Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Solidaridad > Proxectos e campañas

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Teléfonos de axuda solidaria

Miles de persoas recorren cada ano a estes servizos de atención telefónica paira combater a súa soidade ou denunciar casos de malos tratos, abusos sexuais e acoso escolar

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Domingo, 09deSetembrode2007

Os servizos telefónicos de axuda experimentaron un auxe nos últimos anos. A pesar de que moitos xurdiron na década dos 90, non foi até hai pouco cando se especializaron en problemas concretos, de acordo á propia evolución que experimentou a sociedade en xeral. Estes servizos están orientados a colectivos de menores, adultos e persoas maiores en risco, que buscan, simplemente, falar con alguén ou necesitan sacar á luz casos de malos tratos, abusos sexuais e acoso escolar. As propias institucións públicas víronse na necesidade de crear liñas específicas de atención gratuíta. E é que cada vez hai máis denuncias e novos problemas que requiren una actuación coordinada paira solucionalos a tempo.

Áreas de intervención

/imgs/2007/09/telefono.jpg

Cando a axuda presencial non é posible ou, polo menos, é difícil, o teléfono convértese nunha ferramenta moi útil. Amparadas no anonimato, miles de persoas descolgan cada ano o auricular paira solicitar consello, apoio ou expor dúbidas acerca dun problema ou cuestión que lles preocupa. Algunhas, mesmo, denuncian situacións tan dramáticas como casos de abuso sexual, malos tratos ou acoso escolar.

Os menores centran a maior parte destas liñas de axuda. Talvez por ser os máis vulnerables e indefensos, varios ONG e algunhas institucións públicas han creado servizos de atención infantil nos que se recollen as súas preocupacións e trátase de buscarlles una solución. É o caso da Fundación ANAR (Axuda a Nenos e Adolescentes en Risco), que conta cunha liña de atención ao menor (900 20 20 10) e outra á que poden chamar as persoas adultas (91 726 01 01 e 600 50 51 52) paira denunciar calquera situación de inxustiza que estea a sufrir un neno ou pedir asesoramento. “Recibimos chamadas de profesores que non saben como actuar ante un alumno que sofre acoso, veciños que viron a un neno con marcas, pais e nais que se van a divorciar e non queren que a nova situación afecte os fillos…”, explica o director de Programas da Fundación Anar, Benjamín Ballesteros.

A pesar de manter as liñas abertas “as 24 horas do día, os 365 días do ano”, a Fundación ANAR recoñece que hai momentos nos que comunica

Nos dous últimos anos, esta ONG multiplicou por dúas o número de chamadas e, a pesar de manter as liñas abertas “as 24 horas do día, os 365 días do ano”, hai momentos nos que comunica. Creado en 1994, este servizo rexistrou até o momento un millón e medio de consultas ás que se tenta dar una resposta rápida e eficaz. “Pensamos que iamos ter problemas paira atender aos menores que son moi pequenos paira marcar un teléfono, pero que poden estar a ser vítimas de malos tratos ou abandono. Con todo, o teléfono de atención ao adulto axudounos a atopar una vía paira denunciar este tipo de situacións”, asegura Ballesteros.

Tamén as comunidades autónomas han creado servizos similares, como o teléfono Infoabu (902 22 22 45), da Consellería de Benestar Social da Generalitat valenciana, paira a prevención dos abusos sexuais a menores. No primeiro semestre deste ano, recibíronse 145 chamadas, das que o 67% remitiuse ao servizo especializado paira estudar posibles abusos. Pola súa banda, os adultos contan con outras liñas específicas, como o Teléfono da Esperanza, una ONG que ofrece de maneira gratuíta, anónima e especializada un servizo permanente de axuda por teléfono ou presencial paira apoiar ás persoas que se atopen en situación de crise emocional. Esta organización conta con varias sedes en España e no mundo, cuxo obxectivo é, en primeiro lugar, diminuír o grao de ansiedade e angustia de quen descolga o teléfono paira contar a súa situación. “Una vez que esa ansiedade ou angustia diminuíu, a persoa atópase máis tranquila e máis disposta a falar porque sente que non lla xulga nin condena”, precisa Pedro Madrid, membro fundador do Teléfono da Esperanza e director do servizo en Madrid.

No caso das persoas maiores, tamén algunhas administracións públicas contan con liñas específicas de atención ou información. Ademais, a Asociación Mensaxeiros da Paz puxo en marcha en 1995 o Teléfono Dourado (900 22 22 23), una liña gratuíta paira atender ás persoas anciás que senten nunha situación de soidade. “A persoa maior chama cantas veces considera necesario e establece un diálogo aberto co voluntario, cuxa primeira misión é a de escoitarlle”, explican desde a entidade, que naceu co obxectivo de mitigar a soidade dos e as maiores “que desexan que alguén se interese pola súa situación, aténdalles, escóitelles, acolla todo o que elas queiran confiar e axúdelles a orientarse”.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións