Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Proxectos e campañas

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Santiago Hernández, co-autor do libro “Xordo e que!”

A xordeira reduce considerablemente as posibilidades de acceso a un emprego

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 12deDecembrode2007

Trece historias positivas e esperanzadoras. Trece relatos doutras tantas persoas que buscan axudar a quen, como elas, viven nun mundo sen ruídos. Esta é a esencia de “Xordo e que!”, un libro no que os seus protagonistas explican en primeira persoa como sortearon os obstáculos de comunicación e alcanzaron o éxito persoal e profesional. Trátase dunha obra dirixida ao público, en xeral, e a quen fan oídos xordos ás dificultades do resto, en especial. “Desexaba concienciar á sociedade oínte para lograr que teña unha mente máis aberta”, destaca Santiago Hernández (Valladolid, 1968), un dos autores. Graduado en Artes Aplicadas, Hernández traballa como deseñador gráfico e é profesor de lingua de signos española. Hai 22 anos que perdeu totalmente a capacidade auditiva e tivo que aprender a comunicarse coas súas mans. Actualmente en España hai case un millón de persoas na mesma situación. Para todas elas, reclama a eliminación das barreiras de comunicación. Uns obstáculos que considera “máis duros psicoloxicamente” que as barreiras físicas ou arquitectónicas, pero aos que se presta menos atención.

En CONSUMER EROSKI acabamos de publicar un estudo que revela que as cidades prestan máis atención á eliminación das barreiras físicas ou arquitectónicas que á supresión das barreiras de comunicación.

Si, a pesar de que as barreiras comunicativas son máis duras psicoloxicamente que as barreiras físicas ou arquitectónicas.

Cal foi o seu obxectivo ao escribir “Xordo e que!”?

O obxectivo deste libro é transmitir as experiencias que vivín durante 22 anos, despois da miña perda auditiva. No libro relato como loitei contra a barreira da xordeira e as dificultades que tiven para integrarme socialmente. Desexaba transmitir a miña historia real para concienciar á sociedade oínte e para lograr, desta maneira, que teña unha mente máis aberta.

“Desexaba transmitir a miña historia real para concienciar á sociedade oínte e para lograr, desta maneira, que teña unha mente máis aberta”

Custoulle lembrar algúns momentos aos que fai referencia no libro?

Non, non me custou nada facelo. Aínda que xorde unha pequena ferida ao lembrar o momento no que quedei xordo bilateral e sinto coma se tivese unha marca para sempre, en xeral, gardo bos recordos. A miña vida cambiou completamente e nunca vou poder esquecer o que loitei contra a barreira da xordeira, pero grazas á lingua de signos e á integración coa comunidade xorda, a ferida se ha ido pechando.

A quen recomenda a lectura de “Xordo e que!”?

Cando escribín o meu parte do libro pensaba que a obra axudaría a que a sociedade oínte comprendese os problemas e o illamento ao que temos que enfrontarnos. Recomendo o libro a quen teñan problemas de xordeira auditiva e tamén aos médicos, psicólogos ou profesores, así como a familia e amigos. Creo que lendo este libro conseguiremos que todos nos comprendan mellor e que a sociedade teña unha mente máis aberta respecto da xordeira.

Se tras esta experiencia literaria expuxésese unha segunda, sobre que trataría?

Unha posible segunda obra podería centrarse na “Historia das barreiras de comunicación”. Sería un libro que recollería as dificultades que atravesa unha persoa xorda no mundo oínte.

“Os maiores obstáculos de comunicación preséntanseme cando necesito ir ao médico, ao banco ou a unha entrevista de traballo”

Cre que a súa vida como oínte fose moi diferente, máis fácil?

A miña vida cambiou cando sufrín unha perda auditiva. Mentres podía ouvir tiña máis fácil o acceso a un traballo, a realizar un curso, a ir ao cinema… Con todo, tras a xordeira tiven problemas para realizar estas actividades, mesmo, o meu destino quedou bloqueado e non sabia que facer co meu futuro.

En que tarefas da vida cotiá ha atopado máis dificultades?

Segundo a miña experiencia, a maior dificultade foi a posibilidade de acudir ao cinema ou ao teatro. Pero, sen dúbida, o gran problema que nos atopamos é a procura dun emprego, xa que a xordeira reduce considerablemente as posibilidades de acceso a un traballo. Temos moitos límites.

E teñen algunha axuda?

Si, podemos realizar o curso de comunicación de Linguaxe de Signos Español (LSE) e intérprete de Linguaxe de Signos Español (LSE). Desta maneira, conséguese crear unha ponte de comunicación e eliminar as barreiras.

“O principal avance da Lei de Lingua de Signos é que consegue unha vida máis digna e xusta”

No seu caso, cal foi a principal barreira que tivo que superar?

Os maiores obstáculos de comunicación preséntanse cando necesito ir ao médico, ao banco ou a unha entrevista de traballo. Ademais, por exemplo, se me nomean non me dou conta, a non ser que falen moi amodo e con frases curtas para que poida empregar a lectura labial. A solución que emprego máis habitualmente, cada vez que teño algunha dificultade, é buscar axuda na miña familia.

Como é a convivencia coa familia?

No meu caso comunícome coa familia mediante a lectura facial ou coa linguaxe de signos, aínda que algunhas veces custa adaptalo. Coa miña muller, que é unha persoa xorda, comunícome e síntome feliz con ela grazas á lingua de signos, que me salvou a vida. Por iso é necesario crear colexios bilingües e animar aos pais oíntes que teñen fillos xordos a usar a lingua de signos. Esas pequenas persoas xordas teñen dereito a un ensino bilingüe e é responsabilidade dos seus pais axudarlles a formarse usando ambas as linguas nas súas vidas cotiás, dado que pertencen a dous mundos: o oínte e o xordo.

“A figura do intérprete é como unha ponte de comunicación que derruba as barreiras ás que sempre nos enfrontamos”

Cre que a Lei de Lingua de Signos, aprobada o pasado 10 de outubro, chega a tempo ou demasiado tarde?

Na miña opinión chega demasiado tarde. Estamos xa no século XXI e é tarde para que se recoñeza a Lingua de Signos Española (LSE). No entanto, foi unha gran noticia para millóns de persoas xordas que levamos anos loitando. O contido da lei está moi ben especificado e os principais avances que consegue son a plena integración, a igualdade de oportunidades, a ampliación do servizo de intérpretes, a creación de máis centros de bilingüismo e, en definitiva, unha vida máis digna e xusta.

Que valores permitiulle descubrir o feito de non ser oínte?

Descubrín o meu valor para poder comunicarme con persoas xordas de todas as idades: maiores, novos e nenos. Conseguín aprender a lingua de signos en tan só tres meses e descubrín moitas axudas técnicas que nos poden facer a vida máis fácil, como o timbre con iluminación, o fax, o teletexto para ver películas subtituladas ou o espertador con luz. Ademais, a figura do intérprete axudoume moito á hora de comunicarme abertamente coas persoas oíntes. É como unha ponte de comunicación que derruba as barreiras ás que sempre nos enfrontamos.


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións