Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Proxectos e campañas

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Menores non acompañados en Europa, boas prácticas

Diversas organizacións europeas uníronse paira defender os dereitos destes menores, fóra do seu país de orixe e afastados da súa familia

Img padre hijo Imaxe: Lazurite

Co fin de facer efectivos os dereitos dos nenos, Save the Children e ACNUR puxeron en marcha de forma conxunta o Programa de Menores non Acompañados e Separados en Europa. A esta unión primigenia, sumáronse xa diversas organizacións e fíxose necesaria una revisión da iniciativa, que precisa cada un dos pasos que se deben dar desde que se detecta a presenza do menor.

Img padre hijo articuloImaxe: Lazurite

Nalgúns puntos de Europa, os menores carecen de protección. Isto pode deberse a varios motivos, pero o principal é a ausencia dunha persoa adulta que se responsabilice deles. Os menores non acompañados reciben este nome porque aínda non cumpriron 18 anos, non residen no seu país de orixe nin están acompañados dos seus familiares ou titores. Pero como talles, recoñéceselles una protección internacional, que se recolle na Declaración de Boas Prácticas -a cuarta edición revisada- editada por Save the Children, ACNUR e UNICEF.

Algúns menores buscan asilo e protección no continente, outros foron vítimas de trata con fins sexuais ou outras formas de explotación e os menores inmigrantes pretenden, entre outras, a reagrupación familiar ou oportunidades económicas ou educacionales, segundo a citada Declaración. “Algúns serán cidadáns da Unión Europea que viaxaron dentro de Europa e outros poderían chegar no marco dun programa de reasentamiento dun pais terceiro, pero todos deben ter dereito a solicitar asilo”, especifícase.

  • Solicitantes de asilo. Non se lles debe negar nunca o acceso aos procedementos que garantan a súa protección internacional, incluída a consideración do cumprimento dos requisitos establecidos na Convención dos Refuxiados de 1951.

  • Inmigrantes. Moitos viaxan sós e poden carecer de documentos de identidade ou residencia, pero non se lles debe expulsar do país, polo menos, sen que se realizou una avaliación completa da situación que se vive no país de orixe e do seu interese superior.

  • Vítimas de trátaa. Os estados han de adoptar medidas paira previr e erradicar trátaa de menores, quen non deben percibirse como criminais, senón priorizar a súa protección e asistencia.

Os menores buscan asilo e protección, foron vítimas de trata ou pretenden a reagrupación familiar e novas oportunidades

Preténdese una política común e un compromiso en dous niveis: nacional e internacional. Os impulsores foron Save the Children e o Alto Comisionado das Nacións Unidas paira os Refuxiados (ACNUR). Ambas as entidades repartíanse as tarefas, de maneira que Save the Children promovía os dereitos dos nenos e ACNUR aseguraba a protección dos menores refuxiados e solicitantes de asilo. Con todo, na actualidade, uníronse a este labor varias ONG europeas.

É o caso de UNICEF, encargada tamén de protexer os dereitos dos pequenos, axudar a cubrir as súas necesidades básicas e ampliar as súas oportunidades paira alcanzar o pleno desenvolvemento das súas capacidades, lembra a Declaración.

Boas prácticas

Considéranse boas prácticas una serie de medidas que se toman desde a chegada dos menores, así como durante a estancia. Una vez no territorio en cuestión, nunca se lles debe negar a entrada, deter, someterlles a entrevistas en profundidade ou a procesos cuxo fin sexa determinar a súa idade, senón que se deben derivar ao momento adecuado de asistencia tras a súa identificación. Se están acompañados por un adulto, será necesario determinar a relación entre ambos e, se non a houbese, débeselles asignar un titor ou asesor independente para que lles protexa ata que se expoña una solución. A continuación, procédese ao seu rexistro e documentación, mediante entrevistas adaptadas ás súas necesidades.

O regreso ao país de orixe só entenderase cando se xustifique no interese superior do menor

En canto ás medidas paira determinar a idade, se hai dúbidas sobre a mesma, enténdense como “último recurso, non como práctica rutineira” e han de contar sempre co consentimento informado do menor. En calquera caso, nunca se pode deter a este “por razóns relacionadas coa súa condición de inmigrante ou a súa entrada ilegal”, a procura dos pais e da familia debe iniciarse canto antes, a condición de que non se poña en perigo ao menor ou á propia familia, han de aloxarse en lugares apropiados no menor prazo posible, ter acceso a coidados sanitarios preventivos, terapéuticos e de emerxencia, acceso a educación obrigatoria e a asistencia social e económica ou, neste último caso, acceso a un emprego -se teñen a idade prevista e permiso de residencia-.

Do mesmo xeito, hanse de adoptar solucións duradeiras, concretas e seguras, de acordo ao interese superior do menor. Este contará con asistencia e representación legal gratuíta durante a solicitude de protección e implementación da decisión adoptada, atención profesional en calquera procedemento, facilidades paira a reagrupación familiar, permanencia legal e integración no país de acollida e, se se decidise o seu regreso ao país de orixe, este só entenderase cando se considere que é no seu interese superior.

En ocasións, acompañados

A pesar de empregarse o concepto “menores non acompañados”, pode ocorrer que o estean aínda que, quen estea ao seu lado, non sexa a persoa idónea ou esperada. Enténdese neste grupo a parentes que por lei non teñen a súa responsabilidade, adultos que lles acompañan pero que non poden asumir o seu coidado ou outros menores.

Os aspectos que a Declaración de Boas Prácticas recolle relaciónanse con factores craves no benestar destes menores. Por este motivo, é imprescindible garantir o seu interese superior. Debe ser a principal consideración en todas as decisións que se tomen respecto de situacións que lle afecten e, mesmo, débese contar coa súa opinión e tela en conta.

Tamén deben tomarse decisións que supoñan a supervivencia e desenvolvemento dos menores, a non discriminación destes, a súa participación e información, a disposición de intérpretes, confidencialidade na información que revelen, respecto da identidade cultural, cooperación entre organizacións implicadas nos servizos, formación do persoal que atende aos menores, toma de decisións duradeiras e adopción destas “no menor prazo posible”.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións