas situacións vividas con anterioridade, en canto a “atención temperá, adecuada atención sanitaria ou proceso de institucionalización”, entre outras.

Nesta liña, asegura que aínda que entre a poboación xeral definíronse os servizos sociosanitarios que atenden ás persoas en proceso de envellecemento, non ocorre o mesmo para as persoas con discapacidade intelectual que envellecen, algo que sucede cando teñen entre 45 e 50 anos, fronte á poboación xeral, que envellece entre os 65 e 70 anos.

Onde solicitar axuda

As persoas maiores con discapacidade poden solicitar axuda nas institucións públicas, así como en asociacións especializadas na atención a persoas con discapacidade.

  • A Guía de prestacións do Imserso (edición 2012) recompila as pensións ou prestacións económicas que as persoas maiores de 65 anos, con discapacidade e en situación de dependencia poden solicitar no ámbito estatal, así como en cada comunidade autónoma. Inclúese información tan dispar como onde solicitar orientación xurídica, axudas para adaptar a vivenda ou servizos de residencias asistidas.
  • FEAPS (Confederación Española de Organizacións en favor das Persoas con Discapacidade Intelectual) presta apoio ás persoas maiores con discapacidade ante o envellecemento prematuro destas e os problemas de saúde “como resultado dunha posible falta de calidade de vida”. Acompaña ás persoas maiores con “actuacións específicas e adaptadas” e intervén con accións “de forma integral, preventiva e individualizada”.
  • AFANIAS atende tamén a persoas con discapacidade intelectual en todas as etapas da súa vida. Para iso, realiza un seguimento continuo nos seus centros e desenvolve outros servizos para atender de maneira directa ás persoas e ás súas familias.

    Etiquetas:

    nus-gl

    Pódeche interesar:

    Infografía | Fotografías | Investigacións