Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Proxectos e campañas

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

María del Mar Magallón, directora da Fundación Alboan

O que ocorre no Sur ten que ver coa nosa vida e forma de consumir

Loitar pola vulneración dos dereitos humanos e combater a desigualdade son algúns dos retos que se expón a Fundación Alboan, unha ONG promovida pola Compañía de Jesús (xesuítas) e situada no País Vasco e Navarra que cumpre 20 anos de traballo e dedicación á cooperación internacional en América Latina, África e Asia. Na dirección, María del Mar Magallón, que leva vinculada a Alboan 15 anos, transmite con paixón e entrega os pasos que deu a entidade e como “a crise económica foi un momento duro e tamén de crecemento e madurez”. Hoxe celebran estes 20 anos desde Donostia/San Sebastián. Magallón conta nesta entrevista que este traballo ten sentido e sente afortunada de poder facer o que quere. Entre as actividades de sensibilización de Alboan cabe destacar a campaña “Tecnoloxía Libre de Conflito” que pon de relevo como a extracción ilegal dalgúns minerais é unha das principais causas da vulneración dos dereitos humanos e a guerra que se vive no Congo.

Cando e por que xorde Alboan?

Nace en 1994 e constitúese como fundación en 1996. Xorde porque un grupo de persoas vinculadas ás xesuítas decide crear unha organización a través da cal se poidan canalizar todas as iniciativas de solidariedade e cooperación internacional levadas a cabo desde o País Vasco e Navarra. O noso obxectivo é fortalecer ás organizacións locais que xa están a traballar en países de América Latina e Centroamérica, en grandes lagos de África (Congo, Ruanda, Burundi e Chad) e tamén en India.

Que proxectos levan a cabo?

Traballamos en catro áreas temáticas. En primeiro lugar, favorecemos o acceso á educación, desde a construción de escolas á posibilidade de ter unha educación de calidade. En segundo lugar, traballamos no ámbito do desenvolvemento económico e produtivo apoiando iniciativas e proxectos vinculados ao mundo rural (mellora das colleitas, acceso a novos mercados, etc.). Tamén na área de acción humanitaria colaboramos co Servizo Xesuíta a Migrantes, que traballa en moitos lugares do mundo onde hai desprazamentos forzosos de xente, e apoiamos nos campos de refuxiados. O cuarto sector é a mellora da democracia e como contribuír a fortalecer á sociedade civil para que reclame os seus dereitos, organizar e incida no seu ámbito local. Tamén colaboramos nalgunhas emerxencias que se dan en países nos que xa estamos a traballar e desde as que a Compañía de Jesús solicita a nosa axuda, pero non o facemos en todas as emerxencias.

Para vostedes, que é a vulnerabilidade e a escaseza da que tan preto traballan?

“Vulnerabilidade é non saber que vai pasar mañá, é vivir o hoxe e o presente porque non se teñen medios para chegar a fin de mes”Vulnerabilidade é non saber que vai pasar mañá, é vivir o presente porque non se teñen medios para chegar a fin de mes. Por exemplo, se alguén se pon enfermo na familia non poderán acudir a un hospital ou tardarán tres días en chegar. Tamén é impunidade: se alguén viola os seus dereitos, non teñen onde acudir, porque se van á policía ou ao exército son órganos que exercen esa violencia contra eles. Vulnerabilidade é cando non hai lexislación que se respecte e un estado que non vela polos dereitos dos seus cidadáns. Un dos casos de vulnerabilidade máis flagrante é a situación das persoas refuxiadas e deplazadas forzosas, que saen de casa cos seus fillos e non saben onde van estar en paz e senten ameazadas constantemente.

Alboan viviu esa escaseza e situación de vulnerabilidade?

Coa crise económica e os recortes nas políticas públicas de cooperación entre 2012 e 2014 vímonos moi afectados, dado que o 50% do noso financiamento é pública. Tivemos que facer o exercicio de ver como manexabamos a escaseza, sabendo que non queriamos que afectase os proxectos iniciados nos países do Sur. Vivimos un pouco máis de preto o que é a vulnerabilidade e a precariedade, nunca comparable coa vivencia dos pobos do Sur. Un dos primeiros elementos foi ver que faciamos co gasto aquí, así que a nosa decisión foi repartir o impacto negativo e entón empezamos por recortarnos o soldo o 10%. Nós comprometémonos coa xente de alí á que pomos rostro e sabemos o que supón non ter fondos para eles. Foi un momento duro e tamén de crecemento e madurez.

Que necesitan os pobos do Sur?

“Para saír da pobreza é necesario que os pobos do Sur vivan en paz e non haxa un conflito armado”Desde Alboan cremos que para que toda a humanidade teña unha vida digna temos retos e desafíos, tanto para a nosa sociedade como para a xente que vive noutros países. O gran problema que temos é a desigualdade e é importante a redistribución da riqueza, tanto en Perú como aquí. Os pobos do Sur necesitan que se redistribúan os recursos de forma máis xusta e tamén que haxa un control equitativo da extracción e acceso aos recursos naturais que teñen eses países. Tamén necesitan que poidan acceder aos nosos mercados e que haxa unha redución da venda de armas. Para saír da pobreza é necesario que vivan en paz e non haxa un conflito armado. E outro elemento que condiciona as posibilidades de que un país salga adiante é a impunidade.

En relación á campaña “Tecnoloxía Libre de Conflito”, que “esconde o noso móbil”?

A convicción de Alboan é que o que ocorre no Sur ten que ver coa nosa vida e a nosa vida e forma de consumir ten que ver co que ocorre no Sur. Con esta campaña queremos visibilizar a conexión que existe entre o consumo da tecnoloxía que utilizamos (móbiles, tabletas…) e a realidade de violencia e conflito que se vive no Congo, e que fai que a xente teña que saír do seu país. A relación que existe é que, ao extraer minerais de maneira ilegal, o que se paga por eses minerais está a chegar aos grupos armados que á súa vez están recrudeciendo o conflito armado nese país. Pedimos ás empresas europeas que traballan con minerais destes países, e en concreto do Congo, que teñan que declarar a rastrexabilidade deses minerais. É dicir, que cando compremos un aparello tecnolóxico, podamos saber de onde veñen os materiais cos que está feito e, por tanto, que os consumidores sexamos conscientes de que estamos a financiar cando compramos ese equipo.

Cales son os obxectivos que persegue a campaña?

Ten catro grandes propostas. Por unha banda, está a reciclaxe dos móbiles e outros aparellos para reducir o impacto ambiental que ten; ademais, desde Alboan por esa reciclaxe conseguimos fondos para mandar ao Congo. Outra opción é contribuír economicamente coas organizacións que están a traballar alí, que no noso caso é o Servizo Xesuíta aos Refuxiados que desarolla con persoas que saen das súas casas polo conflito violento. Outra forma de contribuír é dar a coñecer e difundir a campaña. Outra das propostas ten que ver coa incidencia política: fixemos unha recollida de firmas para os representantes vascos e navarros que están no Parlamento Europeo e van participar na negociación dunha directiva relacionada coas empresas europeas que utilizan minerais presentes nas zonas de conflito.

Que se logrou?

“Foi un gran triunfo que saíse no Parlamento Europeo a obrigatoriedade da norma que establece que as empresas declaren a rastrexabilidade dos seus materiais” O Parlamento Europeo ha decidido que a norma que establece que as empresas declaren a rastrexabilidade dos seus materiais sexa obrigatoria e non só quede á vontade das compañías. A segunda parte é elaborar esta norma. Así que volvemos necesitar facer incidencia, neste caso, no Goberno que está a negociar. O traballo de incidencia política é un traballo de paciencia e insistencia, porque o ano pasado foi un gran triunfo que saíse no Parlamento Europeo a obrigatoriedade da norma, pero agora toca outro paso e non baixar a garda.

É posible conseguir un comercio de minerais xusto?

Confío en que será grazas ao poder da cidadanía europea, porque en moitas situacións está a forzar cambios, neste caso cara ás empresas das que son consumidores. Confío no apoio da base social de Alboan, que é o que nos permitiu nestes 20 anos seguir adiante e manter procesos que se caeron. Confío no poder que ten a xente e iso estase vendo no apoio a Siria, que son as organizacións e a poboación civil quen están a recibir e atendendo á xente. Desde a campaña buscamos achegar o impacto que ten o noso modelo de vida e de consumo a unha realidade concreta como a do Congo cuns rostros concretos que sofren os nosos hábitos.

Cales son os logros nestes 20 anos de percorrido?

“A nosa prioridade é profundar na extracción dos recursos naturais”Estamos orgullosos de celebrar estes 20 anos con todas as dificultades e estamos onde queremos estar, arraigados a un territorio de Euskadi e Navarra. Soñabamos con ser unha plataforma de encontro entre persoas do Norte e do Sur, e sómolos. Temos relación con 120 entidades en distintos países, con algunhas desde o principio, e isto fala da nosa fidelidade e da nosa concepción do desenvolvemento e de acompañar procesos. E estamos superorgullosos do apoio e respaldo social, dos colexios, Universidade, institucións, cidadanía, os medios de comunicación…

Como celebrarán este vixésimo aniversario?

Faremos un acto en cada un dos sitios onde temos sede: Bilbao, Donostia/San Sebastián, Vitoria-Gasteiz e Pamplona. Celebrarémolo cunha eucaristía, que é a espiritualidade que nos move e da que xorde Alboan, e logo unha festa para atoparnos, charlar e tomarnos uns viños á saúde de todas as enerxías que estiveron aí postas. Ademais, convidámosvos a todos á Carreira Solidaria polas Mulleres Valentes que se celebrará o 6 de marzo.

Que retos perseguen desde Alboan para os próximos 20 anos?

A nosa prioridade é profundar na extracción dos recursos naturais como unha das principais causas da vulneración dos dereitos humanos. Seguiremos traballando en como combater a desigualdade, sumándonos ás denuncias de organizacións que traballan na desigualdade de aquí e non só a dos pobos do Sur. Tamén seguiremos reclamando que os fondos públicos sexan dignos e cúmprase o 0,7%, pero ímonos a preocupar de diversificar os nosos fondos e financiar doutra forma as actividades que queremos manter.


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións