Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Dereitos humanos

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Reporteiro de guerra: unha profesión cada día máis arriscada

Reporteiros sen Fronteiras denuncia nun informe o perigo mortal que viven centos de xornalistas e colaboradores no exercicio diario do seu traballo

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 23deXaneirode2007

O pasado ano foi definido pola organización internacional Reporteiros sen Fronteiras (RSF) como o máis mortífero para a prensa, con polo menos 81 xornalistas mortos (sen ter en conta a outros colaboradores) durante o desenvolvemento do seu traballo ou por expresar as súas opinións. En total contabilizáronse 155 mortes de profesionais da información, entre colaboradores como tradutores, choferes, técnicos ou axentes de seguridade, segundo a Federación Internacional de Xornalistas (FIP) e que agrupa a máis de medio millón de profesionais.

Habemos de remontarnos a 1994 para lembrar que ese ano morreron 103 xornalistas, practicamente a metade no xenocidio de Ruanda, preto dunha vintena en Alxeria como vítimas da guerra civil e unha decena na ex Iugoslavia. Lonxe de lembrarse este ano 94 como o máis macabro e sanguento para os defensores da liberdade de expresión, 2006 pódese tachar como ‘annus horribilis’ para a prensa.

Por cuarto ano consecutivo, Iraq segue sendo o país máis perigoso do mundo para os profesionais dos medios de comunicación.Iraq segue sendo o país máis perigoso do mundo para os profesionais dos medios de comunicación En total, desde o comezo da guerra mataron a 139 xornalistas: máis do dobre do número de xornalistas mortos durante o vinte anos da guerra de Vietnam (63 mortos entre 1955 e 1975). En preto do 90 % dos casos, as vítimas eran xornalistas iraquís. Ante estas mortes, “as investigacións son rarísimas e nunca conducen a nada”, lamentan desde RSF.

O segundo posto no palmarés dos Estados máis perigosos para os xornalistas ocúpao México, o país máis mortífero do continente americano, por diante de Colombia. En 2006 mataron a nove xornalistas porque investigaban sobre os narcotraficantes ou cubrían algúns movementos sociais violentos. A rexión de Oaxaca é a máis perigosa, sacudida por unhas loitas sociais que ás veces degeneran en enfrontamentos armados e que provocaron a morte de varios xornalistas, entre eles un cámara norteamericano.

A situación tampouco parece mellorar en Filipinas , onde se asasinaron en 2006 a un total de seis xornalistas (sete en 2005) e moito menos en Rusia, país no que mataron a tres xornalistas no curso do ano (21 desde a chegada de Putin ao poder en marzo de 2000).

No veciño turcomano, a situación da liberdade de prensa non cesou de empeorar ao longo do ano 2006. En setembro alcanzouse o paroxismo da represión emprendida contra a prensa independente cando a familia da correspondente de Radio Free Europe, Ogoulsapar Mouradova, anunciou que morrera no cárcere. A pesar das insistentes peticións da Unión Europea, as autoridades turcomanas non abriron ningunha investigación para aclarar as circunstancias da morte da xornalista, que no momento do drama levaba tres meses encarcerada.

Líbano, pola súa banda, tamén merece unha mención especial: durante a guerra con Israel, uns bombardeos do exército israelí mataron a unha fotógrafa e a un técnico de televisión. En total, durante o verán resultaron feridos unha decena de xornalistas, no curso dos enfrontamentos.


Secuestros de xornalistas

Aínda por riba o medo diario á morte á que se enfrontan moitos profesionais da información destinados ás zonas anteriormente mencionadas, o secuestro é outro dos temores dos que deben protexerse. Reporteiros sen Fronteiras detalla no seu informe que o pasado ano secuestráronse polo menos a 56 xornalistas nunha decena de países. As dúas zonas con maior risco son Iraq, onde secuestraron a dezasete profesionais da prensa desde o comezo do ano 2006, e a franxa de Gaza, co secuestro de seis reporteiros. “Se nos Territorios Palestinos os secuestros terminaron todos en liberacións, en Iraq os secuestradores executaron a seis profesionais dos medios de comunicación”, aseguran.

Soluciones

Esta sucesión de asasinatos non quedaron totalmente ‘impunes’ ante a denuncia e as esixencias de organizacións como RSF e a FIP. Así, a única físgoa de luz que se achou é o procedente de Nacións Unidas, que por primeira vez decidiuse a tratar a crise á que se enfrontaban os medios de comunicación. Trátase dunha resolución aprobada o 23 de decembro polo Consello de Seguridade da ONU, quen realizou unha chamada de atención aos gobernos para que respecten a lei internacional e protexer así aos civís no conflito armado. O Consello esixiu ademais o fin da impunidade e o xuízo aos asasinos de xornalistas e acordou a preparación dunha serie de informes anuais sobre os riscos aos que se enfrontan os medios de comunicación.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións