Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Proxectos e campañas

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Pablo Castells fundador da plataforma Tolos do Outeiro e director da ONG Streets of India

En época de crise pódese axudar á ONG con servizos, produtos ou tempo, en lugar de achegas económicas

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Sábado, 12 de Xuño de 2010

Pablo Castells (Barcelona, 1977) viaxou en 2004 a Calcuta para traballar como voluntario. Buscaba “unha opción diferente á clásica viaxe de verán, algo máis que un descanso”. E atopouno. Á súa volta, fundou a plataforma Tolos do Outeiro, “un nome que xurdiu dunha tolemia corda”, e desde entón desenvolveu outros proxectos ligados a este, como a ONG Streets of India e o programa “Music for them”. Non cre en imposibles. No día a día exerce de avogado especialista en propiedade intelectual e industrial, pero comparte esta profesión cos seus deberes solidarios. Na súa opinión, non hai escusa para o contrario. “Streets of India naceu coa crise, en abril de 2009. Os nosos proxectos teñen pouco orzamento, pero como alternativa ás doazóns, propomos que a xente axude doutras maneiras”, explica.

En 2004 fundou a plataforma sen ánimo de lucro “Tolos do outeiro”. Colaborara antes con outra ONG?

Só con organizacións locais en Barcelona. Ata entón, colaborara en casais de verán no barrio do Raval de Barcelona, xunto cos meus irmáns e compañeiros do colexio. Levabamos alimentos en Nadal ás persoas indixentes. Máis tarde, colaborei coa ONG Soñar Esperto, comprometida coa infancia.

Que lle animou a pór en marcha a plataforma e por que se fixou en India?

O mesmo ano que fundei a plataforma, 2004, viaxei a India para axudar e achegar o meu granito de area como voluntario noutro país. O meu destino foi Calcuta e o meu labor diario, atender aos enfermos da Orde de Nai Teresa. A experiencia impactoume e enriqueceu tanto, que decidín que regresaría ao verán seguinte. O meu obxectivo entón foi aprender máis e coñecer o traballo social pola xente necesitada de India. Ademais, sentín que quería facer chegar a máis xente a miña experiencia e que calquera persoa, sen ter formación específica nin en sanidade nin en cooperación, puidese experimentar un labor humanitario en India.

Os voluntarios son persoas concienciadas, con ganas de axudar aos demais, de achegar. Pero fai falta algo máis que ilusión para que o proxecto no que se participa teña éxito?

“É necesario ter predisposición para axudar de forma desinteresada, así como paciencia e grandes doses de bo humor”A ilusión é básica e fundamental, en Tolos tentamos transmitila ao máximo para que cada vez máis xente anímese a ser voluntario. Ademais, é necesario ter predisposición para axudar de forma desinteresada, así como paciencia e grandes doses de bo humor. No caso de India, tamén hai que estar disposto a penetrarse nunha cultura moi diferente á nosa.

Como animaría a quen non saben de que modo axudar?

“Ti aterra en Calcuta e xa saberás por onde hai que empezar”. Este é o consello que me deron ao meu cando viaxei a India como voluntario. Diríalles iso, que empecen por algo, porque os seus intereses e o seu corazón guiaranlles ata dar coa axuda que é máis necesaria ou o ámbito no que poden ser máis útiles. Se unha persoa dedica o tempo que pode a ser voluntario, iso xa é moito. E se o fai con ilusión, seguro que suma e contribúe para que outras persoas reciban esa dedicación. Para animar e explicar que supón ser voluntario, Tolos do Outeiro organiza charlas un xoves ao mes (en Solidarik -Barcelona-. Amigó 37). Dámoslles consellos sobre como empezar, explicamos anécdotas, datos prácticos, diferentes proxectos cos que colaborar e, en definitiva, pasamos un bo intre entre amigos.

É posible axudar aos cidadáns de India sen moverse da propia cidade?

Por suposto! Algúns suburbios de Barcelona achéganse moito á realidade que se vive en Calcuta pero, ademais, a ONG Streets of India, un dos proxectos de Tolos, conta cun persoal de voluntarios que nos axudan desde España en todo o referente á xestión de eventos, execución de plans de comunicación, sensibilización á sociedade española sobre a realidade de India, recollida de material para envialo a proxectos sobre o terreo, recadación de achegas económicas ou divulgación do noso labor entre os seus coñecidos.

En ocasións, céntrase demasiado a atención en lugares que quedan lonxe e óbvianse as necesidades do propio barrio?

“Sen abandonar a nosa contorna familiar podemos achegar moitísimo”Así é. De todos os xeitos, no meu caso, foi de gran axuda vivir a experiencia en India, lonxe da miña contorna habitual, para logo volver e tomar conciencia do sufrimento e as carencias que hai aquí tamén. Sen abandonar a nosa contorna familiar podemos achegar moitísimo.

Nomeou á ONG Streets of India, fundada hai pouco máis dun ano. Cales son as principais dificultades para pór en marcha unha organización non gobernamental?

Hai que cumprir unha serie de trámites, pero estes non son ningún impedimento, senón requisitos establecidos polo ben da nosa misión. A ONG teñen que fiscalizarse e ser un exemplo impecable de boa administración. Sen esta característica, todo proxecto desvanécese. No entanto, é necesario, e no meu caso bótoo en falta, unha maior coordinación e integración entre o traballo da diferentes ONG, polo menos, entre as organizacións que traballamos nun mesmo país. Este aspecto tería que potenciarse máis desde a Administración pública.

Desde a ONG colabórase con proxectos locais en India para mellorar a calidade de vida en cuestións de saúde, alimentación, educación e infraestruturas. Son numerosas as necesidades dos cidadáns?

O son, pero aos poucos conseguimos que se cubran, polo menos, as máis básicas. Gran parte dos resultados obtidos non os chegaremos a ver, pero que nos beneficiemos dos resultados de proxectos que outros iniciaron, significa que se o noso traballo é constante dará froitos durante anos, durante a vida de moitas persoas. O importante é formar parte da cadea de persoas que xeran valor.

Como se consegue manter a motivación cando a axuda abarca a un número de persoas inferior ao que gustaría poder chegar?

“En cooperación hai que apuntar alto, pero hai que ser o máis realista posible”Cando se empezan a pór en marcha proxectos de axuda ao desenvolvemento, o primeiro que hai que ter claro é que a todo non se pode chegar. Tras acabar cun proxecto que cobre unhas necesidades, iníciase outro que abarca un pouco máis e así sucesivamente. As présas non son boas conselleiras, en cooperación hai que apuntar alto, pero hai que ser o máis realista posible. Os proxectos priorizan as necesidades máis urxentes e decídense en consenso coas nosas contrapartes en India e en España. Deben achegar algún tipo de valor material, sanitario ou emocional de primeira orde ás persoas que se benefician do proxecto. Exponse a curto, medio ou longo prazo, en función da urxencia das necesidades e dos recursos humanos e materiais dos que dispomos.

A transparencia nunha ONG é un dos aspectos máis valorados. Que seguimento faise dos proxectos e que información é pública ou reciben os socios e doantes?

O seguimento facémolo desde España unha vez ao mes e durante a estancia do equipo de “Streets of India España” en India. Son catro meses ao ano nos que estamos en contacto directo e diario coas persoas que participan nos proxectos. Ao ser unha ONG pequena e próxima, podemos informar o destino dos fondos de maneira persoal aos nosos doantes, tamén nos eventos que organizamos ou a través de Internet e animamos aos nosos socios e amigos a que, se é posible, visiten e coñezan os proxectos de primeira man. De todos os xeitos, Streets of India, que xestiona os recursos de Tolos do Outeiro, traballa na actualidade nun protocolo de información para que en todos os actos que organizamos transmítase cada paso do traballo que se realiza en India e o seu resultado. Ademais, separamos cada recadación obtida e doazón realizada para dar a posibilidade de que o mesmo doante escolla o destino da súa achega.

Respecto das visitas aos proxectos, desde 2006 impulsan “Mochila e corazón”, un programa de rutas solidarias por India. Asesoran a quen queren visitar proxectos ou colaborar con algún deles. As vacacións solidarias son unha alternativa cada vez máis solicitada?

Hai unha maior tendencia a ter unha experiencia vivencial interior, non tanto a praceres curtos e momentáneos. India insignia, pero tamén hai que saber escoitala. Desde Tolos propomos engadir unha ruta de corazón á ruta de mochila, que o viaxeiro xa ten en mente. Axudamos a conciliar o coñecer co sentir. O efecto da experiencia conmovedora pode traducirse en axudar desde o regreso do viaxeiro ao seu país de orixe. Ese é o turista altruísta.

En época de crise económica, diminúen as achegas económicas ás organizacións?

Nós nacemos coa crise e, en especial, Streets of India, que se fundou en abril de 2009. Os nosos proxectos teñen pouco orzamento para atender á crise actual. Como alternativa ás doazóns, propomos que a xente axude doutras maneiras. Pódense ofrecer servizos, produtos ou tempo de dedicación, en lugar de achegas económicas. A parte positiva da crise que vivimos é que axuda a identificarse coas persoas cuxa vida é unha auténtica crise, de forma permanente.

Música para eles


Imaxe: Streets of India

Entre os diversos proxectos lanzados desde a plataforma Tolos do Outeiro, destaca “Music for them” (Música para eles). Apóiase na lema “A música e o entretemento tamén curan” para conseguir que “as persoas enfermas e desamparadas esquezan por uns instantes a súa situación”. Pablo Castells asegura que o efecto é inmediato: “Escoitan a música e, acto seguido, vén o sorriso”.

Este proxecto iniciouse nun centro de enfermos (Prendam) da Nai Teresa, en Calcuta. O propio Pablo improvisou unha rumba, “que se prolongou durante unha hora ao comprobar a reacción dos enfermos. Ao finalizar, unha irmá da caridade achegouse e dixo ‘isto aquí é moi necesario’. Nese momento naceu Music for them”.

Ao verán seguinte, oito artistas imitaron a Castells nese mesmo centro e noutro dez centros de enfermos e hospicios, con actuacións diarias durante dúas semanas. Este verán, tomarán a substitución un total de 15 artistas. “Este ano alternaremos folclore español con música india”, explica Castells. “Ademais, improvisaremos actuacións en estacións de tren, na mesma rúa ou nos restaurantes”, engade.


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións