Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Proxectos e campañas

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Paz e conflitos mundiais

Na actualidade hai vixentes una trintena de conflitos armados, algúns levan máis de 20 anos de negociacións de paz

Cada minuto una persoa morre vítima da violencia armada. Os conflitos a nivel mundial non cesan e cada día xorden novas contendas que provocan miles de mortos, feridos, desprazamentos e destrución. Co obxectivo de que polo menos durante un día cesen as hostilidades, a ONU estableceu o 21 de setembro como Día Internacional da Paz. Este ano, a xornada conmemórase rodeada dun bo número de negociacións de paz -dúas de cada tres conflitos iniciaron este proceso-, aínda que algunhas das máis antigas, como a de Colombia, levan 22 anos neste mester. A ONG avogan por un maior compromiso da comunidade internacional e reclaman o mesmo trato mediático e político paira todos os conflitos cun mesma lema: “que se dea visibilidade a todas as guerras”.

Negociacións de paz

Segundo datos da Escola de Cultura de Paz, o pasado ano finalizou cunhas 30 negociacións de paz en marcha. En total, dous de cada tres conflitos atopábanse en proceso de negociación ou cun proceso máis ou menos consolidado. ‘O Anuario 2006 de Procesos de Paz’ desvela, ademais, que:

  • A gran maioría dos conflitos só se resolven pola vía de negociacións e non por unha vitoria militar. –
  • Nos conflitos actuais negóciase antes e con máis celeridade que fai dúas ou tres décadas.
  • Os líderes dos grupos en conflito con máis anos de liderado tardan o dobre de tempo en iniciar negociacións que os líderes que levan menos anos.
  • As conviccións relixiosas son una característica específica da metade dos líderes dos grupos armados e do seu programa.
  • Os procesos do continente asiático han tido una evolución máis positiva que os africanos.
  • Dous de cada tres conflitos utilizan mediacións ou facilitaciones externas, tanto de países como de organismos rexionais ou internacionais.

Con todo, Por que non se terminan de solucionar todos os conflitos? “Talvez porque deles non se extraen tantos réditos políticos ou porque son contextos descoñecidos e moi complexos que requirirían dunha análise profunda e dun acompañamento sostido”, responde María Villellas. Na súa opinión, resolver un conflito non é una cuestión dun día, senón que require do esforzo de anos e un enorme compromiso político“Resolver un conflito non é una cuestión dun día, senón que require do esforzo de anos e un enorme compromiso político” que non todos os gobernos están dispostos a dar. “Tamén está o tema dos recursos naturais, é dicir, daquelas rexións das que se poden extraer recursos naturais, como petróleo ou outros minerais. Por iso interesa solucionar o conflito armado, paira poder beneficiarse ou que prosiga para que sexa máis fácil acceder a determinados recursos debido ao descontrol que existe. É una suma de factores a que fai que se preste ou non atención a estas situacións”, especifica.

Entre as razóns paira o fracaso ou atraso nas negociacións de paz, a Escola de Cultura de Paz resalta a desconfianza entre as partes, a inseguridade que senten os participantes, as violacións do cesamento do fogo, certo desacordo sobre o formato do proceso de negociación, a percepción de problemas de seguridade paira levar a cabo as negociacións e as diferenzas sobre a axenda a discutir ou a interpretación da mesma. Ademais, recolle dificultades paira realizar a fase de desmovilización e desarmamento dos grupos armados, discrepancias na repartición do poder político, dificultade de xestionar o status de grupos cualificados como terroristas, problemas xurdidos no interior dos equipos negociadores e a inclusión de determinados grupos en listas de grupos terroristas “polas limitacións a que son sometidos os negociadores destes grupos, como o caso de Nepal, Sri Lanka ou Filipinas”. Paira Miguel Anxo Rodríguez a clave está en que a negociación sexa “lenta e pausada, pero moi coherente e consistente”. Na trintena de conflitos que se atopan na actualidade en negociacións de paz, a metade necesitou entre un e dez anos paira empezar estas negociacións e a outra metade máis de 16 anos.

“No entanto, cando se asina un acordo de paz ou un cesamento do fogo, iso non é máis que un punto e aparte e un comezo dun longo proceso de rehabilitación e reconstrución da sociedade civil, de edificios, de políticas que volvan tecer a base social dese país. Comeza un longo proceso de reconciliación e de reconstrución moi a longo prazo porque hai unhas feridas que van tardar moito en cicatrizar. Hai que pór en marcha programas de tipo social, económico e político e implicar á propia comunidade afectada. Iso é fundamental. A poboación afectada ten que ser partícipe da súa reconstrución e dos seus programas de reconciliación”, recomenda o portavoz de Cruz Vermella española.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións