Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Proxectos e campañas

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Persoas sen fogar: as noticias non o contan todo

A Rede Nacional de Entidades que traballan con Persoas sen Fogar elabora un estudo no que denuncia as carencias máis frecuentes que presentan as noticias sobre estas persoas

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 27deMarzode2007

Img sinhogarImagen: Pedro Simões

Persoas sen fogar e sen rostro tampouco, redución de persoas a categorías e eufemismos como ‘indixente’ ou ‘sen teito’, invisibilización dunha cifra de mortes moi similar á de mulleres mortas pola violencia machista, tratamento moi ‘atomizado’ e sen denuncia estrutural… Estas son algunhas das carencias máis frecuentes que presentan as noticias sobre persoas sen fogar que publica a prensa española. Esas son as conclusións do estudo “As persoas sen fogar na prensa escrita”, publicado pola Rede Nacional de Entidades que traballan con Persoas sen Fogar. “En ocasións resulta máis elocuente o latexado implícito que o destacado abertamente polos medios de comunicación social”, aclara Íñigo Arranz, autor do documento.

O informe analiza 438 noticias publicadas en 2006 tanto en medios dixitais como en medios impresos. De todas elas, o 31% reflicten actos violentos e o 31% dos agresores aos que se refiren estas informacións son novas. Outros temas que reciben bastante cobertura son as políticas sociais (30%), os movementos de iniciativa social (28%) e a información sobre socioloxía das persoas sen fogar (11%).

Mortes invisibles ou invisibilizadas

As noticias refiren 68 mortes de persoas sen fogar ao longo do ano, aínda que o autor advirte de que “estas son só as mortes que se contabilizan en prensa, pode haber bastantes máis”. E é que, segundo o documento, as agresións raramente denúncianse (17%), ou ben permanecen na clandestinidade (35%) e son coñecidas posteriormente, ou ben saen á luz pública grazas á colaboración cidadá (45%).

Arranz denuncia que estas cifras son ‘moi semellantes’ á cifra de mulleres mortas pola violencia machista e con todo “contan cun espazo informativo infinitamente menor”. Ademais, as poucas que se contan, se invisibilizan dando máis espazo á información sobre os agresores que sobre as vítimas ou cualificándoas de mortes por causas ‘naturais’. O autor subliña que “morrer nun colector ou nun banco de frío é tamén outro tipo de violencia: violencia estrutural”.“Morrer nun colector ou nun banco de frío é tamén outro tipo de violencia: violencia estrutural”

Ademais, o vocabulario para referirse a estas persoas, en ocasións, redúceas a categorías e eufemismos. ‘Sen teito’ é a palabra máis utilizada nas noticias, aínda que tamén se usan moito ‘sen fogar’ e ‘indixente’ e invéntanse novas categorías como a de esmoleiro ‘inmigrante’.

Ausencias na información

Outros aspectos preocupantes que sinala o informe son os seguintes:

  • A prensa realiza un tratamento “demasiado individualizado e atomizado” do problema, centrándose en casos puntuais e sen lanzar unha reflexión ou unha denuncia sobre o sistema en xeral.
  • Aínda que o colectivo de persoas sen fogar está a reflectir perfís cada vez máis diversos, como o de mozos, mulleres e inmigrantes, o retrato que reflicten os medios é o estereotipado: home de mediana idade con problemas asociados ás drogas e a saúde mental.
  • Non existe un discurso político e cultural alternativo. As mobilizacións que se reflicten son accións puntuais, pero non se observa unha fórmula de activismo incorporada ao traballo diario polos dereitos das persoas sen fogar.
  • A rúa segue sendo un lugar “amplo, brando, difuso e cuns límites pouco definidos”. Apenas se publican reflexións sobre escenarios, rexións ou o espazo público.

Tras coñecer as conclusións deste documento, a Rede Nacional de Entidades que traballan con Persoas sen Fogar exponse a creación dun observatorio específico sobre a violencia cara ás persoas sen fogar e sobre o tratamento informativo da súa situación. Tamén engadiron entre os seus retos de futuro a creación dunha guía de tratamento dirixida ás e os comunicadores para tratar de incidir no seu traballo e lograr unha cobertura informativa máis respectuosa e que reflicta a realidade do colectivo.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións