Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Dereitos humanos

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

“Seguimos tendo moitas débedas coa infancia”

Luís Ernesto Pedernera, presidente do Comité dos Dereitos do Neno e a Nena

O presidente do Comité dos Dereitos do Neno e a Nena, o uruguaio Luís Ernesto Pedernera, visitou Euskadi convidado por UNICEF Comité País Vasco con motivo do 30 aniversario da Convención sobre os Dereitos do Neno e a Nena (CDN), celebrado o pasado 20 de novembro. Nesta entrevista, Pedernera fai un repaso aos logros e retos da CDN no tres últimas décadas e expón o que máis preocupa ao Comité do noso país. Tamén resalta a importancia de contar cun tecido empresarial formado e convencido de que desempeña un rol importante na defensa e a promoción dos dereitos da infancia e a adolescencia. 

Que supón que a Convención sobre os Dereitos do Neno e a Nena (CDN) sexa o tratado internacional de dereitos humanos máis ratificado da historia?

Como órgano que vixía a súa aplicación, supón moito traballo pola carga de Estados que pasan anualmente polo Comité dos Dereitos do Neno e a Nena que presido. Este ano é un momento de celebración, un fito na historia das Nacións Unidas. A CDN é un instrumento que hoxe ten 30 anos e iso implica unha responsabilidade pola nosa banda, unha responsabilidade compartida e correspondida cos Estados. Hai un nivel de unanimidade e consenso ao redor de que os nenos e nenas son suxeitos de dereito, polo que cada vez hai que ser máis precisos no traballo. Este ano tócanos celebrar e reflexionar, pero sen perder de vista que as débedas coa infancia aínda seguen sendo moitas e niso temos moito que ver as institucións e os adultos.

Cóntenos a excepcionalidade de Estados Unidos.

É o único Estado que non ratificou a CDN, pero si ratificou dous dos seus protocolos facultativos. Recentemente fixemos un comunicado de prensa no que convidabamos a Estados Unidos a que, neste ano tan especial do 30 aniversario, dese o paso da ratificación para que a CDN convértase no primeiro instrumento universal. Non deixo de perder a esperanza en que se consiga.

Cal foi o maior logro deste tres décadas e cal é o reto pendente?

A CDN logrou unanimidade no discurso no referente aos dereitos dos nenos e nenas, que chegaron para quedar. Pero hai que dar un paso máis, as brechas aínda seguen sendo grandes. O tres desafíos fundamentais son eliminar as desigualdades que afectan á infancia, a violencia contra a infancia (as guerras, a violencia no fogar, a violencia no ámbito escolar…) e a participación infantil e adolescente.

A que se refire con participación?

Temos experiencias incipientes de movementos de nenos e nenas; a mobilización contra o cambio climático é un exemplo diso. Pero fai falta que as estruturas políticas xeren un espazo para que a voz dos nenos e nenas estea presente, e non sexa só decorativa ou figurativa; que non sexa algo simbólico, senón que nos diferentes ámbitos comunitarios os nenos e nenas estean realmente presentes.

Neste ano de aniversario, é o momento de facer unha relectura da CDN?

Así o creo. Mandela dicía que a CDN é un documento vivo, por iso desde o Comité dos Dereitos do Neno e a Nena elaboramos os comentarios xerais. As realidades cambian e hai que ter lecturas compasadas a esas realidades. Debemos recoñecer os novos contextos; o fenómeno migratorio impacta a nivel mundial e hai que pensar na potencia que ten isto en termos de diversidade e novas culturas. Hai infancias e adolescencias, diferentes, non únicas, e a partir diso temos que proxectar a CDN como un elemento vivo.

Que tema máis preocupa ao Comité que preside respecto da situación do noso país?

Entre as prioridades emitidas habemos marcado o nivel de vida, xa que a pobreza e a desigualdade a partir da crise afectaron especialmente os nenos e nenas e os indicadores sociais non son os mellores a nivel europeo. A outra cuestión é a discriminación cara a certos colectivos, como os nenos e nenas migrantes ou con discapacidade; e a migración, xa que hai reaccións de corte xenófobo que son preocupantes e deben ser rapidamente atendidas con respostas estruturais. A última cuestión que máis nos preocupa é a violencia contra os nenos e nenas: España ten unha débeda nesa materia e ten pendente unha lei integral que aborde a prevención neste sentido.

Cal é o papel das empresas para mellorar a vida dos nenos e nenas?

O Comité ten un apartado específico sobre o rol das empresas e a necesidade de marcos regulatorios por parte dos Estados nas actividades empresariais. As empresas desempeñan un rol activo en alianza co Estado para poder previr accións como a contaminación do medio ambiente. Necesitamos un sector empresarial formado e convencido de que ten un rol importante na defensa e a promoción dunha acción empresarial respectuosa cos dereitos dos nenos e as nenas.

Neste ano de reflexión e punto de inflexión, que mundo cre que estamos a deixar á infancia?

Espero que un mundo mellor. Os nenos e nenas xa o dixeron: “Non nos miren, súmense a nós”. Iso significa un cambio na cultura de consumo, de coidado… que os adultos quizá non o valoramos. A situación pódese volver inmanejable. Fago a tarefa convencido de que de aquí a 30 anos a situación pode mellorar, e esa é a miña principal loita diaria. O noso rol é axudar aos Estados a ver as cuestións centrais para que a CDN sexa plenamente implementada e propiciar un cambio na sensibilidade da sociedade cara á infancia e adolescencia.

Etiquetas:

dereitos do neno


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións