Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidariedade

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Miles de mulleres traballan en países en desenvolvemento sen apenas dereitos nas subcontratas de grandes multinacionais

A ONG´s que defenden os dereitos laborais denuncian esta situación e esixen un maior control do cumprimento das leis

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 22deDecembrode2003

As súas mans traballan ben, rápido e barato. Cosen pantalóns, balóns ou xoguetes durante longas xornadas, hacinadas en naves industriais coñecidas nos países en vías de desenvolvemento como maquilas. No norte, as fábricas levan case toda a elaboración do produto, pero son as factorías de países centroamericanos ou de Extremo Oriente as que rematan o proceso.

Estas novas e puxantes industrias de Honduras, O Salvador, Nicaragua e Guatemala nútrense de centos de miles de operarias e, curiosamente, moi escasa man de obra masculina. “Porque o traballo intensivo sérvese mellor das mulleres”, explica Idoia Zabala, profesora de Economía Aplicada na Facultade de Ciencias Sociais da Universidade do País Vasco (UPV). “Págaselles menos, aínda que achegan maior destreza, concentración e aguante, xa que os seus cualificaciones non son formais”. Tampouco gozan de estabilidade. “Falamos de contratos de escasa duración, aínda que os empregos resultan mellores que os habituais nos sectores agrícola ou doméstico, aínda que os horarios son horribles e as condicións penosas, sen estabilidade nin promoción”, sinala Zabala.

Denuncias da ONG´s

As maquilas concitan as denuncias da ONG´s que defenden os dereitos laborais. E é que non se trata dun grupo de empresas máis dentro do tecido produtivo nacional. Xeralmente, xorden financiadas con capitais chineses ou coreanos, norteamericanos ou provenientes de oligarquías locais, funcionan en réxime de subcontrata paira grandes firmas multinacionais, e a clave do seu éxito radica no goce das exencións fiscais derivadas da súa adscrición ao denominado réxime de admisión temporal ou a súa localización nunha zona franca.

Introducen as materias primas sen pagar dereitos de importación e expórtanas coa mesma dispensa. “Todo proceso de industrialización ten importantes custos sociais, pero é que, neste caso, o seu sacrificio non recibe contrapartidas. Dada a súa situación de illamento, non transfiren tecnoloxía, non capacitan, non xeran autodesarrollo”, laméntase Zabala, autora de estudos sobre o papel da muller na economía internacional.

No sueste asiático, medio millón de empregados participa na confección téxtil e de material deportivo nunha cadea de produción que recorre ás grandes instalacións, pequenos talleres e tamén ao anónimo traballo doméstico. Na última década, o investimento público en formación e as estratexias de incentivos atraeron a instalación de compañías electrónicas que requiren maior cualificación e ofrecen mellores condicións paira os seus empregados.

Paralelamente, as empobrecidas economías latinoamericanas acharon nas maquilas unha válvula de escape paira o enorme desemprego urbano. A súa expansión, iniciada na pasada década, depende dos vaivéns da economía do norte. “Partiron de México, onde se instalaron a partir dos 80 coa intención de contrarrestar o peche da fronteira estadounidense aos inmigrantes”. A expansión polo istmo e o Caribe foi moi rápida. “Cada vez desprázanse a lugares máis pobres, ao campo, alí onde poden atopar una situación máis favorable”, indica a profesora.

Código de conduta

Os defensores locais dos dereitos humanos e as entidades contra a violencia sexista se alían paira esixir controis sobre as duras condicións de produción ou a vulneración das leis. Grupos como a Rede de Mulleres Centroamericanas en Solidariedade coas Traballadoras da Maquila esixen a implantación dun código de conduta e inspeccións regulares paira vixiar as condicións sanitarias e os malos tratos por parte de capataces.

Tamén nos anos 80 iniciouse Roupa Limpa, una campaña coordinada por numerosas asociacións españolas que chegou a denunciar as violacións de dereitos humanos por parte de varias compañías do noso país instaladas noutros lugares. Intermón-Oxfam retomará en febreiro a súa denuncia das condicións da man de obra feminina no sur. “Pero a última palabra témola nós, os consumidores -precisa Idoia Zabala-. Habemos de preguntarnos como se pode ofrecer esa camisa tan ben acabada e tan barata, por que podemos seguir as modas sen pagar demasiado”.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións