Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Dereitos humanos

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Onde viven os pobres máis ricos?

Os países europeos e Xapón concentran aos pobres con rendas medias máis altas, fronte a Estados Unidos, onde hai una gran desigualdade nos ingresos

Un dólar ao día. Esta é a cantidade coa que subsisten preto de 1.100 millóns de persoas en todo o mundo. A maioría delas (60%) reside en países do sueste asiático, que xunto a América Latina e África Subsahariana son os países máis pobres e con maiores desigualdades económicas. Fronte a eles, emerxe cada día un novo grupo de pobres, considerados os pobres máis ricos ou, polo menos, os menos pobres, que se benefician da bonanza económica dos seus respectivos países e o aumento progresivo das rendas medias. Neste grupo inclúense os cidadáns europeos e os xaponeses, quen teñen menos razóns paira considerarse desdichados, segundo os últimos datos do Banco Mundial. O obxectivo dos organismos internacionais, como a ONU, é mellorar esta situación paira 2015 e facer desaparecer, ou reducir, as desigualdades actuais ás que tampouco escapa España: dos máis de oito millóns de pobres contabilizados no país, o 44,1% son menores de 25 anos e o 20,8% mulleres.

Grandes desigualdades

A Organización de Nacións Unidas (ONU) define ás persoas máis pobres como as que subsisten cun dólar ao día, una cantidade de xeito evidente insuficiente coa que deben arranxarllas preto de 1.100 millóns de persoas. O 60% delas viven no sueste asiático, composto por países que, con todo, en termos económicos non se clasifican nos rankings mundiais no grupo dos máis pobres. A razón de que isto ocorra é a enorme desigualdade que se detecta nos ingresos: mentres uns gañan moito, outros deben facer malabarismos paira chegar non a final de mes, senón a final de día. O Programa de Nacións Unidas paira o Desenvolvemento (PNUD) afirma que os ingresos das 500 persoas máis ricas do mundo superan os dos millóns de persoas máis pobres. “Países como China ou India achegan a esa bolsa de pobreza absoluta millóns de persoas porque hai moita diferenza entre ricos e pobres” confirma Pablo Martínez, voluntario da campaña Pobreza Cero, impulsada desde a Coordinadora de ONG e autor do libro ‘Obxectivos do Milenio, Pódese acabar coa pobreza?’.

/imgs/2006/09/mapamundi3.jpg

Establecer cales son os países máis pobres parece fácil. “O maior número atópase en África Subsahariana, onde hai porcentaxes moi dramáticas que afectan ao 50% da poboación”, responde Martínez. Establecer cales son os países máis ricos, tampouco parece difícil. O G7 inclúe neste grupo privilexiado a Alemaña, Canadá, Estados Unidos, Francia, Gran Bretaña, Italia e Xapón. Pero, pode dicirse que é nestes países onde viven tamén as persoas máis pobres ou as máis ricas? Tal e como recolle no seu blog Martin Varsavsky, empresario arxentino/español fundador de sete empresas nos últimos 20 anos e presidente da Fundación Varsavsky, dedicada a mellorar as condicións da educación a nivel mundial, recentemente o Banco Mundial ha elaborado un ranking no que mostra a porcentaxe da renda nacional que se reparte entre o 20% da poboación máis pobre de cada país. E desvela que algúns dos países máis ricos non o son paira todos os seus cidadáns.

A partir desta clasificación do Banco Mundial pódese concluír que Estados Unidos, a pesar de formar parte do G7, conta cunha das poboacións pobres máis pobres (cun 5,4% da renda nacional), ao nivel de países como Burundi (5,1%), China (5,3%), República Dominicana (5,1%), Ghana (5,6%), Guinea-Bissau (5,2%), Mongolia (5,6%), Filipinas (5,4%) ou Uruguai (5,4%). Por baixo deles, están a maioría de países de América Latina, África Subsahariana e sueste asiático, mentres que os mellor clasificados localízanse en Xapón (10,6%) e en Europa, onde destacan Finlandia (9,6%), Noruega (9,6%) e Suíza (9,1%). Tamén España (7,5%) supera o nivel de Estados Unidos aínda que- recoñece Martínez- “tomar como unidade de medida só a renda dun país lévanos a engano, porque na pobreza entran en xogo outros factores como o nivel de sanidade ou de educación”. “Continentalmente, o lugar onde máis desigualdade hai desde hai tres décadas é América Latina,“Continentalmente, o lugar onde máis desigualdade hai desde hai tres décadas é América Latina” con países de rendas medias ou nivel de desenvolvemento medio que, con todo, en conxunto reúne moitos millóns de persoas pobres, xunto con África Subsahariana, que achega uns 350 millóns máis”, engade.

As desigualdades son palpables ao longo e ancho do planeta. Estes son só algúns exemplos, plasmados no Informe sobre Desenvolvemento Humano 2005:

  • En Brasil, o 10% máis pobre da poboación obtén o 0,7% do ingreso nacional e o 10% máis rico o 47%.
  • O ingreso media de Brasil é tres veces maior que o ingreso media de Vietnam. Con todo, o 20% máis pobre dos brasileiros posúe un ingreso moi inferior ao ingreso media vietnamita.
  • En Zambia, a relación entre o ingreso dos máis ricos e o dos máis pobres é de 42 a 1.
  • En Bolivia e Perú as taxas de mortalidade infantil dos nenos pertencentes ao 20% máis pobre da poboación son entre catro e cinco veces maiores que as dos nenos do 20% máis rico.
  • A taxa desta mortalidade en Estados Unidos é comparable á de Malaisia, país que conta cun cuarto dos ingresos de Estados Unidos.
  • As taxas de mortalidade entre os nenos afroamericanos de Washington son maiores que as dos nenos de Kerala, na India.
  • Máis do 40% de quen non teñen un seguro médico en Estados Unidos tampouco conta cun lugar habitual paira recibir atención médica cando enferma.
  • As nais afroamericanas teñen o dobre de probabilidades que as mulleres brancas de dar a luz bebés de baixo peso e os seus fillos teñen dúas veces máis probabilidades de morrer antes de cumprir un ano.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións