Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Dereitos humanos

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Solidarios co uso das suxeicións nas persoas maiores e enfermas

A Confederación Española de Organizacións de Maiores deseña un programa que axuda aos familiares a entender o uso racional de todo tipo de suxeicións, ao mesmo tempo que informa sobre alternativas a esta práctica tan pouco recomendable

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 03deAbrilde2007

ImgImagen: Susan

O programa ‘Desatar ao ancián e ao enfermo de Alzheimer’ é unha iniciativa encamiñada a conseguir que as persoas maiores e enfermos de Alzheimer, ou persoas con demencia doutra causa, vivan libres de suxeicións de calquera tipo e en calquera lugar ou momento. Este programa está promovido pola Confederación Española de Organizacións de Maiores (CEOMA).

Con esta iniciativa deséxase promover o uso racional de todo tipo de suxeicións e pór a disposición dos afectados e as súas familias as ferramentas adecuadas de protección fronte a unha práctica en principio pouco recomendable, segundo os expertos, e moitas veces evitable.Con esta iniciativa deséxase promover o uso racional de todo tipo de suxeicións e pór a disposición dos afectados e as súas familias as ferramentas adecuadas de protección fronte a unha práctica en principio pouco recomendable

Por iso, o primeiro paso é entender o significado da suxeición física. “Cando nos referimos a unha suxeición física estamos a falar de calquera método aplicado a unha persoa que limite a súa liberdade de movementos, a actividade física ou o acceso a calquera parte do seu corpo, e do que a propia persoa non pode liberarse con facilidade”, explican desde CEOMA. “Cando nos referimos a unha suxeición química estamos a falar do uso de medicamentos psicoactivos, sedantes ou tranquilizantes, para manexar ou controlar unha conduta supostamente molesta ou de risco. En xeral, refírese a a administración deses medicamentos para afrontar un problema sobre o que, en moitas ocasións, existe un tratamento mellor”, aclaran.

As persoas maiores dependentes son quen máis padecen estas suxeicións As persoas maiores dependentes son quen máis padecen estas suxeicións. O maior risco é para os enfermos con deterioración cognitiva, principalmente os enfermos de Alzheimer (os momentos de maior risco para estes enfermos son o ingreso recente nun centro, os traslados de localización física, os cambios de persoal e as perdas de familiares próximos ou persoas de referencia). En síntese, úsanse en persoas que necesitan moita axuda ou vixilancia,
e naquelas que son máis difíciles de dominar. “É moi probable que as persoas que consomen medicamentos tranquilizantes con fins restritivos (suxeicións químicas) acaben sometidas a suxeicións físicas. Igualmente, se se usan varandas na cama para evitar que un enfermo se levante, é moi habitual que, posteriormente, acábense por usar suxeicións físicas para durmir”, aseguran.

No Programa ponse de manifesto o excesivo uso de suxeicións físicas que se realizan nas residencias do noso país. Constátano da seguinte maneira:

  • Hai unha prescrición moi elevada de fármacos psicotrópicos.
  • O seu uso é moi dispar, o que non está xustificado desde o punto de vista clínico.
  • As persoas con demencia están sometidas a elas con máis frecuencia.
  • A mentalidade e actitude son claves para que deixen de usarse. As suxeicións son un problema para quen son obxecto delas.
  • Sempre se esgrimen razóns de seguridade para os enfermos, moitas veces por cuestión de conveniencia dos coidadores.
  • A formación e asesoramento a organizacións e residencias poden cambiar esta realidade.

“Segundo o noso recente estudo, hai un 25% de persoas maiores dependentes que viven en residencias e que son sometidas a suxeicións físicas “Segundo o noso recente estudo, hai un 25% de persoas maiores dependentes que viven en residencias e que son sometidas a suxeicións físicas”. Nalgúns centros a porcentaxe
é do 7% , pero noutros roza o 90%. Diso derívase que o uso de suxeicións físicas en España é, e foi nos últimos lustros, moi superior ao doutros países da nosa contorna socioeconómica”, explican os responsables do Proxecto. E se se teñen en conta aos residentes con demencia a proporción dos que ven sometidos diariamente a suxeicións elévase a máis do 60%. Destes datos dedúcese que en España este é un problema de gran importancia que afecta a enfermos, familiares, coidadores e profesionais do medicamento.

Aspectos éticos e legais

Outro dos apartados máis destacados do Programa é o referir# a os aspectos éticos e legais
. “Existen poucas referencias en España no referente aos aspectos éticos no uso das suxeicións, de tal maneira que moitas veces cada profesional e cada organización ten os seus propios valores sobre esta cuestión, conscientes de que se trata dun tema delicado e de que hai que saber afrontalo coas máximas precaucións”, defenden desde a Confederación.

Hai que ter en conta que tampouco existen referencias legais específicas sobre esta cuestión, aínda que os artífices do Programa entenden que estas suxeicións utilizadas en exceso ou de forma
inadecuada poden ser interpretadas como unha forma ‘de abuso’, ‘neglixencia’ ou ‘malos tratos’, supostos que si poden ser perseguidos legalmente, aínda que con dificultades.

Acerca destes aspectos éticos e legais, o grupo de traballo que elaborou este proxecto comprobou e confirmou que hai grandes baleiros burocráticos e dificultades técnicas para protexer ás persoas obxecto das prácticas de suxeición. Doutra banda, as diferentes respostas que se dan por parte do sistema xudicial español, resultado da falta de unanimidade en canto á unidade de criterios por parte de xuíces e fiscais, corrobora tal confirmación. Por esta razón, propuxéronse fórmulas para unificar criterios, “que esperamos que se poidan
ver pronto na práctica”.

Recomendacións xerais

De acordo ao coñecemento e experiencia dos profesionais, os responsables deste Programa consideran que é fundamental que os familiares deixen claro aos responsables e empregados dos centros a súa preferencia a que non se usen as suxeicións, e a súa decisión explícita a querer asumir certos riscos controlados e outros problemas non demasiado graves. “En definitiva, deben deixar claro que non exporán demandas en caso de caídas ou outros incidentes, salvo que se poña en evidencia unha neglixencia clara por parte do centro ou os seus traballadores, como saber que existen riscos identificables e non facer nada para evitalos”, aconsellan.

“Debemos confiar especialmente nos profesionais que nos din que as suxeicións poden ser un problema para o enfermo, pois se están baseando en sólidas evidencias científicas, ademais da súa propia experiencia”, engaden. “Hai que apostar por centros que se preocupan por conservar aos bos profesionais de atención directa, así como por mantelos cos mesmos residentes, o que favorece que os coñezan ben”, recomendan.

Estes son outros consellos de gran valor:

  • Máis que evitar custe o que custe que alguén se caia, débese traballar para que as caídas que se produzan sexan leves e que non teñan consecuencias (lesións) importantes.
  • Se outro familiar do enfermo vive nunha residencia e preocúpalle que se usen medidas restritivas, advirta de que quere ser informado cando se lle someta a unha suxeición ou a un medicamento tranquilizante. Esa información permitiralle expresar a súa preocupación ao médico, que se verá obrigado a darlle explicacións sobre a conveniencia da medida. Tamén poderá xulgar, no caso dos tranquilizantes, se se usan con fins restritivos.
  • Se o seu familiar está sometido a unha suxeición física, pescude:
    • Por que o está.
    • Que tipo de suxeición ou dispositivos usan.
    • Durante canto tempo ao día utilízase cada tipo.
    • Onde se ve sometido a ela (por exemplo, na súa habitación, nacama, etc.).
    • En que circunstancias (cando queda só, tras marcharseos familiares, cando non participa nunha actividade estruturada,mentres come, etc.).
    • Quen suxeriu que debía someterse a unha suxeición (por exemplo,o persoal, algún outro familiar, o propio interesado, etc.).
    • Durante cantos días está previsto usar esta medida.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións