Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Persoas sen fogar

O Instituto Nacional de Estatística revela que en España hai ao redor de 30.000 persoas que viven na rúa ou en situacións moi precarias
Por miren 24 de Novembro de 2005

Dos máis de 600 centros que hai España atendendo ás persoas sen fogar, tres de cada catro son privados, xestionados por entidades relixiosas, e o gasto anual de todos os centros é de 118 millóns de euros, o que equivale a 12 euros por persoa e día. Unha cifra insuficiente para axudar ás aproximadamente 30.000 persoas que no noso país viven na rúa ou en condicións moi precarias, sen contar aos que habitan en chavolas e outros asentamentos de idénticas características. Por esta razón, Cáritas e a Federación de Centros para Integración e Axuda a Marxinados (FACIAM) denuncian a tendencia á baixa en axuda social que vén rexistrándose desde 1999, ano en que a cifra ascendía a 18 euros. “En calquera caso, é unha cantidade insuficiente se temos en conta que nela se inclúen non só os gastos de atención a persoas, senón o mantemento de infraestruturas e custo do persoal”, aclaran desde Cáritas, que en 2004 recadou 15.265.199 euros aos programas para persoas sen fogar e atendéronse a un total de 108.384 usuarios.

Esta situación tan alarmante levou a estas dúas organizacións, Cáritas e a Federación de Centros para Integración e Axuda a Marxinados, a lanzar unha campaña polo respecto dos dereitos das persoas sen fogar, baixo en nome de Necesito ‘un teito, e respecto, formación, seguridade, autonomía…dereitos humanos a tempo completo’. É unha forma de denunciar o recorte de axudas públicas recibidas e unha forma de lembrar que a súa inclusión na sociedade pasa “por ter un teito, respecto, afecto, formación e dereitos humanos”. Os seus organizadores insisten sobre todo en concienciar á sociedade de que a solución non pasa unicamente por ofrecer un lugar onde durmir e uns servizos básicos, senón por impulsar a inclusión integral.

A solución non pasa unicamente por ofrecer un lugar onde durmir e uns servizos básicos, senón por impulsar a inclusión integral

Os obxectivos que perseguen estas entidades con esta campaña que se acaba de iniciar son os seguintes:

  • Apertura dos centros todo o ano
  • Non limitar a estancia das persoas sen fogar
  • Evitar separar parellas, familias ou donos das súas mascotas
  • Proporcionar os espazos e recursos necesarios para potenciar a autoestima e a formación
Persoas ‘sen teito’ e persoas ‘sen fogar’

Para Cáritas , o primeiro paso é diferenciar entre os que non teñen teito e os que non teñen un fogar:

  • Baixo a acepción das persoas sen teito o perfil é dun home de idade media que vive da mendicidade, padece adiccións, vive na pobreza e adoita durmir na rúa.
  • As persoas sen fogar, con todo, refírense a un sector da poboación moito máis amplo: o perfil da maioría das persoas sen fogar segue sendo o dun home só ao redor dos 40 anos, aínda que cada vez é máis frecuente a presenza nos centros de acollida doutras persoas, como traballadores inmigrantes máis novos , próximos aos 30 anos, cuxa presencia nos centros de primeira acollida e de cobertura de necesidades básicas como comedor, duchas e pasar a noite, excede en ocasións o 70%. As mulleres poden representar entre un 15% e un 20%. Predominan as persoas solteiras, aínda que aumenta o número de separados e de divorciados.

Desde o punto de vista laboral, a maioría deles están no paro e nunca cotizaron, polo que carecen de dereito ao desemprego. Tamén hai algúns casos que reciben pensións asistenciais ou non contributivas de menos de 300 euros ao mes.