Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Dereitos humanos

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Menores estranxeiros non acompañados

A ONG denuncian as dificultades que se pon á súa regularización e aseguran que as repatriacións non se realizan con todas as garantías

É difícil calcular cantos menores inmigrantes non acompañados residen en España. As Organizacións Non Gobernamentais falan de algo máis de 3.800, pero as cifras deben tratarse con tacto. A mobilidade xeográfica é una característica habitual deste sector que por medo á expulsión desprázase dunha provincia a outra e chega a identificarse con varios nomes paira despistar e evitar a repatriación. É una maneira de gañar tempo. A Administración conta cun prazo de nove meses paira regularizar a situación dos menores non acompañados e concederlles o permiso de residencia ou devolverlles coas súas familias. Con todo, na práctica, moitas asociacións denuncian as dificultades que se pon á regularización e as condicións nas que leva a cabo a repatriación, “xeralmente de noite e sen dar tempo paira avisar ás familias”.

Principais características

/imgs/2007/06/menores.jpg

Os menores estranxeiros non acompañados son os que aínda non cumpriron 18 anos e atópanse, xeralmente nun país que non é o seu, separados de ambos os pais. Calcúlase que en España hai algo máis de 3.800 menores nesta situación, “aínda que é difícil obter datos oficiais”, segundo explica a responsable do programa de menores estranxeiros non acompañados de Save the Children , Almudena Escorial. “Estes menores teñen moita mobilidade; poden chegar a un centro de protección, inscribirse cun nome, e despois ir a outro centro e dar outro nome”, aclara. A súa chegada á península e, cada vez máis ás illas, prodúcese durante todo o ano, aínda que é no verán cando as cifras increméntanse debido ao bo tempo e a entrada dun maior número de pateras. No entanto, o seu modo máis frecuente de chegar a España prodúcese a través do porto de Tánxer, onde aproveitan paira esconderse nos baixos dos camións e cruzar así a fronteira. “Tamén poden chegar acompañados dunha persoa adulta que, en teoría, responsabilízase deles, pero ao chegar á península cada un segue o seu camiño”, apunta Escorial.

“Son rapaces que non veñen por gusto nin de excursión, senón en busca dunhas condicións de vida dignas, dun futuro”

España é un dos países con maior número de menores estranxeiros non acompañados. A maioría son mozos marroquís entre 14 e 17 anos, con distintos perfís sociais. Un informe da Asociación Prol Dereitos Humanos de Andalucía sobre a situación familiar de orixe dos menores que emigran desde Marrocos a España (de xuño de 2006) detalla que o 40% dos “candidatos á emigración” son menores que teñen dificultades na súa escolarización e una primeira experiencia de traballo. Son novos que viven nun ambiente familiar estable, pero con dificultades económicas. O colectivo con menos posibilidades de saír do país é o que está composto por menores escolarizados cuxa familia cobre as necesidades básicas (10%), seguido de quen “fixeron da rúa o seu modo de vida” (15%). Este último dato, segundo a asociación, pon de manifesto que non son os menores -a priori máis problemáticos- quen emigran principalmente a España, como nolo presentan os discursos catastrofistas dos medios de comunicación e das autoridades públicas.

En canto ao lugar de orixe, ademais de Marrocos, outros puntos importantes son países do África Subsahariana e, en menor medida, de Europa do Leste. A maioría foxe da pobreza e a marxinación do seu país, co obxectivo de atopar un emprego que lles permita axudar economicamente ás súas familias. Una vez no seu destino, recorren aos seus compatriotas paira atopar aloxamento e un modo de buscarse a vida. Non teñen medo á mobilidade xeográfica e son, en palabras de Pomba Fermoso, técnico de Infancia en dificultade e coordinadora de programas de menores inmigrantes non acompañados do departamento de Intervención Social de Cruz Vermella Española, “como bandadas de peixes, que se van movendo polas provincias españolas tentando estabilizarse nalgunha delas”. “Son rapaces que non veñen por gusto nin de excursión, senón en busca dunhas condicións de vida dignas, dun futuro”, engade. De feito, na súa maioría son menores que non contan co apoio expreso da familia, só cun apoio tácito dos seus pais, segundo revela o informe da APDHA, “que senten impotentes ante as poucas perspectivas de futuro que se ofrecen aos seus fillos”.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións