Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Proxectos e campañas

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Previr a tensión entre o persoal voluntario

O traballo con persoas que se enfrontan a problemas de gran dureza pode xerar ansiedade e angustia

Img cooperantesmsf2 listado Imaxe: MSF

O persoal voluntario que participa en proxectos sociais pode presentar cadros de tensións motivadas polo propio traballo. A proximidade a outras persoas que se enfrontan a unha carga importante de sufrimento leva aparellada, en ocasións, una forte empatía que deriva en situacións de crises. O labor voluntario ten efectos beneficiosos na vida de quen axudan, pero á vez pode xerar angustia cando a dor dos outros sente como propio.

Os proxectos sociais implican traballar con persoas que, nalgúns casos, enfróntanse a problemas de gran dureza. Especialmente, as tarefas con maiores enfermos e inmigrantes irregulares encerran situacións críticas coas que o persoal voluntario chega a sentirse tan próximo, que non é raro que se angustie cando cre que a súa axuda é insuficiente. Así se puxo de manifesto nos talleres das tensións organizadas o pasado ano por Cruz Vermella, que deron lugar á elaboración dunha Guía anti-tensión paira aprender a detectar e previr as situacións que causan este trastorno.

Especialmente, as tarefas con maiores enfermos e inmigrantes irregulares encerran un alto nivel de implicación

A Guía baséase nos resultados dunha investigación realizada con persoas voluntarias en programas de maiores con Alzheimer ou outras demencias e persoas inmigrantes que chegan a España en patera ou caiuco. Segundo as súas conclusións, a empatía co sufrimento de ambos os grupos pode provocar tensións, ansiedade e angustia cando a entrega quédaselles pequena. A proximidade e o apoio humano xeran un vínculo moi especial que leva a vivir como propio a dor allea. “A meta é a prevención da aparición do malestar entre o persoal voluntario, así como tamén evitar o abandono das actividades debido a estas razóns”, expón o texto.

Situacións de tensións

Paira previr as situacións de tensións, é importante saber identificalas. No caso dos equipos que traballan en respostas rápidas ou emerxencias, a tensión pode ter orixe na propia dispoñibilidade. A súa participación non entende de horarios. Poden ser requiridos pola noite, de madrugada e, mesmo, en días de descanso e festivos. “Se estes episodios sucédense en curto prazo e as persoas afectadas non son substituídas por outro equipo, poden chegar a experimentar o esgotamento e a tensión episódico agudo”, advirte Cruz Vermella.

A carga de responsabilidade ou a falta de coñecementos son causa de tensión

Outras situacións que as persoas voluntarias identifican con tensións son os cambios bruscos no transcurso dos programas, a falta de coñecementos paira resolver un problema, os momentos de tristeza que atravesan as persoas ás que axudan e aqueles casos en que ven superadas pola carga de responsabilidade, por non saber como afrontar una situación ou porque as urxencias acumúlanse sen resolverse por falta de tempo.

Noutras ocasións, a experiencia do voluntariado pode ser tan gratificante que se decide ampliar o tempo de dedicación e chégase ao abandono por cansazo, “esgotamento ou insatisfacción”. Por iso, aconséllase limitar o tempo que se dedica ao voluntariado, concilialo coa vida persoal e familiar, non ver a axuda como una actividade obrigatoria e saber manexar a emotividade para que o vínculo de axuda non prexudique a acción solidaria.

Estratexias preventivas

O habitual é que os voluntarios que se enfrontan a situacións estresantes tenten resolvelas pola súa conta. A guía editada por Cruz Vermella identifica, con todo, dous tipos de estratexias:

  • Programas con persoas maiores. É básico elixir o programa adecuado, ter claro que a acción é colectiva e non un proxecto de apoio individual, evitar asumir responsabilidades ou tarefas paira as que non se ten preparación, non levar os problemas ao fogar, acordar a limitación horaria da dedicación, non facilitar os datos persoais ás persoas participantes dos proxectos e solicitar apoio psicolóxico individualizado cando se considere necesario.

  • Programas de salvamento e emerxencias. É fundamental ter motivación paira a emerxencia e a acción, resistencia física e psicolóxica, negociar coa familia a dispoñibilidade, saber dicir “non” cando se sofre cansazo ou esgotamento, manter a tranquilidade durante unha intervención, participar en programas de formación específica, organizar reunións de distensión despois de una emerxencia, realizar simulacros paira acudir con seguridade ás intervencións e recibir tamén apoio psicolóxico.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións