Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Dereitos humanos

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Mulleres con discapacidade: dobre discriminación

A súa participación activa en organizacións e institucións conseguiu facer visible a súa vulnerabilidade

Img silladeruedas listado Imaxe: Daniel Lobo

Segundo datos do Instituto Nacional de Estatística (INE), un 9% da poboación española, algo máis de 3,5 millóns de persoas, padece algunha discapacidade. Delas, un 58% son mulleres que, nos últimos anos, conseguiron aumentar a súa presenza en organizacións de discapacitados e institucións públicas. As comisións e áreas da muller son cada vez máis frecuentes nestes espazos. Exponse como un intento de buscar solucións á vulnerabilidade que as mantivo invisibles durante moito tempo.

En 1997, o Manifesto das mulleres con discapacidade de Europa reclamaba para elas “a posibilidade de vivir de maneira autónoma, lonxe de institucións, proporcionándolles servizos de asistencia persoal adaptados ás súas necesidades”. Pedía que se lles ofrecese unha vida normalizada, como a do resto das persoas. Reivindicaba, en resumo, igualdade. Con todo, máis de dez anos despois, seguen insatisfeitas varias das reclamacións.

Por unha banda, diversas organizacións de persoas con discapacidade puxeron en marcha programas para evidenciar a vulnerabilidade que rodea, especialmente, ás mulleres. Á súa vez, o propio Ministerio de Traballo e Asuntos Sociais, no II Plan de Acción para as Persoas con Discapacidade (2003-2007), mencionaba “por primeira vez”, lembra o Comité Español de Representantes de Persoas con Discapacidade (CERMI), a perspectiva de xénero nos principios reitores do plan. Ao referirse ao “respecto pola diversidade”, recoñecía que as mulleres con discapacidade “enfróntanse a múltiples discriminacións”, por esta razón e animaba a combatelas a través de accións positivas.

“A falta de servizos, acceso á comunidade e igualdade de oportunidades á hora de participar, fai a vida dunha persoa de menor calidade”

Estas medidas de acción positiva engloban, segundo o citado Plan, actuacións concretas e específicas, decisións que repercutan directamente na mellora da calidade de vida das mulleres discapacitadas e cuxo obxectivo sexa “compensar ás persoas consideradas desfavorecidas”. Elas han de contar. A igualdade de xénero debe incorporarse en todos os ámbitos da vida, “a todos os niveis e en todas as etapas”.

Na mesma liña, o I Plan Integral de Acción para as Mulleres con Discapacidade 2005-2008, aprobado polo Comité Executivo do CERMI en maio de 2005, expúxose como resposta á necesidade “perentoria” de adoptar este tipo de medidas de acción positiva. Pero foi máis aló: reclamou tamén atención para as nenas con discapacidade. “A falta de servizos, acceso á comunidade e igualdade de oportunidades á hora de participar, fai a vida dunha persoa de menor calidade”, argumenta o texto.

Recoñecidas pola sociedade

O recoñecemento por parte da sociedade é imprescindible. Por iso, as mulleres con discapacidade tentaron gañar espazos nos últimos anos. E conseguírono. Instalaron altofalantes no CERMI, onde a Comisión da Muller chegou, mesmo, a participar na fase final dos traballos preparatorios da Convención da ONU sobre os Dereitos das Persoas con Discapacidade. “O seu labor foi crucial para conseguir que a Unión Europea aceptase a inclusión dun artigo consagrado á cuestión de xénero, así como a incorporación doutras mencións específicas de xénero noutras partes do articulado”, lembra a organización.

Este éxito dotou de valor ás comisións de mulleres creadas nos comités rexionais do CERMI e animou, recentemente, ao nacemento dunha Rede Nacional de Mulleres Expertas en Xénero e Discapacidade. A súa finalidade é compartir información para traballar en equipo. A Rede só opera en Internet e está aberta tamén a mulleres sen discapacidade, “pero con experiencia profesional nestes ámbitos”. Para participar, hai que porse en contacto a través da dirección mujer@cermi.es.

Outra organización que tamén conta con departamentos dedicados á muller é a Confederación Española de Persoas con Discapacidade Física e Orgánica (COCEMFE) e as súas oficinas rexionais. Precisamente, en Castela A Mancha, a área da muller desenvolve un programa para favorecer a participación en igualdade no medio rural. Un dos obxectivos é formar e dotar ás mulleres das ferramentas necesarias “para levar unha vida plena e con autonomía persoal”.

Do mesmo xeito, a Comisión de Muller da Confederación Nacional de Persoas Xordas (CNSE), creada en 1994, pretende promover a igualdade, sobre todo, en postos de responsabilidade ou de decisión. “Ás mulleres xordas -afirma- se lles ha ido relegando e ocultando da vida social e política”. Neste contexto, conta co I Plan de Acción para a Igualdade de Xénero no Movemento Asociativo da CNSE 2006-2009, planificado como un instrumento integrador para incorporar a perspectiva de xénero en todos os ámbitos “que incidan tanto no movemento asociativo como na comunidade xorda”.

Máis tímida é a creación de asociacións de mulleres con discapacidade. A Fundación Genus ou a Rede de mulleres con discapacidade son algúns exemplos. No caso da Rede, perséguese fomentar a participación e coordinación de mulleres, institucións públicas e privadas, para dar resposta ás demandas das mulleres con discapacidade e fomentar o propio movemento asociativo. Ao seu entender, elas son discriminadas durante a nenez no ámbito familiar e cando son adultas nas súas posibilidades de acceso ao emprego. Por iso, pretende ser un grupo de axuda mutua virtual, reivindicar e defender os dereitos das mulleres con discapacidade, servir de espazo de encontro libre, ser un punto de transferencia de experiencias e coñecementos e impulsar a participación dos profesionais implicados.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións