Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Dereitos humanos

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Os desprazados e apátridas

No mundo hai 10 millóns de persoas refuxiadas e case 25 millóns de desprazados que non reciben protección nin asistencia

Están perseguidas por motivos de raza, relixión, nacionalidade, grupo social ou opinións políticas e foxen a lugares da contorna nos que creen que poden atopar axuda. Son as persoas refuxiadas que buscan asilo fóra do seu país. O pasado ano case 10 millóns de persoas atopábanse nesta situación baixo o mandato do ACNUR e outros 24,5 millóns vagaban como desprazados internos. O conflito de Iraq agravou una situación de seu dramática e revelou a crise do dereito de asilo: cada vez hai menos solicitudes e cada vez concédense menos estatutos de refuxiado. Das 5.297 peticións que se rexistraron en España o pasado ano, só se deu o visto e prace a 168. Os organismos internacionais apelan á responsabilidade dos países asinantes da Convención sobre o Estatuto dos Refuxiados de 1951. Con todo, as fronteiras péchanse cada vez máis ante unha sensación de avalancha que non se corresponde coa realidade.

Aumento de persoas refuxiadas

/imgs/2007/07/refuxiados.jpg

A Convención sobre o Estatuto dos Refuxiados de 1951 considera como tal ás persoas que sofren una persecución por motivos de raza, relixión, nacionalidade, pertenza a un determinado grupo social ou opinións políticas. Como consecuencia desta situación, as persoas refuxiadas atópanse fóra do país da súa nacionalidade e non poden, ou non queren, acollerse á protección deste. Nin sequera desexan regresar a el por temor a represalias. No seu lugar, foxen aos países da contorna paira solicitar asilo ou ven abocadas a unha situación de ilegalidade obrigada porque ninguén lles concede ese dereito. Segundo datos do Alto Comisionado de Nacións Unidas paira os Refuxiados (ACNUR), o número de refuxiados baixo o mandato desta axencia aumentou o pasado ano por primeira vez desde 2002. En concreto, esta cifra incrementouse un 14% até alcanzar case os 10 millóns. O conflito de Iraq está na orixe desta subida, xa que o país conta con dous millóns de desprazados internos e outros dous millóns de persoas fóra, na súa maioría, acollidas por Siria e Xordania. “O panorama non é moi alentador. Segue habendo conflitos, intolerancia e violencia que provocan o desarraigamento de millóns de persoas en todo o mundo”, lamenta a responsable de Relacións Externas da delegación en España do ACNUR, María Jesús Veiga Pascual.

“Cada vez hai menos refuxiados en Europa e cada vez vanse recibindo menos solicitudes”

Por nacionalidades, o maior grupo de persoas refuxiadas baixo o mandato do ACNUR o pasado ano foi o dos afgáns (2,1 millóns), seguido por iraquís (1,5 millóns), sudaneses (686.000), somalíes (460.000) e refuxiados da República Democrática do Congo (400.000) e Burundi (400.000). Tamén aumentou considerablemente o número de desprazados internos por conflitos como os de Líbano, Sudán, Sri Lanka ou Timor Leste. Segundo o Centro de Monitoreo de Desprazados Internos do Consello Noruegués de Refuxiados, a finais de 2006, o número de desprazados internos en todo o mundo era de 24,5 millóns. Todas elas son persoas que non teñen acceso a un sistema de protección nin de asistencia porque non contan cun organismo oficial que as protexa e a ONG non sempre poden chegar até lugares remotos paira prestarlles axuda. O dato é alarmante: as persoas apátridas, aquelas que non posúen ningunha nacionalidade, chegaron até os 5,8 millóns.

Paira Virginia Álvarez, responsable de Relacións institucionais e Política interior de Amnistía Internacional, o máis preocupante é que, a pesar destas cifras, “as políticas de países europeos e de Estados Unidos están a negar esta realidade, rexistrándose un descenso do número de refuxiados que son recoñecidos como talles”. Asegura que hai instrumentos suficientes paira garantir a protección das persoas refuxiadas, pero que falta vontade por parte dos Estados paira aplicalos. De feito, lembra que a Convención de 1951 foi asinada e ratificada por España, así como por países da contorna europea, pero que estes recorren a políticas centradas unicamente no control e obvian que existe una obrigación de facilitar este tipo de mecanismos. “Isto tradúcese en que cada vez hai menos refuxiados en Europa e cada vez vanse recibindo menos solicitudes”, precisa.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións