Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Proxectos e campañas

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Mila Domínguez, delegada en Bizkaia da Coordinadora de ONG de Desenvolvemento de Euskadi

A cidadanía debe coñecer as causas da pobreza e as propostas de cambio ao seu alcance

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 24 de Outubro de 2014

Falta información sobre os conflitos actuais no mundo. Segundo a delegada en Bizkaia da Coordinadora de ONG de Desenvolvemento de Euskadi, Mila Domínguez, esta “adminístrase con contagotas”. Non se mencionan as súas causas, consecuencias nin outros moitos datos de interese para a cidadanía. Por iso esta organización lanzou a campaña “Quen é quen?“, á que se acaba de unir un novo vídeo sobre “O negocio da guerra“. “A maior parte dos conflitos armados prodúcense ou se provocan porque hai ‘axentes’ con obxectivos económicos”, asegura Domínguez. Na súa opinión, a pesar de que as consecuencias dos conflitos “provocan sufrimento e violan os dereitos humanos, hai intereses para que se manteñan”. Por iso advirte: A ONG deben “manter informada á cidadanía do que ocorre” e esta ha de “tomar conciencia do inxusto da situación e crer en que o cambio é posible”.

Na actualidade, os conflitos no mundo cóntanse por decenas. Está a cidadanía informada?

En xeral, non. Existen multitude de conflitos que non interesan e que non transcenden máis aló duns poucos segundos nun telexornal cando ocorre algo que os fai destacables: agravamento, ataque masivo á poboación, etc. Ademais, estes conflitos preséntanse como afastados e pouco relevantes para o día a día da cidadanía.

Por tanto, non hai información suficiente?

“Co pretexto de non xerar alarma social, tápase aquilo que non interesa que se coñeza ou que salga na primeira plana dun telexornal”A información adminístrase con contagotas e, co pretexto de non xerar alarma social, tápase aquilo que non interesa que se coñeza ou que salga na primeira plana dun telexornal. A maneira de tratar a información nos medios de comunicación inflúe directamente na forma en que a recibimos e como nos afecta e interesa. Se se informa dun conflito como algo afastado, circunscrito a unha zona moi concreta e falando de cidades, de lugares, sen ter en conta ás persoas que alí viven, resultaranos de pouco interese e non sentiremos preocupación por iso.

Cre que a atención da cidadanía desvíase dos conflitos de maneira intencionada?

Por suposto. Dinnos que non interesan porque ocorren en lugares afastados, pero tampouco temos gran información cando os conflitos se dan en Europa. Cando houbo catástrofes por causas naturais, a información mantívose no tempo. Con todo, ante guerras e enfrontamentos armados, enseguida déixase de informar ata que caen no esquecemento e o desinterese.

Por iso o último vídeo da campaña de sensibilización e comunicación “Quen é quen?” da Coordinadora de ONG de Desenvolvemento de Euskadi diríxese á cidadanía cunha mensaxe clara: “Detrás dos conflitos hai intereses”. Cales son eses intereses?

Por encima dos intereses gobernamentais e políticos están os das grandes empresas. Son estas quen sacan beneficios económicos dos conflitos, como ocorre no caso das compañías armamentísticas -legais e ilegais-, pero tamén das grandes empresas farmacéuticas. A maior parte dos conflitos armados prodúcense ou se provocan porque hai “axentes” con obxectivos económicos, como a extracción de petróleo, gas e recursos naturais, que se ocultan ou maquillan con outro tipo de causas: conflitos tribais, culturais, xeográficos, políticos…

Mortes, desprazamentos, fame e violacións son algunhas das consecuencias dos conflitos armados. Estes son unha catástrofe porque provocan sufrimento e violan os dereitos humanos. Con todo, a pesar da súa crueldade, hai intereses para que se manteñan. Son un negocio, resultan rendibles e, ademais, contribúen a soster o actual sistema capitalista e patriarcal.

Dígame un ou máis conflitos que afecten ao noso día a día, ás nosas rutinas, aos produtos que usamos e consumimos, etc.

“Calquera tensión internacional afecta os mercados e isto fai que afecte, en maior ou menor medida, á nosa economía doméstica”Calquera tensión internacional afecta os mercados e isto fai que afecte, en maior ou menor medida, á nosa economía doméstica. Cantas veces subiu o prezo do combustible polos conflitos en Oriente Medio? Neste momento, o conflito en Crimea afecta o gas en parte de Europa. Ou pensemos en República Democrática do Congo. Aínda que nos contan que o que alí ocorre é froito de conflitos internos, non podemos esquecer que ese país é moi rico en coltán, un material que é necesario para producir tecnoloxía, como móbiles e computadores, os cales, non de maneira casual, consómense principalmente nos países do Norte ou enriquecidos.

Diría entón que á cidadanía interésanlle os dereitos humanos?

Como non van interesarnos nosos propios dereitos! Outra cousa é que, ao vulnerarse de forma reiterativa en máis de 180 países, sobre todo en África, en especial os dereitos das mulleres, vémolo como unha realidade afastada que non podemos cambiar. Isto é o que nos fan crer e non é certo, existe a maneira de cambiar esta situación.

Os recortes tamén están a provocar vulneracións de dereitos humanos na nosa contorna: dificultades para acceder á sanidade e á educación, dereitos laborais reducidos, aumento das desigualdades entre mulleres e homes. Con todo, hai quen trata de enfrontar ás persoas de “aquí” coas de “alí”, co perigoso argumento de “primeiro as persoas da nosa contorna e logo xa miraremos máis lonxe”. Os dereitos humanos ou son globais e respéctanse en todo o mundo ou non son dereitos. Se abrimos a porta a que se produzan esas vulneracións de dereitos humanos en países afastados, non teñamos a menor dúbida de que tarde ou cedo nos chegarán tamén á nosa contorna, como xa comprobamos.

Que papel han de xogar a ONG no labor de sensibilización e toma de conciencia da cidadanía?

“A pobreza e as desigualdades non son fenómenos casuais”Mantela informada do que ocorre, educar á cidadanía, en primeiro lugar aos e as máis novas, para conseguir transformar a sociedade, dar voz a quen non a teñen nos medios de comunicación tradicionais, sacar á luz conflitos esquecidos e non deixar que caian no esquecemento os que hoxe ocupan as noticias. En definitiva, lograr unha maior participación da cidadanía activa e crítica.A pobreza e as desigualdades non son fenómenos casuais. Existen unhas causas que as xeran e é necesario identificalas e porlles nomee para poder facerlles fronte, erradicalas e dar pasos cara á consecución da xustiza social.

De feito, desde a Coordinadora de ONG de Desenvolvemento de Euskadi lanzaron varias propostas de cambio, son viables estes cambios no sistema actual?

Os cambios sempre son viables, tamén na actualidade. E non só cremos que son viables, senón que son necesarios e urxentes. Entre a cidadanía, por suposto, requiren dun labor de concienciación e sensibilización que leva tempo realizando e que xa está a dar os seus froitos: outro tipo de economía, cambios no sistema de valores, unha cesta da compra diferente, outro modelo de consumo… Respecto dos estados, require que se comprometan coa sociedade para garantir o cumprimento de todos os dereitos humanos en todos os lugares do mundo. Non só que se comprometan, senón que cumpran o que asumen!

Que propoñen como alternativa ao modelo actual de desenvolvemento?

“Os cambios non só son viables, senón que son necesarios e urxentes”Un modelo no que a persoa, calquera que sexa a súa raza, sexo, condición, cultura e lugar de nacemento, sexa o primeiro, o eixo de todas as políticas e actuacións dos gobernos, lonxe doutro tipo de intereses que converten á cidadanía en moeda de cambio ou en mercadoría. É necesario e urxente un novo sistema que poña ás persoas no centro e garanta o cumprimento dos dereitos humanos, cuxa meta sexa a xustiza social.

Que cambio propoñen no plano económico?

O fundamental é que os estados rexeiten de maneira aberta as presións e imposicións dos poderosos, das grandes institucións financeiras internacionais e das empresas transnacionales, que a economía estea baseada nun sistema solidario, cooperativo e equitativo. Un sistema económico solidario só será posible cando o prioritario sexan as persoas e non o capital. Xa se deron pequenos pasos a través do comercio xusto, a soberanía alimentaria, as cestas de consumo, a banca ética ou as enerxías sustentables. En definitiva, conseguíronse novas formas de consumir e de actuar de maneira consciente de que na nosa man temos opcións de xerar cambio, e que por iso, debemos polas en marcha.

Que pode facer a cidadanía para propiciar estes cambios?

“A cidadanía debe tomar conciencia do inxusto da situación e crer en que o cambio é posible”Tomar conciencia do inxusto da situación e crer en que o cambio é posible. No cotián, realizando cambios na nosa forma de vida e solicitando aos gobernos outra maneira de facer as cousas nas que a persoa sexa o centro. A participación da cidadanía activa e crítica é fundamental para esixir o respecto dos dereitos humanos en todos os lugares do mundo. Os estados teñen que comprometerse coa sociedade para garantir o cumprimento de todos os dereitos humanos.

As causas da pobreza e as desigualdades

“Máis de 1.300 millóns de persoas no mundo viven con menos dun euro ao día e o 10% da poboación máis rica posúe o 85% da riqueza do mundo”. Este é o principal argumento da campaña “Quen é quen?” para loitar contra a desigualdade. O seu obxectivo é desvelar as causas que xeran estas inxustizas e quen son os seus responsables. “Non só parécenos fundamental facer fronte ás situacións de pobreza a través de proxectos de cooperación, senón sensibilizar á cidadanía para a súa implicación e toma de conciencia das estruturas que xeran pobreza e desigualdade”, sinala Mila Domínguez.

Esta iniciativa pretende explicar á cidadanía “as principais consecuencias do noso actual modelo de desenvolvemento: sistema neoliberal e patriarcal”, ademais de propor alternativas “para lograr un cambio de modelo de desenvolvemento máis xusto, equitativo e sustentable para todas as persoas”. Para iso, revela as causas da pobreza e as desigualdades, así como as súas consecuencias:

  • Débeda externa, empresas transnacionales, relacións comerciais inxustas e sobreconsumo: o 10% da poboación posúe o 85% da riqueza do mundo. Máis de 1.300 millóns de persoas no mundo viven con menos dun euro ao día.
  • Guerras e conflitos, gasto militar e privatización de dereitos humanos: en 2009, destináronse 51 millóns de euros diarios a gastos militares.
  • Inequidad de xénero, patriarcado e machismo: mentres as mulleres producen o 70% dos alimentos nos países en desenvolvemento, tan só son propietarias do 1% da terra.
  • Crise ecolóxica, quecemento global, destrución do medio ambiente e acceso desigual a alimentos: se todas as persoas vivisen como nos países considerados desenvolvidos, necesitaríanse tres planetas para abastecer á poboación mundial.
  • Desinformación por sobreinformación e información mercadeada: a comunicación supón o 15% do Produto Interior Bruto mundial. Os mercados “gobernan e informan”.

Ao publicar un comentario aceptas a política de protección de datos

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións