Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Proxectos e campañas

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Persoas migrantes: o que debemos saber e non sempre se conta

As persoas migrantes percorren longas distancias en busca dun futuro mellor, unha longa viaxe no que se enfrontan a diversos perigos e, en ocasións, perden a vida

As viaxes migratorias encerran numerosas perigosos. Con todo, a miúdo, só cóntase o final. É noticia a chegada de decenas de persoas migrantes ás costas dun país, a súa fuxida a pé xunto á fronteira ou o seu naufraxio. Pero pouco ou nada se di do acontecido ata ese momento. Ataques, agresións, violacións, tráfico de persoas… O camiño é difícil. Médicos Sen Fronteiras encargouse de narralo a través do testemuño de quen o realizaron, ACNUR realizou a análise da situación, Amnistía Internacional deu conta de cada feito relacionado e Andalucía Acolle pediu cambios na xestión dos fluxos migratorios. Este artigo recolle a achega de cada organización.

Img migrantes1 art
Imaxe: Anna Surinyach/MSF

1. As persoas migrantes son máis que un número

Img
Imaxe: Anna Surinyach/MSF

Con frecuencia, as persoas migrantes vincúlanse a cifras: cantas chegaron ao noso país no último ano, cantas se han ido, cantas cotizan á Seguridade Social, cantas tentaron entrar de maneira ilegal, cantas o conseguiron… ás veces, cantas non. Os números sucédense e empréganse para calibrar o estado da situación. Pero os números non contan todo. Detrás das cifras sempre hai rostros.

A traxedia ocorrida en Lampedusa (Italia) hai escasas semanas devolveu ao panorama público un drama que nunca deixou de darse, pero que quizá quedara marxinado: o de miles de persoas que cada ano se xogan a vida hacinadas en pequenas embarcacións nas que tentan cruzar o Mediterráneo para chegar a Europa. “Non é algo novo e está relacionado con cuestións tanto de asilo como de inmigración”, sinala ACNUR, pero si é algo practicamente esquecido. No primeiro semestre de 2013, unhas 8.400 persoas cruzaron o Mediterráneo cara a Italia e Malta. En 2012, foron unhas 15.000.

A Axencia da ONU para os Refuxiados relatou como a maioría das persoas que viaxaban no barco afundido en Lampedusa “necesitasen protección internacional”. Moitas procedían de campos de refuxiados e 40 eran menores non acompañados (MENA) entre 14 e 17 anos. Días despois, Amnistía Internacional constatou outro naufraxio fronte á costa de Alexandría, no que pereceron afogadas polo menos 12 persoas, “moitas das cales se cre que eran refuxiados de Siria “.

2. Tráfico de migrantes e extorsión

Awel Kedar é un inmigrante etíope. Reside no centro de detención de migrantes de Saná, a capital de Iemen, desde onde espera poder regresar algún día ao seu país. Traballara en Etiopía como profesor, xornalista, tradutor e home de negocios, pero perdeu o seu emprego e optou por emigrar. Con pouco diñeiro no peto, tivo que facer a pé boa parte do camiño ata Xibutí, uns 400 quilómetros, que hoxe describe como “unha estrada á morte”. Logo chegou a Iemen e alí proseguiu o seu pesadelo. “A quen estean a pensar en emigrar, aconséllolles que mellor queden en casa que ser escravos, isto é escravitude”, asegura.

Os grupos que ameazan aos migrantes obríganlles a pedir diñeiro ás súas familias e infrínxenlles distintos tipos de violencia

Médicos Sen Fronteiras revelou o tráfico de migrantes ao que se enfrontan estas persoas en Iemen, “un país de tránsito para os miles de migrantes que cada ano saen do Corno de África para tentar chegar aos países da península Arábiga”. Os traficantes lles torturan para obter diñeiro e sométenlles a duras condicións, sen auga nin alimentos. A organización atende a estas persoas no centro de Saná, onde tamén traballan a Organización Internacional das Migracións (OIM) e a Cruz Vermella iemení.

O pasado mes de abril, as autoridades iemenís iniciaron unha campaña para liberar por centos de migrantes en mans de traficantes. Desde entón, repatriaron a uns 4.000 aos seus países de orixe. Así se pon fin a “un das viaxes migratorias máis perigosos do mundo”, concreta MSF, que algunhas persoas se atreveron a narrar en vídeos gravados pola organización. Neles explican como os traficantes lles intercambian, obríganlles a chamar ás súas familias para pedirlles diñeiro, violan ás mulleres, golpean aos homes ou chegan, mesmo, a sacarlles os ollos cunha botella de auga. ACNUR tamén denunciou que, nesta viaxe ata Iemen, os refuxiados e inmigrantes son vulnerables á explotación, a violencia e o abuso sexual durante todas as etapas do periplo.

3. Dereito a migrar e a non migrar, por que non existen?

Andalucía Acolle preocúpase, sobre todo, polas persoas migrantes que proceden de África. A proximidade con España converte ao noso país nun obxectivo dos cidadáns africanos que inician un proceso migratorio. Por iso, o secretario xeral da organización, Mikel Araguás, reivindica “un achegamento entre a Unión Europea e os países africanos para crear un contexto no que non só se respecte o dereito a migrar, senón tamén o máis importante dereito a non migrar“.

Deben crearse as condicións necesarias para facer que a migración, en caso de darse, sexa unha decisión voluntaria

Na súa opinión, a xestión dos fluxos migratorios debe realizarse desde unha óptica de cooperación entre o norte e o sur, coa garantía do cumprimento dos dereitos humanos e da vida. A migración responde a miúdo á falta de emprego, ingresos económicos e, en definitiva, duns medios de vida que garantan a dignidade das persoas. Por este motivo, reclámase colaboración para crear nos países as condicións necesarias que fagan que a migración, en caso de darse, sexa unha decisión voluntaria, é dicir, que non estea motivada polas carencias no país de orixe.

Situación das persoas migrantes en España: solicitudes de asilo e atención sanitaria

A situación das persoas migrantes non é igual en todo o mundo, pero si a sensación de indefensión e desarraigamento ás que en ocasións se enfrontan; si as longas distancias que percorren en busca dun futuro mellor; si a soidade e tristeza que lles invade, sobre todo, nos primeiros momentos; e si o medo por non lograr o seu obxectivo e ser devoltas ao seu país sen a mínima oportunidade de tentalo no de destino. Así é a súa situación en España en dous aspectos que preocupan de maneira especial.

  • Solicitantes de asilo

A maioría das persoas que pediron asilo no noso país en 2012 procedían de Siria (255), seguidos dos solicitantes de Alxeria (202), Nixeria (204) e Costa do Marfil (106). En total, o pasado ano recibíronse 2.579 demandas de asilo -3.414 en 2011-, das cales se estudaron 2.350 e resolvéronse 220 a favor de persoas a quen se recoñeceu como refuxiadas e outras 289 a favor doutras tantas a quen se outorgou protección subsidiaria segundo a lei 12/2009 reguladora do dereito de asilo e da protección subsidiaria, como figuran nos datos de ACNUR. Un grupo de 80 refuxiados eritreos, etíopes e sudaneses beneficiáronse destas decisións, tras chegar a España baixo un programa de reasentamiento gobernamental impulsado pola Axencia da ONU.

  • Acceso á atención sanitaria

A entrada en vigor da reforma sanitaria fai algo máis dun ano supuxo que “centos de miles de persoas que viven en España quedáronse sen acceso á atención primaria”. Así o lembra Médicos do Mundo na súa campaña “Ninguén refugado”. Esta organización quere “espertar a conciencia de todo o mundo” porque máis de 873.000 cartóns sanitarios retiráronse e porque, “cada día, a reforma sanitaria ha deixado a 2.392 persoas refugadas”. Na web da campaña cóntase a historia dalgunha destas persoas. O obxectivo é difundir unha realidade que non sempre se conta, remover conciencias e animar á cidadanía a colaborar cunha situación que podería ocorrer a calquera.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións