Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Proxectos e campañas

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

María Beneyto Antolí, presidenta de Educación Sen Fronteiras

A educación é a principal vía para o desenvolvemento dos Países do Sur

Profesora desde fai case tres décadas, María Beneyto, presidenta da ONG Educación Sen Fronteiras, coñece de primeira man a realidade dos Países do Sur e o significado do termo Educación para o Desenvolvemento. Unha máxima que persegue nos numerosos proxectos nos que participa, actualmente preto de 35, e que se resumen en levar a escola ás zonas onde non hai ningún tipo de colexio ou onde a educación é insuficiente, porque “a educación é a principal vía para o desenvolvemento dos Países do Sur”, subliña. E para lograr este desenvolvemento centran o seu labor non só en controlar a precaria situación do sector educativo, senón en denunciar o abismo de desigualdade fronte ao principio de igualdade de oportunidades, a marxinación da muller, a conciencia de intercambio desigual e no respecto ao medio ambiente”.

Como se decide a formar parte dunha ONG que se centra na Educación dos máis necesitados?

Basicamente porque eu son profesora desde hai 27 anos e considero que o tema da educación é fundamental en todos os campos.

Canto tempo leva como presidenta de Educación Sen Fronteiras?

Como presidenta levo un ano, aínda que pertenzo á xunta directiva desde fai oito anos.

Que supón a educación en xeral para os países en vías de desenvolvemento?

A educación é a principal vía para o desenvolvemento dos Países do Sur.

Como se logra? Que fai Educación Sen Fronteiras neste campo concreto?

Nós traballamos fundamentalmente coa ONG dos países onde chegamos. Agora mesmo centrámonos en Sudamérica e Centroamérica. Levamos 18 anos traballando alí e o que fixemos foi ir coñecendo a grupos de persoas que xa formaban parte do mundo da educación. E avaliamos se estabamos de acordo coas súas liñas de traballo, fundamentalmente en zonas rurais ou moi deprimidas nos arredores das cidades grandes, todo un traballo de exploración das contrapartes. A partir de aí analizamos os proxectos que nos poidan presentar. Concretamente, Educación Sen Fronteiras céntrase cada vez máis en redes educativas que nos permiten traballar non só nun punto illado senón en varias localidades, varios municipios, coa finalidade de que se mellore a zona.

Que se entende por Educación para o Desenvolvemento?

Educación para o Desenvolvemento é un concepto moi amplo que cando o utilizamos aquí- nos países desenvolvidos- tratamos de facer entender que non se perdan de vista os valores que teñen que ver cos dereitos humanos. Cando falamos da educación nos países do Sur, nos países empobrecidos, estamos a falar de levar a escola que necesitan eles nas zonas onde hai ningún tipo de colexio ou onde a educación é insuficiente. Son dous puntos de vista moi distintos. Nós traballamos máis o que realizamos nos países do sur.

A sociedade española aproba esta materia?

Bo, a sociedade española é solidaria pero hai que mostrarlle a realidade das cousas, e ese é un traballo que temos a ONG. No noso caso facemos ver que traballamos con alumnos, sobre todo. Hai que falarlles de temas que normalmente non están dentro das materias recoñecidas, pero que convén tomarse un tempo e poder falalos. Para iso organízanse talleres diversos, de multiculturalidad, de comunicación, de convivencia con inmigrantes, de xénero… E todos eses conceptos forman parte do que acabamos de comentar, da Educación para o Desenvolvemento. Hoxe en día un dos obxectivos que temos é que esas materias estean máis presentes na medida en que a sociedade está en crise e necesita unha reflexión máis permanente.

Cales son os principais problemas aos que se enfronta un adolescente nos países do Sur?

Para empezar, a insuficiencia en xeral e a precariedade. En cada país onde estamos as características son distintas, pero a realidade é que moitos deles non reciben a alimentación suficiente, teñen problemas de hixiene, non teñen atención sanitaria e por suposto non hai escolas. A estes nenos hai que crearlles polo menos esa infraestrutura. Precisamente, no oito Obxectivos do Milenio os dous primeiros están orientados a buscar esas necesidades tan básicas: tratar de que se resolva a fame e tentar que se resolva esa falta de escola e que recibindo a educación suficiente cheguen onde queiran chegar, ademais outros: que resolva a asistencia sanitaria, que as nais e pais estean o suficientemente formados e axúdenlles a crecer….estas son as principais carencias, que se os gobernos quixesen poderían utilizar métodos suficientes para poder logralo. Se os gobernos quixesen, poderían utilizar métodos suficientes para poder lograr os Obxectivos do Milenio

Considera que se cumprirán os Obxectivos do Milenio?

Eu creo que de aquí ao 2015 non se conseguirán, pero bo, como pasou con outros obxectivos que se pretenderon conseguir ao longo da historia se se consegue un tanto por cento é moito, e xa se pode considerar un éxito. Pero a realidade é que se pode lograr cun golpe de vontade. Se se quixese poderíase facer, pero non se quere.

En países nos que contar con tres comidas é unha misión case imposible, como lles poden convencer en que se esforcen en mellorar a súa educación?

A primeira estratexia é a de convencer aos poderes públicos da zona, e iso facémolo a través das contrapartes coas que traballamos. Neses países hai unhas leis que moitas veces están de acordo co que teñen que cumprir, pero non se atallan os problemas sen pon os medios, e a estratexia fundamental é que a través desas organizacións nós axudamos a pór os medios para que á súa vez esas organizacións poidan empezar a traballar e vaian traballando. Contamos con que eses grupos fagan unha presión social e política nos seus países que ten que ir parar a un desenvolvemento sustentable das súas comunidades.

Desde que comezaron a súa andaina, en 1988, en cantos proxectos participaron e a canta xente axudaron?

Somos unha organización media pero con altos e baixos podemos chegar a unha media de entre 30- 35 proxectos. En cada proxecto podemos axudar a 6.000 persoas. Desgraciadamente resúltanos moi difícil superar este tipo de proxectos, non porque non nos cheguen proxectos, porque nos chegan moitísimas senón porque non temos recursos.

De onde obteñen o seu financiamento?

Principalmente das subvencións públicas, aínda que o noso reto é conseguir recursos de medios privados, diñeiro co que podamos contar para contratar a máis persoas.


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións